Loading posts...
Πώς το «σ’αγαπώ», έγινε «δεν σ’αντέχω»;

Πώς το «σ’αγαπώ», έγινε «δεν σ’αντέχω»;

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Πώς αντικαταστάθηκαν οι στιγμές, οι όρκοι κι υποσχέσεις, από φωνές, πικρά λόγια και δυνατούς καβγάδες; Πώς αντικαταστάθηκαν οι ζεστές αγκαλιές και τα γλυκά φιλιά, από ψυχρά βλέμματα και χτυπήματα στην πόρτα; Πώς τα φτερουγίσματα στ...
Τους δρόμους της επιστροφής σου, τους έκαψα, με τα ίδια μου τα χέρια!

Τους δρόμους της επιστροφής σου, τους έκαψα, με τα ίδια μου τα χέρια!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Ποια λόγια, ποιες εξηγήσεις και ποιες υποσχέσεις, νομίζεις πως μπορούν να σε γυρίσουν πίσω; Ποιοι όρκοι, ποια "σ' αγαπώ" και ποια συγγνώμη, νομίζεις πως θα σου ανοίξουν το δρόμο της επιστροφής; Τι συγγνώμη να ζητήσεις απ' τις στάχ...
Πού και πού θέλει και να ξαποσταίνει η ψυχή.

Πού και πού θέλει και να ξαποσταίνει η ψυχή.

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Πάλι μία απ' αυτές τις δύσκολες μέρες. Απ' αυτές που κανείς δεν σε καταλαβαίνει, δεν σε νιώθει, δεν μπορεί να σ' ακούσει. Απ' αυτές που όλα μοιάζουν μουντά και μάταια κι ανούσια. Απ' αυτές που όλα σε θυμώνουν, σε κουράζουν και σ' ...
Κάτι βράδια σαν κι αυτό, θέλω μόνο ν’ακούσω τη φωνή σου..

Κάτι βράδια σαν κι αυτό, θέλω μόνο ν’ακούσω τη φωνή σου..

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Η απουσία σου, συντροφιά μου κι απόψε. Συναίσθημα πικρό, στιφό, βαρύ, αβάσταχτο. Όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα γύρω μου, που σε θυμίζουν, το κλειδί σου στο συρτάρι, η θέση σου στον καναπέ, το φούτερ σου που ξέχασες στη ντουλάπα. Όλ...
Κάποτε με τρόμαζαν οι μάσκες των ανθρώπων, και τα λόγια πίσω από την πλάτη.

Κάποτε με τρόμαζαν οι μάσκες των ανθρώπων, και τα λόγια πίσω από την πλάτη.

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Κάποτε με φόβιζαν αυτά τα λόγια πίσω απ' την πλάτη μου. Με τρόμαζε το παρασκήνιο που μπορεί να υπήρχε και που δεν το γνώριζα. Με τρόμαζε η ευκολία με την οποία μπορούσε ν' αλλάζει η όψη των ανθρώπων, όταν δεν κοιτούσα. Με τρόμαζαν ...
Έχεις καταλάβει πως όλη μέρα τρέχεις κάτι να προλάβεις;

Έχεις καταλάβει πως όλη μέρα τρέχεις κάτι να προλάβεις;

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Έχεις καταλάβει πως όλη μέρα τρέχεις κάτι να προλάβεις; Μ' ένα ρολόι στο χέρι κι ένα χρονοδιάγραμμα στο μυαλό, σ' έναν ασταμάτητο αγώνα δρόμου. Να προλάβεις ν' αφήσεις τα παιδιά στο σχολείο και να φύγεις γρήγορα για να είσαι στην ώ...
Πάλι σε λάθος λιμάνι έριξες άγκυρα καρδιά μου

Πάλι σε λάθος λιμάνι έριξες άγκυρα καρδιά μου

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Ποιος άνεμος σ' έριξε άραγε πάλι σε ξέρα; Ποιοι θεοί συνωμότησαν να οδηγήσουν το σκαρί σου, πάλι σε χέρσο ερημονήσι;Χαμένοι πήγαν οι όρκοι σου πως δεν θα προσαράξεις, πως θα μείνεις να ταξιδεύεις στα νερά ότι καιρό κι αν κάνει. Χαμ...
Νόμιζα πως είχα ξεφορτωθεί, ό,τι σε θύμιζε!

Νόμιζα πως είχα ξεφορτωθεί, ό,τι σε θύμιζε!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Θα ορκιζόμουν πως τίποτα δεν είχα αφήσει. Θα ορκιζόμουν πως είχα καταστρέψει κάθε τι που μας ένωνε, κάθε τι που μοιραστήκαμε. Ήμουν σίγουρη πως είχα καταφέρει να ξεφορτωθώ κάθε τι που σε θύμιζε. Προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις...
Ο έρωτας είναι ή ταν ή επί τας κι εσύ γεννήθηκες λιποτάκτης!

Ο έρωτας είναι ή ταν ή επί τας κι εσύ γεννήθηκες λιποτάκτης!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Να φύγεις. Μια ζωή αυτό δεν έκανες; Μια ζωή στα δύσκολα, πετούσες τα όπλα και έτρεχες να ξεφύγεις. Να φύγεις. Τι άλλο θα μπορούσα να περιμένω από σένα; Πάντα λάκιζες στην πρώτη δυσκολία. Πάντα το έβαζες στα πόδια. Να φύγεις. Τις μ...
Μην παίζεις με ψυχές, γιατί στο τέλος του παιχνιδιού, μπορεί να χάσεις εσύ!

Μην παίζεις με ψυχές, γιατί στο τέλος του παιχνιδιού, μπορεί να χάσεις εσύ!

Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Ξέρεις, οι ψυχές δεν είναι παιχνιδάκια, με τα οποία μπορείς να παίζεις κι όποτε σου καπνίσει να τα πετάς. Οι άνθρωποι δεν είναι αντικείμενα, να τα χρησιμοποιείς, μέχρι να εκπληρώσεις το σκοπό σου ή να γεμίσεις τον άδειο χρόνο σου ...