Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Και ήταν πάντα τόσο διαφορετική.
Διαφορετική και απομονωμένη.
Η ζωή της ήταν ήσυχες στιγμές μέσα στην ημέρα και μοναχικές βραδιές.
Όλοι την έκαναν παρέα γιατί ήταν αληθινή, μα από καλούς φίλους είχε ελάχιστους πια. Δεν εμπιστευόταν πλέον πολλούς.
Ήταν ιδιότροπη, ήταν μερικές φορές απόμακρη, μα αυτή της η μοναδικότητα την έκανε έναν ιδιαίτερο άνθρωπο.
Ήταν αληθινή, ήταν όμορφη, ήταν συμφιλιωμένη με την ζωή της και τους αγώνες που έδινε και πάντα αγκάλιαζε το μοναδικό της στυλ και σεβόταν τον τρόπο ζωής της .
Έκανε πάντα εκείνο που προστάζει η καρδιά, ακολουθούσε φυσικά και την λογική.
Ήταν αυθεντική, δεν ήταν κάποιο αντίγραφο.
Αρκετοί ήθελαν να της χαλούν τα σχέδια, μα εκείνη δεν έκανε ποτέ το χατίρι κανενός. Φυσικά, αρκετές φορές έπεφτε στην παγίδα της πλάνης τους, μα πάντα κρατούσε ανοικτά τα μάτια της λογικής και εξισορροπούσε. Ήταν δυναμική και δυνατή, ήταν μαχήτρια και δεν έδινε λογαριασμό σε κανέναν, παρά μόνον στον εαυτό της.
Μόνο στον εαυτό της λογοδοτούσε για την ζωή που επέλεγε να κάνει και μόνο Στον Θεό ακουμπούσε όλα της τα άγχη και τις θλίψεις της.
Μόνο η αληθινή αγάπη είχε θέση στην καρδιά της και κρατούσε δίπλα της όσους ήταν γεννημένοι με το ιδιαίτερο χάρισμα. Εκείνο της αληθινής, καθάριας αγάπης.
Ένα λουλούδι τρυφερό ήταν.
