Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Δύσκολη μέρα η σημερινή. Από το πρωί μια ένταση.
Όλοι κάτι θέλουν να πουν να κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Οι λέξεις γίνονται φωνές και η ατμόσφαιρα έγινε πια αποπνικτική.
“Κουράστηκα” θες να φωνάξεις αλλά κανείς δεν μπορεί να σε ακούσει.
Κανείς δεν μπορεί να σε ακούσει γιατί δεν μιλάς. Δεν μπορείς να φωνάξεις.
Φοβάσαι. Φοβάσαι εκείνο το αύριο που δεν ξέρεις πως θα έρθει , φοβάσαι τη ζωή σου, μήπως δεν τα καταφέρεις. Γιατί έτσι σε μάθανε. Να φοβάσαι και τη σκιά σου. Να παλεύεις με κάτι άγνωστο ώσπου κάποια μέρα να σου γίνει γνωστό.
Μπουχτησα!
Κουράστηκα και δεν ξέρω τι να κάνω.
Δεν μπορώ να φωνάξω, δεν έχω πνοή.
Κουράστηκα να αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα σε όσα με κάνουν ευτυχισμένη και σε όσα με ενοχλούν. Ανάμεσα σε όσα πονάνε και όσα πληγώνουν.
Ναι μπορεί να γίνομαι λίγο υπερβολική.
Μπορεί και όχι.
Δεν έχει σημασία.
Δύσκολη μέρα η σημερινή για να παλέψεις για τα όνειρα σου.
