Loading posts...
Γράφει η Σοφία Δέδε. Τα ψώνια μου έχουν τελειώσει και περιφέρομαι στους διάδρομους με τα βιβλία στο puplic.. Μου αρέσουν τα βιβλία. Τα τελευταία χρόνια ειδικά, χάνομαι στις σελίδες τους. Το μάτι μου πέφτει σε ένα βιβλίο που δεν είναι τοποθετημένο σε ράφι, σ...
Continue reading
Γράφει η Αγάπη Μποστανίτη. Αόριστος: Ήμουν, Παρόν: Είμαι, Μέλλον: θα είμαι η αγάπη της ζωής του, ακούς; Η σιγουριά στη φωνή της ήταν που έκανε πιο δυνατό κρότο και από τις βροντές και αστραπές που σκάγανε εκείνη την ώρα στον κατάμαυρο οργισμένο ουρανό. Καται...
Continue reading
Γράφει η Έφη Νερούτσου. Οι πρώην. Πόσο μεγάλο κεφάλαιο.  Νιώθω τυχερή που όλους τους θυμάμαι με χαμόγελο. Πάντα είχα ξεκάθαρη σχέση μαζί τους, πάντα ότι μας πείραζε το συζητάγαμε και η σχέση μου με όλους τελείωνε ομαλά, γλυκά και με γέλιο.  Δεν θυμάμαι ποτέ...
Continue reading
Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός. Έμαθα μέσα σε λίγο καιρό να γνωρίζω ψυχές παγιδευμένες.. Ψυχές που δεν είχαν οξυγόνο να ανασάνουν.. Αργοπέθαιναν στα θέλω τους.. Εκεί που οι δήθεν τις άφησαν μόνες τους να χαροπαλεύουν.. Κι εκείνες.. Να πνίγονται μέσα στα νεκρ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Εγώ ήθελα απλά έναν άνθρωπο με ψυχή. Να με αγκαλιάζει σφιχτά. Έτσι, χωρίς λόγο. Να με αγγίζει τυχαία όταν γελάμε με αστεία δικά μας, χαζά. Να με κοιτάζει στα μάτια όταν μου μιλάει. Εγώ ήθελα απλά έναν άνθρωπο με καρδιά. Να συ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Θέλω ν’ ακούσω για τις βραδιές που ξενύχτισες πάνω απ’ το κινητό σου περιμένοντας για ένα μήνυμα που δεν ήρθε ποτέ. Ένα μήνυμα θαμπό, όπως το τζάμι που τρέμει στην επαφή με την ανάσα σου και στο άκουσμα της φωνής σου. Θέλω ν’ ακού...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Κάποτε με ρώτησες γιατί σε θέλω. Πόσο εύκολη ερώτηση! Εύκολο για μένα, δύσκολο να στο εξηγήσω. Γιατί τα συναισθήματα αποτυπώνονται μέσα μου, αλλά δεν βγαίνουν έξω μου με την ίδια ευκολία. Δύσκολες οι λέξεις, αλλά θα προσπαθή...
Continue reading
Γράφει η LunaPunk. Είναι κι αυτές οι περιπλανώμενες ψυχές που δεν τις πιάνεις εύκολα. Ακροβατούν μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν είναι ανθρώπινα όντα σαν και’σένα ή πλάσματα βγαλμένα μέσα από κάποιο παραμύθι. Απ’την μία θαυ...
Continue reading
Γράφει η Κλεψύδρα. Μια στιγμή, ένα σφίξιμο στο στομάχι. Έσπρωξε την πόρτα και μπήκε. Κάτι έφτιαχνε και δε γύρισε, μίλησε πρώτα στη φίλη της γέλασε και σαχλαμάρισαν. Γιατι δε γυρίζει το βλέμμα; Γιατι απ' την ώρα που ήρθε δε τη κοίταξε; Τόσες μέρες δεν είχ...
Continue reading
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής. Καθώς η νύχτα προχωράει, η μοναξιά βαθαίνει. Ανοίγει τις πληγές σου όλες. Νιώθεις τη ψυχή σου να παραδίνεται στη θαλπωρή της. Καρφώνεις το βλέμμα στα νυσταγμένα φώτα της πόλης και, κάθε φορά που καθένα από δαύτα τρεμοπαίζει, σε παρα...
Continue reading