Loading posts...
Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Δεν είμαι άνθρωπος εγώ, είμ’αντικείμενο, των αναγκών σου πάντα δέσμιο προσκείμενο. Ένας σκλάβος δίχως βούληση στην όψη σου, θυσιασμένο μάρμαρο στην κόψη σου.Για να σε βολέψω, σχήμα αλλάζω, καρέκλα γίνομαι για να σε ξεκουράζω και τη...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Δεν τους ξε-αγαπάμε τους ανθρώπους που περάσανε από τις ζωές μας.Δεν τους ξε-αγαπάμε τους ανθρώπους που μας ξύπνησαν συναισθήματα.Τους ανθρώπους που μας έκαναν να νιώσουμε, δεν τους ξε-αγαπάμε ποτέ.Εκείνους που μας χάρισαν στιγμές...
Continue reading
Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου Ποτέ μου δε σε ένιωσα δεδομένο, πάντα φοβόμουν πως μία μέρα θα σε χάσω.Δεν επαναπαύτηκα ούτε στιγμή μαζί σου, γιατί ήξερα ότι όλα στη ζωή μπορούν να αλλάξουν σε κλάσματα δευτερολέπτου και εγώ δεν ήθελα να πετάω στα σύννεφα και κάποια ...
Continue reading
Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη "Με ενθουσιάζεις γιατί κατέχεις την τέχνη της απουσίας.Γιατί ξέρεις πότε πρέπει να φύγεις μακριά μου και για πόσο.Γιατί ξέρεις πότε πρέπει να μου δώσεις και πότε να μου τα πάρεις όλα πίσω.Με εξιτάρεις, γιατι ξέρεις να κρατάς τα βαθύτε...
Continue reading
Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη Να τα εκφράζεις τα συναισθήματά σου. Να τα εξωτερικεύεις. Να τα δείχνεις. Ό,τι σε βασανίζει να το λες.Τι νομίζεις; Θάβοντας τη θλίψη σου, θα περάσει; Σκεπάζοντας τον θυμό σου θα σβήσει; ΟΧΙ. Τα συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν, δεν π...
Continue reading
Γράφει η Χριστίνα Γαλιάνδρα Πριν από όλα εσύ, έλεγε η γιαγιά μου.Εσύ θα βρεις τον δρόμο κι εσυ θα τον βαδίσεις.Άργησα όμως να καταλάβω τι ακριβώς εννοούσε καιέφτασα κοντά στα τριάντα για να σκεφτώ πραγματικά που θέλω να πάω.Έβγαλα το πανωφόρι του φόβου και τη...
Continue reading
Γράφει η Δώρα Βλαχοπούλου Μηνύματα. Λίγες λέξεις με νόημα.Δάχτυλα που πληκτρολογούν με την ταχύτητα του φωτός σε μία οθόνη. Μίας φωτεινής και ψυχρής οθόνης.Συνομιλίες που γίνονται πίσω από ένα κινητό. Ξεχάσαμε πώς είναι να μιλάς. Να χρησιμοποιείς τη φωνή σου ...
Continue reading
Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου Μπήκε η άνοιξη. Το σπουδαιότερο είναι πώς τη νιώθουμε στις καρδιές μας. Ξάφνου κάπως μαγικά από κει που δεν το περιμένεις ο ήλιος λάμπει ξανά τα σύννεφα φεύγουν και το γκρίζο τοπίο δίνει τη θέση του σε ένα υπέρηχο καταγάλανο ουραν...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Μήπως ήρθε καιρός να τα πετάξω εκείνα τα λουλούδια; Λέω για εκείνα τα κόκκινα και τα άσπρα, που μου έφερες εσύ. Αυτά, που όταν τα πρωτοείδα είχα ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, και σου έκανα μια μεγάλη αγκαλιά. Βλέπεις, ήταν τα πρώτα λουλούδ...
Continue reading
Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα Με ρώτησαν εχθές για σένα, έσκυψα για λίγο το κεφάλι από ενοχή που έφυγα · είχα τόση σιωπή μέσα μου να μοιραστώ. Γέλασα σα να υπήρχες παντού ,σα να είχα φιλιώσει με την κάθε μέρα που περνούσε μακριά σου μόνο και μόνο για να μη σε ξε...
Continue reading