Loading posts...
Δεν ξεχνούν το ίδιο εύκολα όλοι, τα “μαζί” που δεν άντεξαν!

Δεν ξεχνούν το ίδιο εύκολα όλοι, τα “μαζί” που δεν άντεξαν!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Και να που φτάσαμε να δώσουμε τέλος, σ' ένα "μαζί" που δεν αντέξαμε. Και να που φτάσαμε να είμαι εγώ εδώ κι εσύ αλλού. Και να που βολεύτηκες σε άλλη αγκαλιά. Και να που ακόμη πονάω... Μα δεν ορίζει ο χωρισμός τα συναισθήματα. Δεν έ...
Πώς το «σ’αγαπώ», έγινε «δεν σ’αντέχω»;

Πώς το «σ’αγαπώ», έγινε «δεν σ’αντέχω»;

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Πώς αντικαταστάθηκαν οι στιγμές, οι όρκοι κι υποσχέσεις, από φωνές, πικρά λόγια και δυνατούς καβγάδες; Πώς αντικαταστάθηκαν οι ζεστές αγκαλιές και τα γλυκά φιλιά, από ψυχρά βλέμματα και χτυπήματα στην πόρτα; Πώς τα φτερουγίσματα στ...
Τους δρόμους της επιστροφής σου, τους έκαψα, με τα ίδια μου τα χέρια!

Τους δρόμους της επιστροφής σου, τους έκαψα, με τα ίδια μου τα χέρια!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Ποια λόγια, ποιες εξηγήσεις και ποιες υποσχέσεις, νομίζεις πως μπορούν να σε γυρίσουν πίσω; Ποιοι όρκοι, ποια "σ' αγαπώ" και ποια συγγνώμη, νομίζεις πως θα σου ανοίξουν το δρόμο της επιστροφής; Τι συγγνώμη να ζητήσεις απ' τις στάχ...
Πού και πού θέλει και να ξαποσταίνει η ψυχή.

Πού και πού θέλει και να ξαποσταίνει η ψυχή.

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Πάλι μία απ' αυτές τις δύσκολες μέρες. Απ' αυτές που κανείς δεν σε καταλαβαίνει, δεν σε νιώθει, δεν μπορεί να σ' ακούσει. Απ' αυτές που όλα μοιάζουν μουντά και μάταια κι ανούσια. Απ' αυτές που όλα σε θυμώνουν, σε κουράζουν και σ' ...
Κάτι βράδια σαν κι αυτό, θέλω μόνο ν’ακούσω τη φωνή σου..

Κάτι βράδια σαν κι αυτό, θέλω μόνο ν’ακούσω τη φωνή σου..

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Η απουσία σου, συντροφιά μου κι απόψε. Συναίσθημα πικρό, στιφό, βαρύ, αβάσταχτο. Όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα γύρω μου, που σε θυμίζουν, το κλειδί σου στο συρτάρι, η θέση σου στον καναπέ, το φούτερ σου που ξέχασες στη ντουλάπα. Όλ...
Η αληθινή φιλία, μιλάει μόνο τη γλώσσα της αλήθειας!

Η αληθινή φιλία, μιλάει μόνο τη γλώσσα της αλήθειας!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Δύσκολα βάζω ανθρώπους στην καρδιά μου, αλλά αν το κάνω γινόμαστε ένα, γίνονται κομμάτι μου. Ένα κομμάτι μου που αγαπώ, φροντίζω και προσέχω σαν κι εμένα την ίδια. Ένα κομμάτι που θα σταθώ στο πλάι του ότι κι αν συμβεί, ένα κομμάτ...
Κάποτε με τρόμαζαν οι μάσκες των ανθρώπων, και τα λόγια πίσω από την πλάτη.

Κάποτε με τρόμαζαν οι μάσκες των ανθρώπων, και τα λόγια πίσω από την πλάτη.

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Κάποτε με φόβιζαν αυτά τα λόγια πίσω απ' την πλάτη μου. Με τρόμαζε το παρασκήνιο που μπορεί να υπήρχε και που δεν το γνώριζα. Με τρόμαζε η ευκολία με την οποία μπορούσε ν' αλλάζει η όψη των ανθρώπων, όταν δεν κοιτούσα. Με τρόμαζαν ...
Έχεις καταλάβει πως όλη μέρα τρέχεις κάτι να προλάβεις;

Έχεις καταλάβει πως όλη μέρα τρέχεις κάτι να προλάβεις;

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Έχεις καταλάβει πως όλη μέρα τρέχεις κάτι να προλάβεις; Μ' ένα ρολόι στο χέρι κι ένα χρονοδιάγραμμα στο μυαλό, σ' έναν ασταμάτητο αγώνα δρόμου. Να προλάβεις ν' αφήσεις τα παιδιά στο σχολείο και να φύγεις γρήγορα για να είσαι στην ώ...
Πάλι σε λάθος λιμάνι έριξες άγκυρα καρδιά μου

Πάλι σε λάθος λιμάνι έριξες άγκυρα καρδιά μου

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Ποιος άνεμος σ' έριξε άραγε πάλι σε ξέρα; Ποιοι θεοί συνωμότησαν να οδηγήσουν το σκαρί σου, πάλι σε χέρσο ερημονήσι;Χαμένοι πήγαν οι όρκοι σου πως δεν θα προσαράξεις, πως θα μείνεις να ταξιδεύεις στα νερά ότι καιρό κι αν κάνει. Χαμ...
Νόμιζα πως είχα ξεφορτωθεί, ό,τι σε θύμιζε!

Νόμιζα πως είχα ξεφορτωθεί, ό,τι σε θύμιζε!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Θα ορκιζόμουν πως τίποτα δεν είχα αφήσει. Θα ορκιζόμουν πως είχα καταστρέψει κάθε τι που μας ένωνε, κάθε τι που μοιραστήκαμε. Ήμουν σίγουρη πως είχα καταφέρει να ξεφορτωθώ κάθε τι που σε θύμιζε. Προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις...