Loading posts...
Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη Είναι μια ευθεία μέχρι τη στιγμή που συναντάς μια μικρή ανηφόρα η οποία σε οδηγεί σε μια όμορφη, παραδοσιακή γειτονιά.Κατεβαίνω από το αμάξι και αμέσως νιώθω τη καρδιά μου να χτυπά. Το καταφύγιο μου όπως πάντα εκεί και στο εσωτερικό τ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου  Δε θυμάμαι από πότε, αλλά νιώθω πως μπορώ να πω με μεγάλη βεβαιότητα πως οι άνθρωποι, σχεδόν από πάντα, είχαν συνδυάσει τα μεγάλα αστικά κέντρα, και τις μεγαλουπόλεις γενικότερα, με την επιτυχία και, κατ᾽επέκταση, με την προσωπι...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου  Είμαστε ο ένας καθρέπτης του άλλου. Μέσα στον καθρέπτη αντικατοπτρίζονται άνθρωποι που στα μάτια τους μπορώ να κοιτάξω την δική μου συνταγή ζωής. Μία συνταγή γεμάτη υπέροχα δώρα, σαν δώρο Θεού! Και τα βλέπω, ναι, είμαι ικανή να τ...
Continue reading
Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Να είσαι εκεί. Να υπάρχεις. Να γεμίζεις εκείνη την κενή αγκαλιά που λες πως ανήκεις... Γιατί είναι κενή ρε; Δική σου δεν ήταν να την φροντίσεις; Δική σου δεν ήταν να την κρατήσεις ζεστή; Τώρα πάγωσε και μαζεύτηκε να ζεσταθεί. Τώρα ...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος Ποιος, τι, φταίειΚαι η φλόγα στα μάτια της καρδιάς, έσβησεΚαι μες στο σκοτάδι, το μυαλό παραπαίει; Ποιος, τι, φταίειΚαι τα κάτασπρα κρίνα μαράθηκανΆγιους γιους δεν δίνουν και στέρφα η γη κλαίει; Ποιος, τι, φταίειΚαι η καρδερίνα στο χρ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Αρφαρά Αγαπητά μου παιδιά, Γνωρίζω πως το να είστε μαθητές δεν είναι ότι πιο εύκολο. Έχω περάσει και εγώ από την ίδια θέση και καταλαβαίνω απόλυτα πως αισθάνεστε. Θέλω να γνωρίζετε πως για μένα οι βαθμοί που θα δω στον έλεγχό σας δεν είναι το π...
Continue reading
Γράφει η Ντέμη Κάργατζη Ώρα 9:38. Βροχή. Κατακλυσμός. Καρέκλες. Πέντε λεπτά αργότερα να ‘βρεχε, σκέφτομαι. Για πέντε λεπτά εγώ θα βραχώ. Δεν έχω ομπρέλα, κανείς δεν έχει. Ο δρόμος ποτάμι. Οδηγώ. Τα τζάμια θαμπωμένα. Δεν πρόλαβαν, ούτε κι εγώ πρόλαβα. Σκουπίζω...
Continue reading
Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα Κάτι μεσημέρια, πίσω από κουρτίνες μελαγχολικών πολυκατοικιών.Παράθυρα υγρά από την υγρασία των καιρών με δυσκολία σε αφήνουν να κοιτάξεις τον απέναντι τοίχο.Άλλαξε ο καιρός χρόνια τώρα και με επιμονή τη λογική τρομάζει.Οι μουσικές ...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος Μετρώ τις ημέρες.Δεκατρείς, δεκατέσσερις, δεκαπέντε, δεκαέξι..Σκοτάδι βαθύ. Ο ήλιος, από νωρίς υποκλίνεται,στου φεγγαριού τη έλξη.Ήρθε ο χειμώνας.Μίκρυναν κι αυτές μαζί με την καρδιά.Αργεί να ξημερώσει.Θεριό ανήμερο γίνεται,με τις βρο...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Χίτζιος Τι γυρεύεις; Τι ψάχνεις παλιέ μου εαυτέ;Αυτόν που γνώριζες, λησμόνησε τον.Στης ζωής τον καφενέ,αυτόν με τις φθαρμένες καρέκλες τις ψάθινες,στο φλιτζάνι που γύρισε,του φανερώθηκε δρόμος, στρωμένος με ροδοπέταλα.Δεμένο εσύ τον κράταγες ...
Continue reading