Loading posts...
Μέσα από εσένα, βλέπω εμένα..

Μέσα από εσένα, βλέπω εμένα..

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Μέσα από σένα, βλέπω κομμάτια του δικού μου εαυτού. Μέσα από τα μάτια σου, βλέπω τη δική μου μελαγχολία. Θυμώνεις και ένα μέρος του θυμού σου είναι και δικό μου. Χαμογελάς και αυτόματα σου χαρίζω το δικό μου χαμόγελο. Θλίβεσαι ...
Για όσα δεν είπαμε, λυπάμαι μόνο..

Για όσα δεν είπαμε, λυπάμαι μόνο..

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Ένα γράμμα αφημένο στο τραπεζάκι του σαλονιού, μια σελίδα χειρόγραφη, ένα γράμμα γεμάτο συναίσθημα. Μια φράση το χαρακτηρίζει ολόκληρο. “Λυπάμαι για όσα είπαμε και για όσα δεν είπαμε”. Πόσο μεγάλη αλήθεια είναι αυτή. Να κρύβεις ...
Αφού το ξέρεις, “ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη”!

Αφού το ξέρεις, “ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη”!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Γιατί φοβάσαι; Γιατί είσαι τόσο απόμακρος ακόμα; Τι φοβάσαι; Aφού με κέρδισες από την πρώτη τυχαία μας εκείνη συνάντηση. Αφού με κέρδισες όταν σε είδα να με περιμένεις μπροστά από εκείνο το εκκλησάκι. Αφού με κέρδισες με εκείνη...
Αγάπα με χωρίς να με κρίνεις, χωρίς να με δικάζεις, χωρίς να με συγκρίνεις.

Αγάπα με χωρίς να με κρίνεις, χωρίς να με δικάζεις, χωρίς να με συγκρίνεις.

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Αχ… έλα και πάρε με αγκαλιά! Να μου γλυκάνεις την καρδιά. Έλα και δώσε μου το πιο τρυφερό σου χάδι! Να μου ξυπνήσεις ότι κοιμάται. Έλα και στάξε μέλι με τη ματιά σου! Να μου γιατρέψεις ότι απέμεινε. Έλα και ξάπλωσε πλάι μου! ...
Χαλάλι σου ρε έρωτα, κι ας με έχασα για πάρτη σου!

Χαλάλι σου ρε έρωτα, κι ας με έχασα για πάρτη σου!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Χαλάλι σ' εκείνον τον έρωτα! Κάτι τέτοιες νύχτες είναι που σε φέρνω στο μυαλό μου. Αρκεί ένα τραγούδι ή καλύτερα εκείνο το τραγούδι για να εμφανιστείς και πάλι ζωντανός μπροστά μου. Αλήθεια, πόσο μακρινός μου φαίνεσαι πια! Σα ν...
Μην ακολουθείς τις φωνές των άλλων, να ακολουθείς μόνο τα δικά σου θέλω!

Μην ακολουθείς τις φωνές των άλλων, να ακολουθείς μόνο τα δικά σου θέλω!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι, ήταν κι ένα αγόρι που συναντήθηκαν "τυχαία" στην παιδική χαρά. - Θέλεις να παίξουμε; ρώτησε το αγόρι. - Θέλω!, απάντησε το κορίτσι. - Τι θέλεις να παίξουμε; ρώτησε το αγόρι. - Θέλω να κά...
Αυτό που είσαι, δεν κρύβεται.. φωνάζει!

Αυτό που είσαι, δεν κρύβεται.. φωνάζει!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Είχα ένα μικρό κουβάρι μέσα μου. Από όσα είχα λύσει, αυτό ακόμη παρέμενε εκεί. Ηταν το δικό σου. Είχα την αίσθηση ότι δεν είχα ακόμη δώσει απαντήσεις, μόνο κάτι φευγαλέα συμπεράσματα και αυτά έρχονταν και με εκδικούνταν, πολλές φορ...
Έλα να ξαναγίνουμε παιδιά..

Έλα να ξαναγίνουμε παιδιά..

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Να ξαναγίνουμε παιδιά! Να βρούμε ότι έχουμε χάσει. Να θυμηθούμε ότι έχουμε ξεχάσει. Να μπούμε μέσα μας να συνδεθούμε με εκείνο το μέρος που κατοικεί η αγνότητα, η αθωότητα. Να ενωθούμε με εκείνο το καθάριο κομμάτι της ειλικρίνε...
Να αναζητάς εκείνους, που γαληνεύουν την ψυχή σου

Να αναζητάς εκείνους, που γαληνεύουν την ψυχή σου

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Να έρχεσαι σε επαφή με εκείνο το απαλό σου κομμάτι! Ποια είναι η πρώτη σου αντίδραση στη θέα ενός μωρού; Όταν βλέπεις ένα λούτρινο αρκουδάκι; Όταν αντικρίζεις μια ανθισμένη αμυγδαλιά στη μέση του χειμώνα; Χαμογελάς; Νιώθεις τρυφ...
Πώς να κρατήσεις μια καρδιά στο γκρίζο όταν έχει μάθει να χτυπά στο κόκκινο;

Πώς να κρατήσεις μια καρδιά στο γκρίζο όταν έχει μάθει να χτυπά στο κόκκινο;

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Ασπρόμαυρο τοπίο... Ασπρόμαυρες κι οι σκέψεις σαν σκορπισμένα βιβλία στο πάτωμα να μαρτυρούν πως δεν μοιράστηκαν. Γκρίζα τα όνειρα στην καρδιά, σαν ένα χέρι να έκλεψε το χρώμα απ' τη ζωή μου. Σαν κάποιος να ξεκαρφίτσωσε το χαμόγ...