Loading posts...
Ακόμα σε γυρεύω κάπου εκεί έξω..

Ακόμα σε γυρεύω κάπου εκεί έξω..

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Μιαν ευχή είχα για σένα φυλαγμένη. Μιαν ευχή, που έψαχνε καιρό λόγο να σου φανερωθεί. Μιαν ευχή πάνω στα μέτρα σου φτιαγμένη κι όμως... Δεν μπόρεσα να σού την ντύσω μήτε να στη στολίσω με όσα λαχταρούσες . Την έβαλα μονάχα σε ένα μικ...
H χαμένη μου νιότη, ταξιδεύει στο χρονοντούλαπο..

H χαμένη μου νιότη, ταξιδεύει στο χρονοντούλαπο..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Γέννημα μιας φωτιάς η μουσική σου, με την εαρινή της αύρα πλανάται στον αέρα. Μαγεύεις τα δάση κι ο άνεμος βαδίζει απαλά ανάμεσα στις φυλλωσιές. Τόσο απαλά, να μην τρομάξουν τα ξωτικά της μνήμης και ξυπνήσουν. Μέχρι κι οι ποταμοί σιωπηλ...
Το μόνο λάθος μου, που σε αγάπησα τόσο..

Το μόνο λάθος μου, που σε αγάπησα τόσο..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Μυαλό συντονισμένο στον ήχο του ραδιοφώνου. Νότες που ξεχύνονται και γεμίζουν τον άδειο μου κόσμο. Βγαίνουν με ορμή, παίρνουν φόρα, τρέχουν και συγκρούονται με δύναμη πάνω στους τοίχους. Δυναμώνω κι άλλο τη μουσική. Κι άλλο! Κι άλλο πιο...
Δώσμου τη δύναμη για το αντίο..

Δώσμου τη δύναμη για το αντίο..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Ναυαγός πάνω σε μιαν εικόνα χάρτινη, πάνω σε μιαν ανάμνηση. Έχω τόσο πια κουραστεί να βαδίζω στη ζωή μου ανάποδα και το κάθε μου ''αύριο'' να γίνεται ''χθες''. Σε κάθε μου βήμα, ο,τι μπροστά μου κοιτώ, ξεμακραίνει. Χάνεται. Όπως ακριβώς...
Καληνύχτα λύκε μου..

Καληνύχτα λύκε μου..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Μαύρος σκύλος στο δρόμο περπατάει. Το ένα του πόδι κουτσό και τα άλλα τρία τρικλίζουν μεθυσμένα. Η ανάσα του βρωμάει κρασί απ'το καπηλειό, μα εκείνον δεν τον νοιάζει και γλύφει τα αχαμνά του στην γωνία. Μια γάτα απέναντί του στέκεται...
Ήρθε η ώρα να αποχωρήσεις σιγά σιγά. Όπως σου αξίζει. Με την ουρά στα σκέλια.

Ήρθε η ώρα να αποχωρήσεις σιγά σιγά. Όπως σου αξίζει. Με την ουρά στα σκέλια.

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Σσσσσσσ.... Σώπασε. Άλλο μη μιλάς. Δε χωράνε οι δικαιολογίες σου πλέον στα αφτιά μου. Όσα σου έμαθα εγώ πώς να πουλάς, μην τα πουλάς σε μένα! Ατάλαντος ήσουνα πάντα. Την υποκριτική την τέχνη δεν κατείχες. Μήτε και στις πωλήσεις είχες άσ...
Στις αμαρτίες της, έβρισκε πάντα καταφύγιο η ψυχή της

Στις αμαρτίες της, έβρισκε πάντα καταφύγιο η ψυχή της

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Εκείνη. Καθισμένη στη μέση μιας σκάλας, με τα μάτια της θολά από το ποτό, με το βλέμμα της σταθερά καρφωμένο στον τοίχο. Κοιτάζει τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες σιωπηλά και μέσα τους χάνεται. Μόνη. Δίπλα σε ένα μικρό παραθυράκι που ίσα μπο...
Ο πόνος ζητά απελευθέρωση τη στιγμή που βρίσκει άλλοθι.

Ο πόνος ζητά απελευθέρωση τη στιγμή που βρίσκει άλλοθι.

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Μια τούλπα καπνού βγαίνει από τα χείλη της. Μεθυσμένη κι αυτή, γίνεται τέχνη αφηρημένη ενός καπνού που χορεύει αργά με το ρυθμό που δίνει η βροχή, λικνίζεται, σκορπίζεται και χάνεται. Το φεγγάρι μισοφωτισμένο αναζητά κι αυτό το άλλο, μι...
Η αγάπη είναι ντίβα που δεν ανέχεται την αναμονή και την αδιαφορία..

Η αγάπη είναι ντίβα που δεν ανέχεται την αναμονή και την αδιαφορία..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Συγγραφέα ενός ερωτικού μυθιστορήματος με άσχημο τέλος ή παραμυθά; '' Ο αριθμός που καλέσατε, δεν είναι διαθέσιμος. Η κλήση σας προωθείται ''. Προωθείται για πού; Για το κενό; Για το πουθενά; Για τον κανένα; Εγώ να σου τηλεφωνώ με την ψυ...
Μην προκαλείς τη ζωή ρε άνθρωπε, δεν παίζει πάντα δίκαια..

Μην προκαλείς τη ζωή ρε άνθρωπε, δεν παίζει πάντα δίκαια..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Την πόρτα μου ανοίγω και παίρνω μια βαθιά, πρωινή ανάσα. Τόσο βαθιά, που να μην αντέχουν άλλο τα πνευμόνια μου να την καταπιούν όλη. Μυρίζει βροχή. Η βροχή που κάπου τριγύρω χάιδεψε τη γη ή αυτή που ετοιμάζεται να έρθει από τους ήδη συν...