Loading posts...
Την τελευταία αγκαλιά, δεν την νιώσαμε..

Την τελευταία αγκαλιά, δεν την νιώσαμε..

Γράφει η Μαρία Κυπραίου  Ήθελα μια βόλτα να ξεχαστώ και ο δρόμος με έβγαλε σε εκείνη την θάλασσα που πρωτογνωριστήκαμε. Πέρασαν οι μήνες σαν νερό μα δεν ξέχασα. Πάρκαρα το αμάξι και κατέβηκα. Είχα καιρό να νιώσω αυτή την αλμύρα στο πρόσωπο μου. Βλέπεις αυτός ...
Ρώτησαν εμένα, κάτι ξένοι, τι σε είχα

Ρώτησαν εμένα, κάτι ξένοι, τι σε είχα

Γράφει η Μαρία Κυπραίου  Ρώτησαν εμένα τι σε είχα. Εμένα το ακούς; Εμένα.Με ρώτησαν τι ήσουν εσύ για μένα, πόσο πολύ σε λάτρεψα και το γιατί.Εγώ ξέρω καλύτερα από όλους τι έκρυβες μέσα σου, πως ένιωθες στην αγκαλιά μου, πως ένιωθα με τα φιλιά σου. Ρώτησαν εμε...
Αυτή τη φορά νόμιζα ότι θα άντεχες.

Αυτή τη φορά νόμιζα ότι θα άντεχες.

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Νόμιζα ότι ήμουν δυνατή, πολύ δυνατή για να σε αντιμετωπίσω. Νόμιζα πως θα μπορούσα να παίξω μαζί σου εαυτέ μου, να σε ξεγελάσω.Νόμιζα πως δεν θα καταλάβαινες, πως δεν θα ένιωθες πραγματικά.Η δύναμη μου καθρέφτιζε τις αδυναμίες μου. Αυ...
Μην βάζεις στην αναμονή τα όνειρά σου!

Μην βάζεις στην αναμονή τα όνειρά σου!

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Διακοπές, θάλασσα ήλιος αλμύρα και ξεγνοιασιά. Γι' αυτό λέγονται άλλωστε διακοπές. Ανεμελιά. Γέλια έρωτες, δροσερά cocktails κάπου στην παραλία, πάλι γέλια. Πριν ξεκινήσουν οι διακοπές πάλι είπες ότι θα πάρεις αποφάσεις για την επόμενη...
Είναι ο μπαμπάς μου, και ξέρει να με αγαπάει

Είναι ο μπαμπάς μου, και ξέρει να με αγαπάει

Γράφει η Μαρία Κυπραίου  Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει να εκφράσει την αγάπη του. Είναι βλέπετε ένας άνθρωπος παλιάς κοπής. Από εκείνους που μάθανε πως πρέπει να είναι "άντρες " και πως οι άντρες δεν έχουν αισθήματα.Τα πιστεύω του μπαμπά μου είναι λίγο περίεργα.Έχε...
Στις σκιές που κυνηγάς, χάνεις και τη ζωή..

Στις σκιές που κυνηγάς, χάνεις και τη ζωή..

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Δες. Περνάει η ζωή μας και τη χάνουμε. Τη χάνουμε μέσα από τα χέρια μας.Τρέχουμε να προλάβουμε κάτι που μοιάζει με ζωή κι όμως χάνουμε.Χάνουμε χρόνο προσπαθώντας να κρατήσουμε στα χέρια μας μικρά ανόητα πραγματάκια, ενώ οι ζωές μας εγκ...
Μπορεί ν’αντέχει η ψυχή, αλλά έχει και όρια..

Μπορεί ν’αντέχει η ψυχή, αλλά έχει και όρια..

Γράφει η Μαρία Κυπραίου  Ξένη. Παρείσακτη. Πεταμένη σακούλα η ψυχή στο τέλος ενός δρόμου χωρίς όρια. Παρείσακτη η ψυχή, κομμένη σε χίλια κομμάτια, σπασμένη, χιλιοπονεμένη.Ανελέητα τη χτυπάει η βροχή εκεί στην άκρη και αυτή έχει λουφάξει. Δεν βρίσκει άκρη, δεν...
Μια ευτυχία απλή ζητώ..

Μια ευτυχία απλή ζητώ..

Γράφει η Μαρία Κυπραίου  Μεγάλα πράγματα. Πολλά και μεγάλα πράγματα. Όλοι μας αυτά ζητάμε. Σε μια κοινωνία που είναι ίσως πολύ μεγάλη για να μας αντέξει εμείς θέλουμε ακόμα μεγαλύτερα και περισσότερα από όσα μπορούμε να σηκώσουμε. Θέλουμε να αλλάξουμε σπίτι κ...
Μάνη : Τόπος από πέτρα, θάλασσα, ομορφιά και μνήμη

Μάνη : Τόπος από πέτρα, θάλασσα, ομορφιά και μνήμη

Γράφει η Μαρία Κυπραίου  Η δική μου η Μάνη.. Ο τόπος μου. Καταγωγή από μητέρα. Άργησα πολλά χρόνια να την ανακαλύψω αλλά μόλις πάτησα το πόδι μου σε αυτά τα χώματα δεν ήθελα να φύγω. Κολλημένη κάθε καλοκαίρι να ανακαλύπτω, πύργους, ερημικές παραλίες και νέους...
Το αύριο που δεν θα μου λείπεις, δεν ήρθε ποτέ.

Το αύριο που δεν θα μου λείπεις, δεν ήρθε ποτέ.

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Έχει φτάσει μεσάνυχτα πάλι. Περιφέρομαι ακανόνιστα μέσα στο άδειο σπίτι. Δίχως λόγο και αιτία θέλω να βυθιστώ στο μπάνιο, να μείνω μέσα στο νερό. Σε εκείνο το μπάνιο που κάποτε μοιραζόμασταν. Αφήνω τα ρούχα μου στο πάτωμα, έτσι όπως τα...