Loading posts...
Γράφει η Ντέμη Κάργατζη Ώρα 9:38. Βροχή. Κατακλυσμός. Καρέκλες. Πέντε λεπτά αργότερα να ‘βρεχε, σκέφτομαι. Για πέντε λεπτά εγώ θα βραχώ. Δεν έχω ομπρέλα, κανείς δεν έχει. Ο δρόμος ποτάμι. Οδηγώ. Τα τζάμια θαμπωμένα. Δεν πρόλαβαν, ούτε κι εγώ πρόλαβα. Σκουπίζω...
Continue reading
Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα Κάτι μεσημέρια, πίσω από κουρτίνες μελαγχολικών πολυκατοικιών.Παράθυρα υγρά από την υγρασία των καιρών με δυσκολία σε αφήνουν να κοιτάξεις τον απέναντι τοίχο.Άλλαξε ο καιρός χρόνια τώρα και με επιμονή τη λογική τρομάζει.Οι μουσικές ...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος Μετρώ τις ημέρες.Δεκατρείς, δεκατέσσερις, δεκαπέντε, δεκαέξι..Σκοτάδι βαθύ. Ο ήλιος, από νωρίς υποκλίνεται,στου φεγγαριού τη έλξη.Ήρθε ο χειμώνας.Μίκρυναν κι αυτές μαζί με την καρδιά.Αργεί να ξημερώσει.Θεριό ανήμερο γίνεται,με τις βρο...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος Τι γυρεύεις; Τι ψάχνεις παλιέ μου εαυτέ;Αυτόν που γνώριζες, λησμόνησε τον.Στης ζωής τον καφενέ,αυτόν με τις φθαρμένες καρέκλες τις ψάθινες,στο φλιτζάνι που γύρισε,του φανερώθηκε δρόμος, στρωμένος με ροδοπέταλα.Δεμένο εσύ τον κράταγες ...
Continue reading
Γράφει ο Ιάκωβος Καζαντζής Με κλάματα και λιγμούς με βρήκες ξαπλωμένο.Δεν ξέρω πού βρήκες το θάρρος και άνοιξες την πόρτα του δωματίου μου και μπήκες. Με κλειστά ρολα και στο απόλυτο σκοτάδι με πλησίασες, κάθισες, πιάνοντας μου το χέρι και μου είπες, "τι έχει...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδη Δεν ξέρω πόση ώρα στεκόμουν μπροστά στον ψηλό άντρα. Είχα βγει στο κέντρο της πόλης για τα δώρα των γιορτών. Τόση φασαρία και μουσικές, κόσμος να περπατάει χαλαρά, χαζεύοντας βιτρίνες.Η μουσική από το ραδιοφωνάκι δίπλα του μου τράβηξε...
Continue reading
Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος Μύρισε Οκτώβριος , θεέ μου πόσο υπέροχη μυρωδιά;Καθισμένη στο μεγάλο μου παράθυρο βλέπω δειλά δειλά τις πρώτες ξυλόσομπες του χωριού να γεμίζουν την ατμόσφαιρα από την υπέροχη μυρωδιά του καμένου ξύλου. Τα πρώτα φύλλα που έπεσαν από...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος Ήλιος εσύ, φεγγάρι εγώ.Σε δρόμους αντίθετους βαδίζουμε. Όταν εσύ για ύπνο πας,τότε εγώ ξυπνώ.Με όνειρα εγώ, με ζωή εσύ, τον κόσμο μας ταΐζουμε. Χλωμό το φως μου, το δικό σου διαυγές. Τον δρόμο του να βρει, βοηθούμε τον χαμένο διαβάτη....
Continue reading
Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα Μια βαθιά ανάσα και τα φώτα σβήσανε. Κάθισε απέναντι μου όπως τότε. Λίγο χρόνο ακόμα ζωή. Έχει τόσα πολλά ο άνθρωπος να θυμάται. Ποια εικόνα να επιλέξει το σώμα; Ποιος να καταλάβει και γιατί; Είναι σα να κλαίει ετούτη η απουσία. Δε ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Καρβουνάρη Οι ωρες... Οι ώρες μου!Με πόσα "πρέπει" πρέπει να τις γεμίσω.Να φέρω εις πέρας τις υποχρεώσεις μου. Να μην μείνουν πίσω όσα οφείλω να πάρω μπροστά. Στοπ! Μεταβολη!Πάμε απ την αρχή... Σημερα δεν θα κάνω τιποτα!Ή μάλλον θα κανω..Ξαπλών...
Continue reading