Loading posts...
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Ακούς; Όχι, όχι, δεν ζητάω την προσοχή σου. Σε ρωτάω κάτι και το εννοώ απόλυτα. Δεν κρύβει καμία παγίδα η ερώτηση αυτή. Ακούς;; Δίνεις σημασία σε αυτά που σου λένε οι άνθρωποι; Τις λέξεις τους τις ακούς ή απλά περιμένεις να τε...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Κοιτάζω τη φωτογραφία, χαμογελάμε! Για κοίτα πόσο χαρούμενοι, πόσο ευτυχισμένοι δείχνουμε! Για μια στιγμή μου ξεφεύγει και 'μένα ένα χαμόγελο. Συνέρχομαι μετά από ένα λεπτό. Παίρνω πάλι την έκφραση που έχω όταν σκέφτομαι το πώς και το...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Πιτσιλλή Είναι που λες κάτι μάσκες αδελφάκι μου που ανθρώπου νους δεν μπορεί να χωρέσει την ασκήμια που κρύβεται πίσω τους. Είναι κάτι μάσκες που λες καλύτερα να μην έπεφταν πότε τους! Να βρήσκε ο Θεός τον τρόπο και να τις κόλλαγε στις μο...
Continue reading
Γράφει η Μαρίσα Παππά Φωτογραφικά καρέ εδώ και ώρα βασανίζουν τις σκέψεις μου. Πρόσωπα που με πρόδωσαν και με εξαπάτησαν με τον χειρότερο τρόπο ήρθαν ντυμένοι με τα καλά τους ρούχα για να με ξεγελάσουν. Μου συστήθηκαν φίλοι καρδιακοί , εισχώρησαν στην ψυχή ...
Continue reading
Γράφει η Δώρα Σαμαρά Τα αρώματα έχουνε μνήμη. Μνήμη που σκαλίζει στα παλιά ντουλάπια και ξεσκονίζει θύμησες. Τα αρώματα έχουνε όνομα. Έχουνε σάρκα και μορφή. Έχουνε μάτια που κοιτούν και χείλη που γεννούν χαμόγελα και σκορπάνε λόγια. Για άλλη μια φορά κι...
Continue reading
Γράφει η Μαρίσα Παππά Μπερδευόμαστε καθημερινά σε ένα ατελείωτο παιχνίδι υποχρεώσεων. Βουλιάζουμε στα πρέπει μας, σε αλλόκοτες φιλοδοξίες και ξεχνάμε να απολαμβάνουμε κάθε σταγόνα της ζωής. Ζούμε για να εργαζόμαστε, δεν ξέρουμε τι και γιατί το κυνηγάμε και ...
Continue reading
Της Ζωής Διαμαντοπούλου Λέμε για εκείνους τους ανθρώπους τους περίεργους. Εκείνους που μόχθησαν γι’ αυτό που θέλησαν, που ξεγύμνωσαν ψυχή και σώμα μπροστά σε άλλον εαυτό. Στον δικό σου εαυτό. Σου ανοίχτηκαν, σου μίλησαν, σε πήραν αγκαλιά και τρύπωσαν έτσι κ...
Continue reading
Γράφει ο Θέμης Γαλανάκος Αγναντεύω τις στάσεις της ζωής. Κάθε φορά και κάτι διαφορετικό, ως προς το καλύτερο πάντα ελπίζοντας και ζώντας το σαν μοναδικό. Ρίχνω την άγκυρα μου με τόσο θέληση στο λιμάνι που θα πιάσω και ποτέ μου δεν υπολογίζω το μετά. Σε κ...
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου Κάπου αυτή την ώρα, την ίδια στιγμή, σ’ αυτόν τον κόσμο, στην άλλη άκρη του πλανήτη κι ενώ εγώ γράφω αυτές τις γραμμές, αυτές τις σκέψεις μπορεί μια ζωή να γεννιέται, μια άλλη να φεύγει... Μπορεί κάποιος να χωρίζει από μια μεγάλη ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Το μόνο που χρειάζεσαι τις Κυριακές είναι μια τεράστια αγκαλιά για να χωράει τα "σ᾽αγαπαώ" μου. Τα πρωινά της Κυριακής δε μοιάζουν με κανένα από τα υπόλοιπα. Είναι σαν το πρώτο φως της ημέρας να καθυστερεί επίτηδες να απλώσε...
Continue reading