Loading posts...
Γράφει ο Κωστής Παναγιωτόπουλος Το αχανές βλέμμα στου στο κενό χάνεται από το τρίξιμο της παλιάς ξύλινης καρέκλας πάνω στην οποία ούτε εσύ ο ίδιος δεν έχεις ιδέα πόσες ώρες έχεις μείνει. Ένα παλιό αρχοντικό γραφείο φιλοξενεί ώρες τώρα ένα κομμάτι χαρτί που ...
Continue reading
Πολλοί καυχιούνται πως είναι ερωτευμένοι, λίγοι όμως τιμούν τον τίτλο, κι ακόμη πιο λίγοι τον ασπάζονται ενδόμυχα. Κάποιοι είναι ερωτευμένοι πιο πολύ με την ιδέα του να είναι ερωτευμένοι και λιγότερο με αυτόν που προκαλεί τη συγκεκριμένη ιδέα. Άλλοι πάλι επιμε...
Continue reading
Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός Κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί καθόταν και ζωγράφιζε στο χαρτί την μορφή του έρωτα. Έφτιαχνε ένα λουλούδι το χρωμάτιζε κόκκινο και του έλεγε εσύ θα είσαι ο έρωτας. Αλλά πάλι ένα λουλούδι μόνο του δίχως άλλο δίπλα πως θα μπορούσε να δη...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Καπνίζει το ένατο τσιγάρο μέσα σε μια ώρα. Και να σκεφτείς ότι έχει πάνω από χρόνο να καπνίσει. Πάνω που έλεγε ότι είχε ξεκόψει με όλες τις κακές συνήθειες του παρελθόντος κάτι συμβαίνει και τη γυρίζει πίσω. Κάτι που παίρνει την μο...
Continue reading
Γράφει η Έλσα Νικολάου Δεκατρία χρόνια. Τόσα είναι. Τα μέτρησα κάνοντας το τελευταίο τσιγάρο μου. Δεκατρία χρόνια με παράλληλη πορεία. Με πρωινά που ξύπνησες στον καναπέ μου και φώναζες «Καφέ!». Με μεσημέρια που βρεθήκαμε για τον καφέ για να πούμε τα ...
Continue reading
Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου Είσαι ο ήλιος της ζωής μου.. Όμορφος λαμπερός και ψηλά. Ποτέ μην χαμηλώσεις όσες λύπες και εάν έρθουνε . Ποτέ να μην κάνεις πίσω, ποτέ να μην σταματήσεις να έχεις το όμορφο κεφάλι σου όρθιο. Να ξέρεις πόσο σε αγαπώ και σε θαυμ...
Continue reading
Γράφει η Δώρα Σαμαρά Τα αρώματα έχουνε μνήμη. Μνήμη που σκαλίζει στα παλιά ντουλάπια και ξεσκονίζει θύμησες. Τα αρώματα έχουνε όνομα. Έχουνε σάρκα και μορφή. Έχουνε μάτια που κοιτούν και χείλη που γεννούν χαμόγελα και σκορπάνε λόγια. Για άλλη μια φορά κι...
Continue reading
Τα χέρια σου στο σώμα μου Να με αγγίζεις… Τα χέρια σου στο σώμα μου να νιώθω. Να τρέχουν τ’ ακροδάχτυλά σου σε κάθε εκατοστό του κορμιού μου. Να νιώθω πάνω μου το χάδι σου, να γαληνεύεις την ψυχή μου και να πυρπολείς το σώμα μου με κάθε άγγιγμά σου. Κι ...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου   Να το πάλι το κόκκινο φανάρι μπροστά μου. Είναι απίστευτο! Ένα «ουφ», ένα «γαμώτο» και το πόδι ξανά στο φρένο! Δευτέρα πρωί. Το πρόγραμμα φορτικό και εγώ να τρέχω σαν την παλαβή μετρώντας ακόμα και τα δευτερόλεπτα. Δε...
Continue reading
Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Μελετάω λέξη-λέξη όσα μου είπες χθες. Φέρνω πάλι στη μνήμη μου την απόχρωση που είχε η φωνή σου καθώς μου μιλούσες. Είχες δίκιο σε όλα, αγάπη μου. Μια φωνή με σιγανό παράπονο μέσα μου, ψιθυρίζει πως έχω κι εγώ το δικό μου το δίκιο. Π...
Continue reading