Loading posts...
Περιμένω ακόμα να μου πεις, “προχώρα είμαι εδώ για σένα”

Περιμένω ακόμα να μου πεις, “προχώρα είμαι εδώ για σένα”

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Ξυπνάω μέσα στην νύχτα. Ξημερώματα γύρω στις 4, και το ξενύχτι εναλλάσσεται με την αγρυπνία σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια. Και το μυαλό να τρέχει σε ένα ανελέητο κυνηγητό. Καιρό τώρα κουβαλάω πέτρες, στον ύπνο και στο ξύ...
Eίσαι εσύ, ο ένας μου, ο μόνος και ο μοναδικός.

Eίσαι εσύ, ο ένας μου, ο μόνος και ο μοναδικός.

Τη βλέπεις αυτήν την πόρτα; άνοιξέ την. Είναι η είσοδος για την καρδιά μου. Έλα, μην κοντοστέκεσαι, μπες μέσα. Θέλω να σου δείξω κάτι. Να σας συστήσω, αυτή εδώ είναι η αγάπη μου. Η αγάπη μου για σένα. Δεν είχε όνομα, κι έτσι της έδωσα το δικό σου. Τη...
Δεν διάλεξες εμάς, κι αυτό θα σε ακολουθεί πάντα..

Δεν διάλεξες εμάς, κι αυτό θα σε ακολουθεί πάντα..

Διάλεξες το δρόμο σου. Ένα δρόμο χωρίς την αγκαλιά μου, ξερό, χωρίς τέλος. Ένα δρόμο αδιάφορο, γεμάτο μοτίβα επαναλαμβανόμενα σαν μια ζωγραφιά της τρέλας. Διάλεξες την τύχη σου, σάμπως και μπορούσες με κάποιο μυστηριώδη τρόπο να την κανονίσεις. Σαν να εί...
Με κάνεις και γελάω.. κι όσο σου γελάω, σ’ερωτεύομαι!

Με κάνεις και γελάω.. κι όσο σου γελάω, σ’ερωτεύομαι!

Με κάνεις και γελάω.. Με κοιτάς με αυτό το παιδικό σου βλέμμα και με λιώνεις.. Με πειράζεις και γελάμε δυνατά, σαν να μην υπάρχει κόσμος τριγύρω.. Με αγκαλιάζεις σφιχτά και τα χέρια σου τυλίγονται γύρω από τη μέση μου τόσο προστατευτικά.. Με φιλάς κι ο κόσ...
Κράτα με, έχω ανάγκη από κάποιον να με αγκαλιάσει σφιχτά!

Κράτα με, έχω ανάγκη από κάποιον να με αγκαλιάσει σφιχτά!

  Κοίτα με… Φαινομενικά είμαι ένα ξέγνοιαστο, χαρούμενο κορίτσι, που ζει ανέμελα την πρώτη εικοσαετία της ζωής του. Έχεις όμως σκαλίσει ποτέ μέσα μου, να δεις τι χάος επικρατεί; Έχεις κοιτάξει ποτέ τα μάτια μου, να δεις τι θλίψη κουβαλάνε; Δεν θα το...
Δε σε θέλω πίσω, γιατί το «μαζί», δε χρειάζεται παρακάλια!

Δε σε θέλω πίσω, γιατί το «μαζί», δε χρειάζεται παρακάλια!

Θα έκανες τα πάντα για μένα, είπες.. Κι όμως, την ίδια εκείνη στιγμή, το βλέμμα σου φώναζε «Φοβάμαι».. Η αλήθεια είναι ότι αντέχεις να ζήσεις χωρίς εμάς. Και καλά κάνεις, δηλαδή. Εσύ. Γιατί εγώ, δε φοβάμαι, ποτέ δε φοβήθηκα. Δεν με τρόμαξαν ούτε για μια σ...
Πάψε πια να παριστάνεις τον μοιραίο άντρα με την αισθησιακή, βραχνή φωνή.

Πάψε πια να παριστάνεις τον μοιραίο άντρα με την αισθησιακή, βραχνή φωνή.

Γράφει η Jinxie Jinx Σε καλώ. Το σηκώνεις. «Παρακαλώ», λες. Πάει καιρός που άκουσα τελευταία φορά τη χροιά της φωνής σου. Η φωνή σου δεν είναι πολύ βαριά, μα είναι αντρική, θεατρική, ψεύτικη, όπως πάντα. Δεν είναι η νότα «ντο». Είναι η «ρε» ή και η «μι»,...
Ούτε σώμα, ούτε ψυχή μου άφησες φεύγοντας..

Ούτε σώμα, ούτε ψυχή μου άφησες φεύγοντας..

Είσαι μακριά. Μακριά μου. Είναι στιγμές που νιώθω πως δε μας ενώνει πια τίποτα. Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι αν πέρασες ποτέ από τη ζωή μου. Όλα όσα ζήσαμε, φαντάζουν όνειρα, μακρινά και σπρωγμένα στο ασυνείδητο. Είναι όμως και στιγμές, που ρωτάω τον εαυτ...
Αυτό που για σένα ήταν ένα βράδυ, για μένα ήταν έρωτας ψυχής

Αυτό που για σένα ήταν ένα βράδυ, για μένα ήταν έρωτας ψυχής

Η μοίρα με αναπάντεχο τρόπο μας έφερε σε επαφή. Δώσαμε ραντεβού εκείνο το βράδυ. Χαρακτηριστική ημερομηνία, 6 Σεπτεμβρίου 2015. Όταν σε είδα για πρώτη φορά να στέκεσαι απέναντί μου χαμογέλασα. Σαν να μου ήσουν οικείος, παρόλο που δεν σε είχα ξαναδεί ποτέ. Ήταν...
Για σένα, δε φοβήθηκα να με ξοδέψω μία νύχτα για δύο ζωές…

Για σένα, δε φοβήθηκα να με ξοδέψω μία νύχτα για δύο ζωές…

  Το εσωτερικό μου κοίταγμα μου δείχνει το βλέμμα σου, σε όλες του τις εκφράσεις. Αυτές που με εξορίζουν στις αναμονές και τις άλλες που με απογειώνουν σε ουρανούς ολοστρόγγυλους για μας φτιαγμένους μόνο. Εκεί που το γέλιο σου τσακίζει κάθε νοσηρή πρ...