Loading posts...
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Ξέρεις, τον χαρακτηρισμό "εγωίστρια" τον άκουγα από μικρή. Στο σπίτι, στο σχολείο, στις παρέες. Δεν ήμουν κακιά, όλοι συμφωνούσαν σ' αυτό, αλλά είχα από πάντα έναν εγωισμό, που όταν μ' έπιανε, μ' άρπαζε θαρρείς απ' τα πέτα και με...
Continue reading
Γράφει η Πράξια Αρέστη Στη ζωή έμαθα ότι υπάρχουν τα μικρά αντίο και το μεγάλο αντίο που δίνει το τέλος. Τα μικρά αντίο είναι αυτά που λες όταν έχεις πληγωθεί, αλλά αντέχεις να μείνεις λίγο ακόμη και παρακαλάς ο άλλος να κάνει την υπέρβαση και να σου ζητήσε...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη Ξέρεις τι λαχταρώ μερικές φορές; Να ερχόσουν και να μου ζητούσες ένα συγγνώμη. Καθάρια και δίχως εγωισμούς. Να μου έλεγες μονάχα ένα συγγνώμη και ας χανόσουν για πάντα μέσα στην ομίχλη και το σκοτάδι. Ένα συγγνώμη που θα απάλυνε τ...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Σταμπούλη Δεν σε άγγιξα ποτέ. Πώς μοιάζει το φιλί σου, δεν ξέρω. Δεν με αγκάλιασες σφιχτά ποτέ και σε κανένα αεροδρόμιο. Δεν με κοίταξες στα μάτια, δεν μου είπες ότι μια μέρα, δεν θα μας χρειάζονται τα μεταφορικά. Δεν κάναμε ποτέ έρωτα....
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Δεν προσπαθώ να δώσω καμία εξήγηση. Τίποτα δεν χρειάζεται εξήγηση. Κι αν δεν κατάλαβες γιατί έφυγα, δεν θα το καταλάβεις ποτέ. Έφυγα και πάντα θα φεύγω από τις στιγμές που με πληγώνουν, από τις στιγμές που με κρατάνε στάσιμη. Όχι πως...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Τα λόγια που σε πίκραναν, δεν τα ξεχνάς ποτέ. Ειδικά από εκείνους που αγάπησες και έδωσες τον ίδιο σου τον εαυτό για να τους κάνεις χαρούμενους και ευτυχισμένους, με οποιοδήποτε κόστος. Για να τους δεις να χαμογελούν και να είν...
Continue reading
Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης Πουτάνα όλα κορίτσι μου, έτσι, επειδή μπορώ! Επειδή για μήνες δεν μπορούσα χωρίς το χαμόγελό σου. Δεν μπορούσα χωρίς την απουσία σου και φρόντιζα να είμαι εκεί ακόμα κι όταν με έδιωχνες. Πουτάνα όλα κορίτσι μου, έτσι, γιατί...
Continue reading
Γράφει η Σταυρούλα Μαστέλλου Κοιτώντας το μαύρο πανωφόρι, στέκεται όρθια σαστισμένη. Μάτια αποσβολωμένα στις γκρι ρίγες που σπάνε τη μονοτονία του παλτό. Τότε στο μυαλό της χορεύουν όλες οι αναμνήσεις. Λόγια αγάπης και αφοσίωσης, ειπωμένα βροχερές μέρες με ...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Μία μέρα θα βρω τις κατάλληλες λέξεις, που θα είναι τόσο απλές και θα τις καταπιείς κατευθείαν. Μια μέρα θα ξυπνήσω απ' τον λήθαργο της σκέψης μου και θα με καταλάβεις. Δεν κατάλαβες τι μου έλειπε. Δεν μου λείπει αυτό που έδειξες να ...
Continue reading
Γράφει η Πράξια Αρέστη Περισσότερο καταλαβαίνεις αν αγαπάς κάποιον όταν δεν είναι στη ζωή σου, παρά από όταν είναι. Όταν η απουσία του γίνεται αισθητή, όταν νιώθεις μόνος και λυπημένος μακριά του, όταν ανυπομονείς να τον δεις και να τον αγγίξεις, όταν τον σ...
Continue reading