Loading posts...
Κι αν δεν καταφέρω ποτέ να παραδεχτώ πόσο σε χρειάζομαι;

Κι αν δεν καταφέρω ποτέ να παραδεχτώ πόσο σε χρειάζομαι;

Γράφει η Λιάνα Φθινοπώριασε κι άρχισα πάλι να ακροβατώ πάνω στα θέλω μου. Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, αναρωτιέμαι που θα βρεθεί η ζέστη που τόσο μου χει λείψει. Που θα κρύβομαι τις νύχτες, που θα αντιμετωπίζω τις σκέψεις μου. Τελικά η μοναξιά μου, ακόμα κι αυτή...
Θυμήθηκες να πεις ευχαριστώ, στους ανθρώπους που έμειναν στα δύσκολά σου;

Θυμήθηκες να πεις ευχαριστώ, στους ανθρώπους που έμειναν στα δύσκολά σου;

Γράφει η Λιάνα Τελευταία, με πιάνουν κάτι γέλια, ανακατεμένα με θυμό, με όλους μας. Κάθε φορά που νιώθουμε ανώτεροι, κάθε φορά που μετράμε την αξία μας, βάσει των υλικών που έχουμε αποκτήσει και φουσκώνουμε περήφανοι, κοιτώντας υποτιμητικά τους γύρω μας. Τελε...
Νικητή, σε κάνουν οι γρατζουνιές στην ψυχή σου!

Νικητή, σε κάνουν οι γρατζουνιές στην ψυχή σου!

Γράφει η Λιάνα Κι όταν η μοναξιά σου γίνεται άγριο θηρίο και σου δείχνει τα δόντια της, χάρισε της το πιο ειλικρινές σου χαμόγελο και θύμισε της πως είστε μαζί τόσο καιρό, που είναι μάταιο να θεριεύει τόσο. Ημέρωσε τη, άγγιξε την απαλά. Πόσα και πόσα δεν έχετ...
Πολύ μεγάλη για να μπω στη μάχη ξανά, πολύ μικρή για να παραιτηθώ απ’ όσα ο άνθρωπος μπορεί να νιώσει.

Πολύ μεγάλη για να μπω στη μάχη ξανά, πολύ μικρή για να παραιτηθώ απ’ όσα ο άνθρωπος μπορεί να νιώσει.

Γράφει η Λιάνα Οι δρόμοι των ονείρων μου έχουν γεμίσει εμπόδια. Και όλο κάτι μου μπλοκάρει τα σχέδια. Όλο κάτι τα ματαιώνει, ματώνει. Κι έπαψα να είμαι εγώ. Απλά με μια επίμονη παραίτηση να τολμήσω, να φωνάξω, να διεκδικήσω. Απραξία. Λες κι έχασε η φωνή μου τ...
Πόσο μου ‘χει λείψει μια αγάπη, που κάνει τα μάτια να λάμπουν!

Πόσο μου ‘χει λείψει μια αγάπη, που κάνει τα μάτια να λάμπουν!

Γράφει η Λιάνα Πως μου έλειψε λίγη αγάπη. Ξέρεις από κείνη που κάνει τα μάτια να λάμπουν και την καρδιά να αλλάζει χτύπο.Πόσο λαχταράω μια αγκαλιά, που θα ναι τόσο σφιχτή, μήπως και νιώσω ότι ξαναγίνομαι ολόκληρη.Και καίει το στόμα μου μένοντας σιωπηλό και δι...
Τρία χρόνια, μαμά!

Τρία χρόνια, μαμά!

Γράφει η Λιάνα  Τρία χρόνια μαμά! Εσύ σε άλλη διάσταση κι εγώ εδώ, να σου μιλάω κάθε μέρα για όσα συμβαίνουν. Τρία χρόνια και το κενό έχει μείνει ίδιο, βαθύ, σκληρό. Η απουσία σου, ακόμα και τώρα, είναι στιγμές που ορμάει και με διαλύει σε δεκάδες μικρά κομμά...
Ό,τι είναι αληθινό, το δείχνει ο χρόνος και το τέλος.

Ό,τι είναι αληθινό, το δείχνει ο χρόνος και το τέλος.

Γράφει η Λιάνα Μέχρι και οι λέξεις αρνούνται να απλωθούν στο χαρτί. Πείσμωσαν κι αυτές όπως το μυαλό κι η καρδιά μου. Παγωμένες σκέψεις, έχουν κάνει κατάληψη στο χρόνο μου κι όλα γύρω μου μοιάζουν με έναν ατελείωτο συμβιβασμό. Υποχωρήσεις, υποχρεωτικές και βι...
Θέλει θάρρος να αποδεχτείς το παιδί που ξέχασες τιμωρημένο μέσα σου!

Θέλει θάρρος να αποδεχτείς το παιδί που ξέχασες τιμωρημένο μέσα σου!

Γράφει η Λιάνα Δεν θέλει προσπάθεια. Λίγα βήματα είναι, μα αν ξεκινήσεις σωστά, μπορείς να φτάσεις σε επίπεδα έξω απ' τον εαυτό σου, απ' τις ιδέες που εδώ και χρόνια έχουν γίνει ένα με το πετσί σου, από πιστεύω που τα έκαναν όλα άνω κάτω στη ζωή σου. Θέλει όμ...
Από την ψυχή μου σου έδινα, κι αυτή, δεν είναι διαπραγματεύσιμη!

Από την ψυχή μου σου έδινα, κι αυτή, δεν είναι διαπραγματεύσιμη!

Γράφει η Λιάνα Με το περίπου δεν κέρδισε ποτέ κανείς. Με τα ημίμετρα, πάντα κάτι μένει στη μέση και οι λογαριασμοί φαίνονται απλήρωτοι. Και με τις μόνιμες υποχωρήσεις, το μόνο που καταφέρνεις είναι να κατεβάζεις τον εαυτό σου πολλά σκαλιά πιο κάτω, από κει πο...
Αν κάτι μένει ατόφιο στη ζωή, είναι η καλοσύνη.

Αν κάτι μένει ατόφιο στη ζωή, είναι η καλοσύνη.

Γράφει η Λιάνα Και έρχεται η στιγμή του ταμείου. Τώρα που πέρασε ο καιρός και το μυαλό καθάρισε. Τώρα που η ζωή με φλερτάρει ξανά και με καλεί να ξαναρχίσω. Δεν ξέρω τι έχασα, αν έχασα. Δεν με νοιάζει πια. Πλήρωσα, ξεμπέρδεψα και συγχώρεσα. Το πιο σημαντικό ό...