Loading posts...
Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Πόση δυσκολία.Πόσο δύσκολα είναι οι άνθρωποι.Δύσκολα γελάνε.Δύσκολα μιλάνε.Δύσκολα αφήνονται.Δύσκολα τολμάνε.Πιάνονται σε δίχτυα απελπισίας.Υφαίνουν ιστούς αράχνης και παλεύουν να ξεφύγουν από τις επιλογές τους.Δεν αναπνέουν.Δεν ονει...
Continue reading
Γράφει η Σπυριδούλα Σγουρου Μια στιγμή, για πάντα ! Ναι έτσι είναι. Το έχετε νιώσει και μην το αρνηθείτε. Όσα για χρόνια μας τρώνε το μέσα μας, απορίες , παράπονα, πληγές, αναπάντητα γιατί, αρκεί μια στιγμή απρόσμενη, για να μπουν όλα στη θέση τους. Το έχω βι...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Μουμούρη Ανάμεσα σε γκρεμό και σε ουρανό έχουμε όλοι περπατήσει.Ανάμεσα σε αγάπη και σε χαμό έχουμε όλοι γονατίσει.Σε αγγίζουν χέρια, που μοιάζει η αγκαλιά τους με ουρανό!Μοιάζει, κατά απόδειξη δεν είναι. Είναι πιστός εραστής μόνο στην προδοσί...
Continue reading
Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη Μήπως ήρθε η ώρα να ζητήσεις μια τεράστια συγγνώμη από τον εαυτό σου; Ναι, από τον εαυτό σου για την κάθε φορά που ανεχόσουν ανθρώπους και καταστάσεις που δε σου άξιζαν.Για τις φορές που είπες "θέλω" ενώ δεν ήθελες.Για τις φορές που ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Αρφαρά Ο μεγαλύτερος μύθος πoυ έχω ακούσει είναι πως ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα! Σκεφτείτε ένα φυτό που έχετε στον κήπο ή στο σπίτι σας και είναι το αγαπημένο σας! Με το πέρασμα των χρόνων θα πέσουν τα φύλλα , θα μαραθεί, αλλά η ρίζα του στο x...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου  Έλα να σου πω για το "μαζί", με τους ανθρώπους. Έλα να σου πω για εκείνο το "ο άνθρωπός μου", που εύκολα ξεστομίζεις μα δεν έχεις ιδέα τι είναι στην πραγματικότητα.  Ο άνθρωπός σου, είναι εκείνος που δεν θα μετρήσετε το χρόνο σε μέ...
Continue reading
Γράφει η Κική Γ.  "Εξαρτηση" Από μόνη της η λέξη σε μουδιάζει και σε βάζει σε μια διαδικασία σκέψης και περισυλλογής. Μοιραία, δυνατές λέξεις έρχονται να κολλήσουν πλάι της και πιθανόν να αφυπνίσουν.Υποταγή, εθισμός, ανάγκη, πάθος, εγκλωβισμός. Όλες, από μόνε...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Εκεί πάρε με μαζί σου, σε αυτή τη χώρα τη δική σου, τη χώρα των θαυμάτων που τα ξωτικά όλα σου μοιάζουν, που μυρίζουν καλοσύνη, αγάπη και έρωτα, που δεν φοβούνται να μπουν στη φωτιά, να βγάλουν το καπέλο τους και να μοιραστούν όλ...
Continue reading
Γράφει ο Μάνος Σαμοθρακής - Τριστάνος Όλα χωριστά τα ζούμε πλέον. Σαν λουλούδια που ξεριζώθηκαν βίαια από την εύφορη γη και παλεύουν να επιβιώσουν, μέσα σε ένα κρυστάλλινο κρύο βάζο.    Σαν το νερό που αποκόπηκε από τη μάνα θάλασσα, προσπαθώντας νέα λιμάνια γ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Καιρό έχω να τσακωθώ με τους άντρες φίλους μου κι ήρθε η μέρα να βγάλουμε πάλι τα σωθικά μας και να τα πούμε ένα χεράκι. Μην είστε μαλάκες ρε! Ναι, όπως σας το λέω.. καλή η μαγκιά, καλά τα λόγια τα μεγάλα, καλά και τα "θα" αλλά κοίτ...
Continue reading