Loading posts...
Τον εαυτό που θα ξεχάσεις, θα έρθει να σου χτυπήσει δυνατά την πόρτα.

Τον εαυτό που θα ξεχάσεις, θα έρθει να σου χτυπήσει δυνατά την πόρτα.

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου. Θαμμένα από καιρό τα όνειρα.Κρυμμένες σιωπές που μαρτυρούν οι λέξεις. Μιλούν τα μάτια σου κι απόψε.Μιλάνε τα τραγούδια που ξέχασες. Σε ένα συρτάρι κλειδωμένο από καιρό τα θέλω σου και ψάχνεις με μανία το κλειδί του.Χρόνια ολόκληρα σ...
Ή θα το νικήσεις το παρελθόν ή θα νικηθείς! Ενδιάμεσα δεν έχει.

Ή θα το νικήσεις το παρελθόν ή θα νικηθείς! Ενδιάμεσα δεν έχει.

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου. Σαν τον αλκοολικό που του κρύψανε το ποτό για να μη πιει.Σαν τον ερωτευμένο που έχασε τον έρωτά του.Έτσι και το παρελθόν σου, σε ζητάει εκεί, δέσμιο να σε κρατά εγκλωβισμένο. Εκεί πίσω, ξανά και ξανά να αναβιώνεις το ίδιο τραύμα.Σαδ...
Όσοι τολμούν να κάνουν μακροβούτια στα βάθη της ψυχής τους, ανασαίνουνε ζωή!

Όσοι τολμούν να κάνουν μακροβούτια στα βάθη της ψυχής τους, ανασαίνουνε ζωή!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου. Μόνο οι ανδρείες ψυχές μπορούν και ανασταίνονται!Μόνο όσοι τολμούν να κάνουν μακροβούτια στα βάθη της ψυχής τους, ανασαίνουνε Ζωή!Μόνο αυτοί που καταφέρνουν να δουν βαθιά στα μάτια τον εαυτό τους. Τι να την κάνεις μια ζωή συνέχεια δ...
Να φεύγεις χωρίς να εγκαταλείπεις.

Να φεύγεις χωρίς να εγκαταλείπεις.

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου. Να φεύγεις χωρίς να εγκαταλείπεις.Να μη μένεις στην πληγή, να μένεις στη χαρά της συνύπαρξης, έστω κι αν ήταν σύντομη.Να πενθείς το χωρισμό στις δικές σου πλάτες και όχι στις πλάτες κάποιου άλλου.Να κλείνεις μέσα σου τον κύκλο για ν...
Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, το “πάλι εδώ”, πονάει..

Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, το “πάλι εδώ”, πονάει..

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Πώς μικραίνει ξαφνικά ο κόσμος και δεν σε χωράει.Πώς ξεμακραίνει ξάφνου ο εαυτός από την ύπαρξη.Πώς μια κουρτίνα δίνει ασφάλεια στην ψευδαίσθηση.Τίποτα δεν είναι δικό μας πέρα από τα όνειρά μας.Τίποτα που να κρατά το χάος της αποδόμη...
Με την ψευδαίσθηση παραμένεις πως αυτός ο κόσμος είναι ο αληθινός.

Με την ψευδαίσθηση παραμένεις πως αυτός ο κόσμος είναι ο αληθινός.

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Μεταξύ ισορροπίας, διάκρισης και ευθύνης... «Ισορροπία»Άγνωστη λέξη κατάντησες.Όχι εσύ από μόνη σου.Οι άνθρωποι σε πέταξαν από πάνω τους σα ρούχο παλιό.«Αρμονία»Άγνωστη έννοια κι εσύ.Όλο μιλάνε για σένα, μα ποιος σε έχει νιώσει;«Διάκ...
Ανοιξη, πόσο αργείς ακόμα;

Ανοιξη, πόσο αργείς ακόμα;

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Σιωπή. Βουβή μα συνάμα τόσο ηχηρή.Παγωνιά. Μα τόση ζεστασιά μες στην καρδιά.Μοναξιά. Αίσθηση γνώριμη, τοπίο οικείο.Μελαγχολία. Μια πίκρα που ψάχνει διέξοδο στη ζωή.Παράπονο. Πόνος καμουφλαρισμένος, παιδιάστικος παίζει συνέχεια κρυφτ...
Δεν τα θέλω όλα, θέλω τα ολόκληρα!

Δεν τα θέλω όλα, θέλω τα ολόκληρα!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Όμορφα τα θρανία.Όμορφα και τα μαθήματα.Όμορφοι και οι άνθρωποι που γηράσκουν αεί διδασκόμενοι. Όμορφοι όσοι δε νιώθουν αυθεντίες αλλά αυθεντικοί.Όμορφοι όσοι κοιτάζουν μέσα τους και κάνουν το έξω τους λίγο καλύτερο. Ολα εδώ μένουν,...
Εγώ δεν τα θέλω όλα. Τα θέλω ολόκληρα!

Εγώ δεν τα θέλω όλα. Τα θέλω ολόκληρα!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Ομορφα τα θρανία.Ομορφα και τα μαθήματα.Όμορφοι και οι άνθρωποι που γηράσκουν αεί διδασκόμενοι. Όμορφοι όσοι δε νιώθουν αυθεντίες αλλά αυθεντικοί.Όμορφοι όσοι κοιτάζουν μέσα τους και κάνουν το έξω τους λίγο καλύτερο. Ολα εδώ μένουν, ...
Εσύ χαρτί, εγώ μολύβι..

Εσύ χαρτί, εγώ μολύβι..

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Εσύ χαρτί, εγώ μολύβι. Ενα λευκό χαρτί κι ένα μολύβι φλερτάρουνε μπροστά μου! Πόσο όμορφα συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Γράφει το μολύβι, φανερώνει το χαρτί. Ζωγραφίζει το μολύβι ήλιους, δάση, πολύχρωμα άνθη, λίμνες, ποτάμια. Συνεχίζε...