Loading posts...
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής Μη μ’ ακουμπάς, μη μ’ αγγίζεις πονάω... Πονάω συθέμελα.Έβγαλες από μέσα μου όλα εκείνα τα «σκατά», που προσπαθώ να ξεφορτωθώ. Όλα εκείνα που θέλω να μην υπάρχουν, τα έκανες να πάρουν σάρκα και οστά πάλι. Όλα εκείνα που ‘χα σβήσει. Ή ...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου  Μην με κοιτάς που γελάω, πάντα γελάω, πάντα θα γελάω.  Μέσα μου κοίτα, αν μπορείς, αν φτάνεις, αν θέλεις. Μην με ρωτάς γιατί χαμογελώ, μέσα μου ψάξε.  Δεν ξέρω αν θα καταλάβεις, με νοιάζει να κοιτάξεις, όσο πιο βαθιά μπορείς, αν...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος  Μου είναι δύσκολο να βαδίσω,τον κακοτράχαλο δρόμο που με τη νέα αυγή,Μπροστά μου, η ζωή, απλώνει. Πρέπει όμως, μπροστά να τραβήξω.Να μη δειλιάσω ούτε στιγμή,Αν θέλω πίσω μου να αφήσω,Ό,τι σιγά και αθόρυβα, με τελειώνει. Στο τέλος του...
Continue reading
Γράφει η Λιάνα Ένα όνειρο ταλαιπωρεί το νου μου, τελευταία. Μια επιθυμία και μια σκέψη, αλλόκοτη και τρελλή. Θα θελα, για μια μέρα μόνο, να ζήσω μια μάζωξη διαφορετική. Να χω ξανά δίπλα μου λατρεμένες μορφές που βρίσκονται σε άλλη διάσταση και αγαπημένους ανθ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου  Η δική μου η Μάνη.. Ο τόπος μου. Καταγωγή από μητέρα. Άργησα πολλά χρόνια να την ανακαλύψω αλλά μόλις πάτησα το πόδι μου σε αυτά τα χώματα δεν ήθελα να φύγω. Κολλημένη κάθε καλοκαίρι να ανακαλύπτω, πύργους, ερημικές παραλίες και νέους...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Κι εκεί που κάνεις ένα συμμάζεμα στα συρτάρια σου, πέφτουν στα χέρια σου κάποιες παλιές φωτογραφίες. Ξέρεις, από εκείνες που δεν σου αρέσουν τόσο για να τις μοστράρεις σε άλμπουμ, αλλά που δεν σου πάει και η καρδιά να τις πετάξεις. Έτσι τις έ...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος Ποτάμι ορμητικό η ζωή,παρασύρει όνειρα ματαιωμένα,όνειρα με δάκρυα πλασμένα,όνειρα σαν σκουριασμένο καρφί,βαθιά μπηγμένο στης καρδιάς τη μεριά τη σκιερή. Σε πόσα κομμάτια την καρδιά μου να τεμαχίσω;Σε πόσους και πόσες να την μοιράσω;Σ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Περπατώντας στα στενά της μικρής μου πόλης κάθομαι και παρατηρώ τα σπίτια. Σπίτια μιας άλλης εποχής, ξεχασμένα από τους περισσότερους ανθρώπους, σκονισμένα από το άγγιγμα του χρόνου στέκονται αγέρωχα να φωτίζονται τις νύχτες με φ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Αγγελίδη Ένα μικρό γωνιακό βιβλιοπωλείο.Παλιό, φθαρμένο απο το χρόνο, γεμάτο θησαυρούς.Και βιβλία. Αμέτρητα βιβλία.Η μυρωδιά, η αίσθηση, η ψευδαίσθηση. Χιλιάδες συναισθήματα.Εκατοντάδες σελίδες. Εκατομμύρια λέξεις. Σημεία στίξης; Άπειρα.Αχ, το...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος Οι στίχοι, λέξεις σκόρπιες,πεταμένες στο χαρτί.Μια προς μια φωνάζουν το όνομα σου δυνατά.Σε βλέπω να απομακρύνεσαι.Ξεκίνησες στην πρώτη μπόρα, στην πρώτη δυνατή βροχή.Η ημέρα εκείνη όρισε την κόκκινη γραμμή.Φεύγεις κάθε ημέρα όλο και ...
Continue reading