Loading posts...
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου   Λόγια λόγια λόγια ψεύτικα όπως λέει και ένα αγαπημένο τραγούδι! Ακούσαμε πολλά και θα ακούσουμε και άλλα. Από αυτά που δεν έχουν καμία αλήθεια μέσα τους. Χορτάσαμε πια από δαύτα. Πράξεις! Αναρωτιέσαι τι είναι...
Continue reading
Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης Ξέρεις γιατί απογοητεύεσαι συνέχεια; Γιατί δεν ακούς. Δεν νιώθεις. Δεν σε ενδιαφέρει αυτός που έχεις απέναντί σου κορίτσι μου. Σε ενδιαφέρει να ανταποκρίνεται στα κουτάκια σου. Κι ότι δεν χωράει στα κουτάκια σου το κόβεις, τ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Θα φεύγω πάντα μόλις νιώσω το πρώτο σκίρτημα. Δεν είμαι εγώ για τέτοια τώρα πια. Για πεταλούδες στο στομάχι, υποσχέσεις και μεγάλα λόγια. Τα είπα, τα έχαψα. Ε, φτάνει! Ως εδώ. Έχω ακόμα ανοιχτές πληγές, δε θέλω κι άλλες. Μέσ...
Continue reading
Γράφει η Θεανώ Διολή Φίλοι με σεξουαλικά προνόμια. Χμ, για να το δούμε λίγο τώρα αυτό. Μπορεί, δε μπορεί; Γίνεται, δεν γίνεται; Να σου πω, για τον άντρα αποτελεί σίγουρα την ιδανική κατάσταση. Sex χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις. Το καλύτερο του, το ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Τσακίρη Με πόσες λέξεις να περιγράψω την απουσία σου; Αυτή χρωματίζει με μελανά χρώματα την καθημερινότητα μου. Με αυτή προσπαθώ να συμβιώσω καθημερινά. Εκείνη δεν μ αφήνει λεπτό μόνη. Λείπεις κι όμως είσαι εδώ πανταχού παρών. Σε κάθε λέ...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Κορίτσια που μεγάλωσαν σε ένα ροζ δωμάτιο γεμάτο πεταλούδες, σε μια οικογένεια γεμάτη αγάπη για πριγκίπισσες σαν αυτές, όνειρα για πρίγκιπες και τρόπους για να νικήσουν τους κακούς του παραμυθιού. Είναι εκείνα τα κορίτσια που μ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Μη με ρωτάς γιατί ακόμα ελπίζω. Μην απορείς, που αρνούμαι να δεχτώ ότι εμείς οι δύο τελειώσαμε. Δεν είναι πείσμα, ούτε εγωισμός, μάτια μου. Είναι πίστη,κι όπως μου έλεγες κι εσύ, η πίστη είναι επιλογή. Επιλέγω, λοιπόν, να π...
Continue reading
Αντέχω, δες με.. αντέχω ακόμα.. ανάμεσα σε εφιαλτικές ημικρανίες και δυνατά παυσίπονα, τη μια βουλιάζοντας σε χάπια και αλκοόλ και την άλλη γελώντας με το ζόρι, αντέχω.. Αντέχω, υπομένω, περιμένω και συχνά επιμένω.. Έτσι, απλά. Υπάρχω, μα δεν ζω. Έτσι, απλά....
Continue reading
“Είμαι άυπνη, βρώμικη, κουρέλι… Δεν είμαι για πουθενά. Έχω ανάγκη την ανάσα σου στα ρουθούνια μου! Την αγκαλιά σου! Εσένα…” Πόσες φορές δεν θα ήθελες να έχεις στείλει ένα τέτοιο μήνυμα που από την άλλη μεριά να είναι εκείνος που αγαπάς; Και να συνεχίσει...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος - Έρωτα άντεξες ή λύγισες και απόψε; Βρήκες τον δρόμο σου ή έχασες ξανά; Έρωτα γέρασες ή έγινες παιδάκι; Έγινες Μάης ή Δεκέμβρης βροχερός - Άντεξα φίλε μου και λύγισα συνάμα. Είδα αγκαλιές, μα είδα και δάκρυα πικρά. Γέρασα ...
Continue reading