Loading posts...
Γράφει η Μαρία Αρφαρά Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα του Απρίλη από αυτές που σε παρακινούν να βγεις, να σεργιανίσεις και όπου σε βγάλει ο δρόμος. Από αυτές τις μέρες που γεννούν την ελπίδα στην ψυχή πως τα καλύτερα έπονται αρκεί να ξέρεις να περιμένεις. Άνοιξα τις...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Δεν την αντέχω τη μιζέρια και τη μαυρίλα, δεν τη μπορώ.Έχασα κάποια από τα, εν δυνάμει, πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου μέσα σ’ αυτές και από τότε τις αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι. Έχεις ακούσει που λένε ότι η ζωή είναι μια απαιτητική δασ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη Έχει περάσει καιρός και όλο αυτό που γίνεται μεταξύ μας έχει αρχίσει να με κουράζει. Δεν γίνεται να εμφανίζεσαι όποτε θέλεις, να μου δίνεις ενδείξεις και μετά να εξαφανίζεσαι. Δεν λειτουργεί έτσι ο έρωτας και αν έτσι σε έχουν μάθει τό...
Continue reading
Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη Είμαστε και κάποιοι που δεν τα ξεπουλάμε όλα.Κάποιοι της "παλιάς σχολής" όπως λένε σήμερα.Κάποιοι που επενδύουμε στο άγγιγμα, στο χάδι, στο φιλί. Κάποιοι που δεν πλάθουμε εικόνες άκυρες στο μυαλό μας.Κάποιοι που μας αρέσει να το ζούμε...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ντρε Τα δάκρυα που δε βλέπεις πονάνε πιο πολύ. Πονάνε γιατί κρύβονται πίσω από σιωπές και ψεύτικα χαμόγελα. Μη βλέπεις όμως την επιφάνεια. Δε ξέρεις τι κρύβει ο καθένας μέσα στη ψυχή του. Εσύ όμως θα πρεπε να ξέρεις τι υπάρχει μέσα στη ψυχή μο...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου  Αφού δεν με θέλεις, τι δεν το λες και με ταλαιπωρείς;Πόσο απλό είναι να το πεις, όταν δεν το νοιώθεις.Αλλά σ' αρέσει να οσμίζεσαι τον πόθο του άλλου και δεν μιλάς.Μούγκα στην στρούγκα.Κι εσύ ηλίθια πόσες φορές πρέπει να φας πόρτα για ...
Continue reading
Γράφει η Νατάσσα Σπύρου Ξημέρωσε, οι πρώτες ηλιαχτίδες φώτισαν το δωμάτιο που κάποτε ζούσαμε μαζί. Νιώθω σαν να πέρασαν αιώνες από τότε. Πόσο αξιοθαύμαστο είναι τελικά το μυαλό μας και πόσο περίεργα δουλεύει όταν θέλει και όταν του το επιτρέπει η καρδιά. Σε έ...
Continue reading
Γράφει η Πράξια Αρέστη Την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε δεν με φίλησες, δεν με αγκάλιαζες, δεν με κοίταζες.Κάτι σε γέμιζε με τύψεις. Την τελευταία φορά που μιλήσαμε είπες πως ό,τι κι αν γινόταν μεταξύ μας δε θα ήθελες ποτέ να χαθούμε. Ότι δεν ήμουν σαν τις ά...
Continue reading
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Χαλάει άραγε η αγάπη; Λυγίζει άραγε ποτέ; Σπάει; Γίνεται ποτέ κομμάτια και ξανά χτίζεται από την αρχή; Βυθίζεται ποτέ σε καταγάλανους ωκεανούς ή επιπλέει πάντα έχοντας κάθε φορά ένα μόνιμο σωσίβιο να τη κρατάει ψηλά; Κόβεται ποτέ στ...
Continue reading
Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη Τον έβλεπες να φεύγει, να απομακρύνεται, να γίνετε σιγά σιγά μια σκιά μακρινή μέχρι που εξαφανίστηκε. Εντελώς και για πάντα. Δεν του ευχήθηκες τα καλύτερα, γιατί αυτό θα ήταν ένα μεγάλο ψέμα. Δεν έχεις μάθει να λες ψέματα και δεν ...
Continue reading