Loading posts...
Γράφει ο Ιάκωβος Καζαντζης Σαν ταξίδι θέλω να το χαρείς και σαν όνειρο να το ζήσεις. Όταν ο χρόνος σε βρίσκει απροετοίμαστο, εσύ θα πρέπει να ανασυνταχθείς να παλέψεις, να μην πέσεις αμαχητί στο τέλος. Περπατώντας, ακολουθείς την πεπατημένη που σου δίδαξαν ...
Continue reading
Γράφει η Φένια Βουδαντά  Το μόνο που άφησα ίδιο με τότε, να ξέρεις, είναι το άρωμά μου. Ξέρεις, δεν μπορούσα να κρατήσω κάτι άλλο, όλα με στένευαν πια. Ακόμα και εκείνα τα φαρδιά ρούχα που αγόραζα από ανασφάλεια και μόνο, ακόμα και τα ρούχα αυτά δε με άφηναν ...
Continue reading
Γράφει ο Θανάσης Πετρόπουλος Μετά από έναν χρόνο, κατάφερα να μην μπορέσω να σε μισήσω. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι το μίσος, είναι το κατασκεύασμα του μυαλού για να προστατεύσει την καρδιά, να σταματήσει να πονάει πλέον. Να ξεχάσει εκείνο το σαββατιάτικο καλ...
Continue reading
Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα Μια βαθιά ανάσα και τα φώτα σβήσανε. Κάθισε απέναντι μου όπως τότε. Λίγο χρόνο ακόμα ζωή. Έχει τόσα πολλά ο άνθρωπος να θυμάται. Ποια εικόνα να επιλέξει το σώμα; Ποιος να καταλάβει και γιατί; Είναι σα να κλαίει ετούτη η απουσία. Δε ...
Continue reading
Γράφει η Χριστίνα Χατζησωτηρίου Ξυπνάς. Δυσκολεύεσαι να σηκωθείς. Κάθε μέρα εύχεσαι το ίδιο: να 'χες έναν έτοιμο καφέ δίπλα στο κομοδίνο σου. Θυμάσαι το παράγειγμα του Giddens για την κοινωνιολογία του καφέ. Ενεργοποιείς με μάτια μισόκλειστα την κοινωνιολογικ...
Continue reading
Γράφει η Ρ.Ε Και τι είναι η ζωή; Στιγμές. Στιγμές που περνάνες αδιάφορες, στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη!Ειδικά αυτές του έρωτα..  Αχ θεέ μου, πες μου αλήθεια, πώς γίνεται αυτό; Ας ήταν κι αυτές από κοινό μελάνι, να σβήνονταν με λίγες στάλες από δάκρ...
Continue reading
Γράφει η Κυριάκου Παντελίτσα Έλα να σου μιλήσω για το παιδί μου και για μένα, που το μεγαλώνω μόνη μου, κι είμαι περήφανη! Το παιδί που εσύ θεωρείς φόρτωμα και βάρος, γιατί όπου πάω, έρχεται μαζί μου. Το παιδί που έκανα με κάποιον άλλο, και τώρα νομίζεις πως ...
Continue reading
Γράφει η Ρένα Ιωαννίδη Εμείς είμαστε σαν τους ήρωες στις ταινίες, που ζουν στον κόσμο τους, στην δική του εποχή. Που λυγίζουμε με παλιομοδίτικα τραγούδια, και το στυλ μας θυμίζει κάτι παλαιό. Που μας κυνηγάνε ιδεολογίες, και γέλιο, χαρά, τρέλα. Εμείς που αν μ...
Continue reading
Γράφει ο Nickolas M. Πέντε χρόνια λοιπόν, από εκείνη τη βραδιά που δεν τελείωσε ποτέ. Από εκείνον τον αποχαιρετισμό που ξεκίνησε στο αυτοκίνητό μου και τελείωσε στο δωμάτιό σου. Από εκείνη τη στιγμή που αφήσαμε πίσω τις αναστολές και αφεθήκαμε στην τρέλα μας....
Continue reading
Γράφει ο Αντώνης Γεωργακόπουλος Όταν η αλήθεια μου, εμπεριέχει δύναμη και είναι ξαστερη, το ψέμα σου, θα με βρίσκει πάντα αδιάφορο. Η επιφάνεια που εκπέμπεις και ο ενθουσιασμός της στιγμής, μπορεί να επηρεάσουν τον δέκτη, αλλά όχι να τον αλλάξουν. Στην ουσία,...
Continue reading