Loading posts...
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Να γελάς τις στιγμές που όλοι θα περιμένουν να πέσεις.  Να κλαις όταν το νιώθει η ψυχή σου και να μην ντρέπεσαι για τα δάκριά σου. Να χορεύεις σε έναν ρυθμό που μόνο εσύ ακούς. Να χαλάς χατήρια, όταν σε περιμένουν να βυθιστείς.. κα...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Στεφανίδου. Σκέφτομαι τις αλλαγές. Σκέφτομαι ότι με φοβίζουν ακόμα και όταν τις επιδιώκω. Σκέφτομαι ότι δεν χρειάζεται να κάνω μεγάλες αλλαγές. Χρειάζεται απλώς να κάνω ένα μικρό πρώτο βήμα προς τη μεριά όσων επιθυμώ. Και αμέσως ηρεμώ...
Continue reading
Γράφει η Μαρίνα Κρητικού. Όλοι στη ζωή μας κάνουμε ή κάναμε κάποια στιγμή όνειρα. Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών, έχει κόψει σε μερικούς τα φτερά και συνεπώς και το δικαίωμα να ονειρεύονται, ενώ άλλοι συνεχίζουν να κάνουν όνειρα και πολλές φορές και ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. "Αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση" Κορνήλιος Καστοριάδης Αν ο δάσκαλος δεν είναι ερωτευμένος με το αντικείμενο της διδασκαλίας του, πώς να παρασύρει τον νέο άνθρωπο και να τον κάνει να αγαπήσει τη μάθησ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Φορούσε φούστα σταχτιά, μπλούζα στο χρώμα του πάγου. Σκουλαρίκια- παπαγάλους. Πρόσωπο δίχως μακιγιάζ. Θύμιζε κάτι από καλοκαίρι. Τα μαλλιά της στο χρώμα της άμμου, τα μάτια της στο χρώμα τ’ ουρανού. Θύμιζε κάτι από φθινόπωρο, από...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Τη δουλειά δεν τη φοβήθηκα ποτέ. Γιατί πίστευα στον εαυτό μου. Και το σημαντικότερο από όλα είναι να πιστεύεις στις δυνατότητές σου. Μόλις τελείωσα τις σπουδές μου ξεκίνησα να ψάχνω για δουλειά. Ήθελα να είμαι ανεξάρτητη, να νοικιάσω...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Σήμερα ξύπνησα και αποφάσισα πως όλα θα πάνε καλά. Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί έτσι είναι. Γιατί πολύ απλά βαρέθηκα να σέρνομαι και να κλαίγομαι. Έχει αρχίσει και με εκνευρίζει το γεγονός ότι έχω γίνει ένα ανδρείκελο, ένα απλό κακ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Σουργιά. Μάθαμε από μικροί να κατηγορούμε την κοινωνία, τις κυβερνήσεις, τους συνανθρώπους μας, τους άλλους γενικότερα, γι' αυτά που ζούμε. Σαν φυσικά όρια δεχόμαστε εκείνα που πιστεύουμε ότι μας έχουν επιβληθεί από τρίτους, από εξωγενείς παράγ...
Continue reading
Γράφει η Θεοδώρα Μαρία Βένου. Η θλίψη που φωνάζει είναι ανώριμη. Σαν τα μωρά παιδιά, κλαίει γοερά μέχρι να της κάνεις τα χατίρια μήπως κι ησυχάσει λιγάκι. Τρέφεται απ' την υπερβολή κι απ' τη δική μας τάση να την προβάλουμε μπροστά στα μάτια των τρίτων για να ...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου. Loading... Η φάση που δεν ξέρεις τι σου συμβαίνει. Η φάση που ότι κι αν συμβεί το επεξεργάζεσαι μέσα στο μυαλό σου μέχρι το κεφάλι σου να γίνει καζάνι και να μην μπορείς να σκεφτείς πια. Η φάση που δεν ξέρεις ακριβώς τι θέλεις, πως ...
Continue reading