Loading posts...
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Πάλι έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται τι θα μπορούσα να αλλάξω πάνω μου για να είμαι πιο αρεστή στον κόσμο. Μερικές επιδιορθώσεις εδώ, κάτι ανακατατάξεις από εκεί, μερικά μπαλώματα, λίγα στολίδια, λίγη βαφή και έτοιμη! Δεν με α...
Continue reading
Γράφει η Αγάπη Μποστανίτη Τάσεις φυγής; Είναι δυνατόν να έχεις τάσεις φυγής; Και αν ναι, γιατί; Από τι τρέχουμε να ξεφύγουμε; Ή, που στο καλό πηγαίνω; Πουθενά δεν πηγαίνεις, μην αγχώνεσαι. Είναι στον άνθρωπο το ταξίδι, στο γονίδιο του. Όλοι κρύβουν μέσα ...
Continue reading
Ο καθένας μας σ’ αυτόν τον κόσμο είναι μοναδικός. Δυστυχώς όμως στη εποχή μας όπου κυριαρχούν κυρίως ο εγωισμός κι η ιδιοτέλεια, έγινε αγαπημένη συνήθεια η ομαδοποίηση. Θεωρείται κακό να ξεχωρίζει κάποιος, να έχει διαφορετικές αντιλήψεις για την αγάπη, για τον...
Continue reading
Γράφει η Luna Punk. «Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται μέσα στην ψυχή ενός καλλιτέχνη μέχρι να δείς κάποιο από τα έργα του». Είναι εκείνοι που συναντάς κι έχουν το βλέμμα λίγο χαμένο σαν κάτι ανεξήγητο να τους στοιχειώνει. Είναι εκείνοι που μπορούν να μιλάνε με τ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Kαι όμως Υπάρχει…. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγοράκι, ο Σταλίτσας… Ετσι τον έλεγε η μαμά του, γιατί κάθε μέρα της στάλαζε την Αγάπη και τη γνώση του. Τι νομίζετε ότι τα παιδάκια δεν ξέρουν….Λάθος! Τα παιδάκια είναι τα μόνα που ξέ...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Σε σένα μιλάω, σε σένα που κρατάς τα μάτια διαρκώς χαμηλωμένα και μετράς τα λόγια σου πριν μιλήσεις, σε σένα που η κάθε σου κίνηση έχει περάσει από τόσες σκέψεις, που δε θυμάσαι πια τι ήθελες να κάνεις, σε σένα που δεν τολμάς να υψ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Ενα παιδί κουλουριασμένο κάτω από το τραπέζι. Ενα τραπέζι, ένα οποιοδήποτε τραπέζι, ο κόσμος της όλος. Θωρακισμένη μέσα του, το δικό της παιδικό καταφύγιο. Οπλα της η φωνή της, ούρλιαζε το φύγε, εκλιπαρούσε το μείνε, μάταια πάντα. Η μονα...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Παρασκευή 6.00 το πρωί, μένω κολλημένη μπροστά σε ένα λευκό χαρτί, σε ένα άγραφο γράμμα. Με τι χρώμα να ζωγραφίσω το έγκλημα, με τι λέξεις να το εκφράσω. Να βάλω μαύρο; Μα πρόκειται για παιδιά ακόμα και στον θάνατο το μαύρο δεν τους τ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Απογοήτευση, θλίψη, κατάθλιψη, μοναξιά.  Κανείς δεν μπορεί να σε νιώσει. Όλοι σε εκμεταλλεύονται, οι άντρες πρώτοι απ’όλους, οι φίλες, οι φίλοι, μέχρι και η ίδια σου η μάνα.  Μάνα της μάνας σου έγινες. Μάνα του άντρα, της φιλενάδας. ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. “Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος. Το νου σου ε;” Κατερίνα Γώγου Ξύπνα κατακαημένο ανθρωπάριο, άκουσε την. Ο λόγος είναι ο στόχος! Πώς τολμάς να ονομάζεσαι Έλληνας, πώς τολμάς να αφήνεσαι παραγωγική μον...
Continue reading