Loading posts...
Κάθε τέλος, μια αρχή! Τα καλύτερα θα ‘ρθουν..

Κάθε τέλος, μια αρχή! Τα καλύτερα θα ‘ρθουν..

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Χρόνια γεμάτα συναισθήματα..Άλλοτε ήρεμα και άλλοτε φουρτουνιασμένα, όπως της θάλασσας τα κύματα, εκεί που ησυχάζουν, εκεί είναι που θεριεύουν. Χρώματα κόκκινα, πορφυρά όπως ο ήλιος καθρεπτίζεται και πυρώνει θάλασσες συναισθημάτων. ...
Μόνο ό,τι έχει αλήθεια, βρίσκει το δρόμο.

Μόνο ό,τι έχει αλήθεια, βρίσκει το δρόμο.

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Λίγο πριν την πανσέληνο, γεμίζει το φεγγάρι..Γεμίζει κι αδειάζει. Χάνει και χάνεται.Χρόνια ολόκληρα γεμίζει κι αδειάζει, ξανά και ξανά.Έτσι κι οι σχέσεις μας, γεμίζουν κι αδειάζουν.Χάνονται και χανόμαστε κι εμείς, κυριολεκτικά ή μετ...
Πολλές φορές, χρειάζεται η απόσταση, για να χτίσεις το «μαζί»

Πολλές φορές, χρειάζεται η απόσταση, για να χτίσεις το «μαζί»

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Συναντήθηκαν σε κοινό φιλικό περιβάλλον πριν μερικά χρόνια προσπαθώντας να συναντηθούν ουσιαστικά στη σχέση που σύναψαν. Ηθελαν και οι δύο. Το πάλεψαν.Στην αρχή οι ανάγκες τους και οι επιθυμίες τους έβρισκαν ανακούφιση, κάλυψη. Συμμ...
Όσο και να κρύβεσαι, εγώ θα σ’ανταμώνω!

Όσο και να κρύβεσαι, εγώ θα σ’ανταμώνω!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Πού είσαι;Πού γυρνά ο λογισμός σου;Πάλι στα πόδια το 'βαλες σαν είδες τη χαρά να ‘ρχεται στο διάβα σου;Πάλι απών απ' τη ζωή; Συνήθισες τόσα χρόνια στον περιορισμό και πως ν' αλλάξεις στράτα. Μόνο που τα φτερά που σου κάρφωσαν κάποτε...
Μαλάκωσε την ψυχή σου, για να μπορέσω να σε αγγίξω..

Μαλάκωσε την ψυχή σου, για να μπορέσω να σε αγγίξω..

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Στις καμπύλες κατοικεί η ψυχή!Κοίτα εκεί..Μια στιγμή μονάχα αρκεί να φυλακίσει μέσα της την αιωνιότητα.Κοίτα εκεί, μακριά από αυτό που έχεις μάθει να κοιτάς από συνήθεια.Άσε τις γωνίες σου, κόβουν σαν ξυράφι. Στις καμπύλες κατοικεί ...
Στο τέλος, μένει μόνο η αγάπη!

Στο τέλος, μένει μόνο η αγάπη!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Τι μένει στο τέλος; Σκέφτηκες άραγε ποτέ εκείνο το βλέμμα το γλυκό;Εκείνο το τρυφερό άγγιγμα;Εκείνες τις στιγμές που πέρασαν στην αιωνιότητα;Έμεινες στις φωνές μου, μα στον απόηχό τους κρύβεται όλη η αλήθεια.«Είσαι απών» σου είπα,...
Πόσο συνήθισες ρε άνθρωπε,  να μη ζεις;

Πόσο συνήθισες ρε άνθρωπε, να μη ζεις;

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Γέμισε ο κόσμος μη-δεν-ικά.Και απ' τον πολύ τον φόβο, ξέχασε να ζει και να αισθάνεται.Υπάρχει αλλά δε ζει.Παίρνει αναπνοή, αλλά δεν αναπνέει. Φοβάται να εκφραστεί, μην τυχόν προδώσει μέσα του τα δεν του και τα μη.Ψάχνει να είναι ασφ...
Κανένας δεν ντράπηκε να φανερώσει τη γλύκα της καρδιάς του!

Κανένας δεν ντράπηκε να φανερώσει τη γλύκα της καρδιάς του!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Με το βλέμμα στο άπειρο..Να ατενίζεις το αύριο σα να' ναι ήδη στο παρόν.Να τιμάς το παρελθόν σου για όσα σου δίδαξε.Να ζεις το παρόν γιατί είναι το μόνο που έχεις.Χρώματα κι αρώματα να γεμίζεις τη ζωή σου.Να κάνεις χώρο για το καινο...
Αν δεν σε συγχωρέσεις, πώς θα σε αγαπήσεις;

Αν δεν σε συγχωρέσεις, πώς θα σε αγαπήσεις;

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Συγγνώμη... Γιατί να είναι τόσο δύσκολο να πεις συγγνώμη;Γιατί αυτή η λέξη με δυσκολία να προφέρεται; Δε μιλάω για εκείνο το χειριστικό συγγνώμη που προφέρουν τα χείλη και μετά ξανακάνουν τα ίδια, μα την ειλικρινή συγγνώμη που βγαίν...
Όλα έγιναν για να περπατήσουμε μαζί σ’αυτό το δρόμο.

Όλα έγιναν για να περπατήσουμε μαζί σ’αυτό το δρόμο.

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Σε κοιτάζω και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου. Είναι σα να σε κοίταξα μόλις τώρα κι όμως έχει περάσει ώρα, δε ξέρω πόση, τον έχασα το χρόνο. Έμεινε το βλέμμα μου εκεί, στο δικό σου βαθύ μπλε του ουρανού. Σε κοιτώ και χαμ...