Loading posts...
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου  Κι εκεί που ήμουνα κουρασμένη περιμένοντας για ένα νεύμα σου, μου αντάλλαξε η ζωή ένα ξέφωτο για να ξεκουραστώ και να πιω ένα ποτήρι ουρανό.Πόσο το χάρηκα δεν λέγεται.Δεν σ' έχω δίπλα μου, δεν πίνω το φιλί σου κι όλο φεύγεις ξεγλιστρά...
Continue reading
Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου  Ο καιρός πέρασε. Πάνε μήνες από την τελευταία φορά που η οθόνη του κινητού μου έλαμψε με το όνομα σου, γραμμένο επάνω της. Οι μνήμες ξεθώριασαν, λες και ήταν ζωγραφισμένες με κιμωλία, που κάποιος έριξε νερό επάνω τους και χάθηκαν...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Πόσα χρόνια έχουν περάσει θυμάσαι; Θα σου πω εγώ, εφτά μωρό μου, εφτά χρόνια από όταν σε γνώρισα και κάπου στα 5 από όταν άνανδρα γύρισες την πλάτη και εξαφανίστηκες, από εκείνη την ημέρα που σου τελείωσε και δίχως μισή κουβέντα έγιν...
Continue reading
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Η απουσία σου, συντροφιά μου κι απόψε. Συναίσθημα πικρό, στιφό, βαρύ, αβάσταχτο. Όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα γύρω μου, που σε θυμίζουν, το κλειδί σου στο συρτάρι, η θέση σου στον καναπέ, το φούτερ σου που ξέχασες στη ντουλάπα. Όλ...
Continue reading
Γράφει η Γεώρα Πυροβολώ το φόβο με περίσσιο θάρρος. Τον βάφω κόκκινο, παίρνοντας από το χρώμα της ευτυχίας. Μιας ευτυχίας που άνθιζε σαν βουκαμβίλια και υποσχόταν πολλά.Ξεπερνάω τα εμπόδια του μυαλού μου. Εκείνες τις χιλιάδες, μυριάδες ερωτήσεις του και μάχομ...
Continue reading
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Δε φοβάμαι πια. Δεν είναι η ζωή μου μια κινούμενη άμμος που δε ξέρω από που να φυλαχτώ. Έστρωσαν οι δρόμοι μου με κόκκινα τριαντάφυλλα και έναν ήλιο να με περιμένει πάντα στο τέλος του, για να μου φωτίσει τα μονοπάτια μου.Δε φοβάμαι...
Continue reading
Γράφει η Έφη Παναγοπούλου  Κι αν κοιτάξεις ψηλά, βλέπουμε τον ίδιο ουρανό. Σε κάθε γεια, σε κάθε αντίο, όταν σκέφτομαι ότι μου λείπεις. Πάντα κοίταγα τον ουρανό κι εκείνος ήξερε. Το ένιωθα πως ταυτόχρονα κοίταζες κι εσύ ψηλά. Άπλωνες το χέρι, έκλεινες τα μάτι...
Continue reading
Γράφει η Άρτεμις Βαμβουνάκη Κάπου εκεί έξω υπάρχουν γυναίκες που γεννήθηκαν για να ξεχωρίσουν. Ερωτεύονται παράφορα και δίνονται απόλυτα στον διαλεκτό της καρδιάς τους. Ξεδιπλώνουν τα κομμάτια τους ένα ένα και αφήνονται σε εκείνον , τον ξεχωριστό τους.Παθιάζο...
Continue reading
Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη Οι μέρες περνούν, το ίδιο και οι μήνες. Στου μυαλού τα στενά τυχαία περνάς, γίνεσαι εικόνα κάποιες φορές ακόμα και οφθαλμαπάτη. Γελιέται το μυαλό όπως γελάστηκε και η καρδιά.Μέσα μου ζεις δεν ήσουν ένας τυχαίος περαστικός. Άφησες το βαθ...
Continue reading
Γράφει η Κατερίνα Μίσσια Πως αλλάξανε έτσι οι έρωτες;Θυμάμαι τα παραμύθια με τους πρίγκιπες στα λευκά τα άλογα.Τις θλιμμένες πριγκίπισσες στο παράθυρο να τους προσμένουν. Τώρα δεν υπάρχουν λευκά άλογα. Ο πρίγκιπας ανεβαίνει σε μια μαύρη μηχανή, ντυμένος στα μ...
Continue reading