Loading posts...
Κλείσε το ακουστικό, δεν έχει ελπίδα για όσους τρομάζουν το παρελθόν.

Κλείσε το ακουστικό, δεν έχει ελπίδα για όσους τρομάζουν το παρελθόν.

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα Με ρώτησαν εχθές για σένα, έσκυψα για λίγο το κεφάλι από ενοχή που έφυγα · είχα τόση σιωπή μέσα μου να μοιραστώ. Γέλασα σα να υπήρχες παντού ,σα να είχα φιλιώσει με την κάθε μέρα που περνούσε μακριά σου μόνο και μόνο για να μη σε ξε...
Οι φίλοι, δεν χρειάζεται να είναι πολλοί. Είναι προορισμένοι για εσένα.

Οι φίλοι, δεν χρειάζεται να είναι πολλοί. Είναι προορισμένοι για εσένα.

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα Άγνωστοι άνθρωποι, χωρίς παρελθόν, χωρίς συγγένεια · για φαντάσου.Σταμάτησα εκείνη τη νύχτα για μια στιγμή, αφού το αίσθημα της ευτυχίας φαινόταν στα μάτια μου. Έπρεπε να σκεφτώ. Να μπορέσω να χαρώ πριν το χάσω.Πόσο τυχερός να νιώσε...
Να θυμάσαι να αντέχεις αυτό που ζητάς και θέλεις.

Να θυμάσαι να αντέχεις αυτό που ζητάς και θέλεις.

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα «Μια στιγμή μονάχα στάσου.»Κρύβουν λόγια, τα χρόνια που πέρασαν. Πρέπει να ακούσεις. Κρύβουν λάθη οδηγούς. Μέσα σου παρακαλάς να μην είχες κάνει αλλά! Σε αυτά οφείλεις αυτό που είσαι σήμερα.Σου ‘μάθαν να μη φοβάσαι τις αλλαγές και σ...
Σε αγαπάω κι αυτό δε θα το πάρει κανείς τους.

Σε αγαπάω κι αυτό δε θα το πάρει κανείς τους.

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα Σε περιμένω εκεί!Ζωές μοιρασμένες στα δύο με τόσο βάναυσο τρόπο, σαν μια τελεία που αρνείσαι να βάλεις.Ιστορίες που κούμπωναν, τις κοίταξες καχύποπτα φορτώνοντας αδικία το απόλυτο. Ένα μαζί που φορτώθηκε τα λάθη όλων των προηγούμενω...
Όταν επιστρέφουν εκείνοι οι έρωτες, οι λίγοι, φρόντισε να λείπεις!

Όταν επιστρέφουν εκείνοι οι έρωτες, οι λίγοι, φρόντισε να λείπεις!

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα Όταν επιστρέφουν εκείνοι οι έρωτες , οι λιγότερο ξεθωριασμένοι .Εκείνοι που δεν άντεξαν τις ευθύνες και αφήνουν στα χείλη γεύση πικρή σε κάθε αναφορά.Λες και το τελευταίο αντίο ειπώθηκε εχθές . Στο τελευταίο εκείνο φιλί, βρεγμένο το...
Ένιωσα το χέρι σου στο δικό μου και όλα πήραν μορφή.

Ένιωσα το χέρι σου στο δικό μου και όλα πήραν μορφή.

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα. Δεν ξέρω αν επέλεξα εγώ εσένα ή αν το είχες κάνει εσύ αυτό, μα το συναίσθημα αχόρταγο σε ένταση ζητούσε να ζήσει. Σκονισμένο για χρόνια βαθειά, είχα ξεχάσει πώς ήταν να ανήκεις κάπου πραγματικά. Όχι με τρόπο τέτοιο που να θυμίζει ε...
Κι αν μπορώ, δεν το αξίζεις.

Κι αν μπορώ, δεν το αξίζεις.

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα. Είναι κάποιες φορές που θέλεις να ξεχάσεις , είναι κάποιες φορές που με πείσμα προσπαθείς να προχωρήσεις. Ένα βήμα μπροστά νομίζεις πόσα άραγε πίσω και όσο το πολεμάς, στάσιμη η ψυχή σου μένει. Θέλεις να ξεφύγεις από αυτό που σε πό...
«Άξιζε η αναμονή», θα πεις όταν συμβεί..

«Άξιζε η αναμονή», θα πεις όταν συμβεί..

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα. Άξιζε η αναμονή θα πεις όταν θα συμβεί και η μεγαλύτερη ανταμοιβή θα είναι η υπομονή στο να περιμένεις. Δε το έχεις κάνει ποτέ άλλωστε. Στην άρνηση να συμβιβαστείς με κάτι λιγότερο από αυτό που θέλεις πραγματικά αποφεύγοντας τη μον...
Ο γόρδιος δεσμός των ερώτων που θα μπορούσα να έχω ζήσει..

Ο γόρδιος δεσμός των ερώτων που θα μπορούσα να έχω ζήσει..

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα. Αυτός ο γόρδιος δεσμός όλων των ερώτων που θα μπορούσαν να έχουν λάβει χώρα και δεν έλαβαν ποτέ, με ξύπνησε εκείνο το ξημέρωμα. Μία πικρή γεύση στα χείλη που κατέληγε σε αγαπημένη συνήθεια. Δε μου προκαλούσε πανικό αφού οικείο είχα...
Μέχρι εκείνα τα απογεύματα να σβήσουν..

Μέχρι εκείνα τα απογεύματα να σβήσουν..

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα. Θυμάμαι κάτι απογεύματα, ένα μικρό φωτεινό σπίτι ανάμεσα σε μεγάλες άχρωμες πολυκατοικίες. Θεόρατα κτήρια υπό κατασκευή σαν τα όνειρα των μικρών που συνήθως μένουν ανεκπλήρωτα. Από το μπαλκόνι μπορώ να αγγίξω τα κλαδιά από ένα γέρι...