Loading posts...
Εσύ χαρτί, εγώ μολύβι..

Εσύ χαρτί, εγώ μολύβι..

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Εσύ χαρτί, εγώ μολύβι. Ενα λευκό χαρτί κι ένα μολύβι φλερτάρουνε μπροστά μου! Πόσο όμορφα συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Γράφει το μολύβι, φανερώνει το χαρτί. Ζωγραφίζει το μολύβι ήλιους, δάση, πολύχρωμα άνθη, λίμνες, ποτάμια. Συνεχίζε...
Στο τέλος, μένει μόνο η αγάπη.

Στο τέλος, μένει μόνο η αγάπη.

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου “Ξέρεις τι;Είναι σα να έχεις μπει μέσα μου και δε γίνεται να φύγεις, με όποιον κι αν βγεις, με όποιον να μιλάς, είναι σα να το αισθάνομαι.Είμαι άδικος το ξέρω γιατί είσαι υπέροχη, είσαι εξωπραγματική.Ξέρεις πόσα βράδια κλαίω;Δεν έχει...
Τελικά οι μεγάλοι έρωτες φοράνε νυφικό;

Τελικά οι μεγάλοι έρωτες φοράνε νυφικό;

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Μακρύ, ολόλευκο από δαντέλα και μεταξωτό σατέν.Έτσι όπως αρμόζει στις πριγκίπισσες.Αρχοντικό φόρεμα για μια βραδυά βγαλμένη απ' τα παραμύθια. Το ψηλό λεβεντόκορμο παλικάρι που μένει έκθαμβο καθώς βλέπει το κορίτσι του να ανεβαίνει τ...
Φόρος τιμής το δάκρυ σου, την ώρα που η θλίψη φεύγει.

Φόρος τιμής το δάκρυ σου, την ώρα που η θλίψη φεύγει.

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Πάνε χρόνια κάμποσα. Διψήφιος κοντοζυγώνει ο αριθμός. Σαν κάτι να πάγωσε από τότε. Κάτι να σκλήρυνε για να αντέξει. Μια καρδιά που σώπασε τους ζωηρούς της χτύπους, φόρο τιμής να αποδώσει σ' εκείνη την αγάπη. Κάτι μούδιασε και έμεινε ...
Άντρες – Γυναίκες, δυο κόσμοι που για να επικοινωνήσουν, πρέπει να αλληλοσυμπληρωθούν.

Άντρες – Γυναίκες, δυο κόσμοι που για να επικοινωνήσουν, πρέπει να αλληλοσυμπληρωθούν.

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Eνας συνηθισμένος διάλογος ανάμεσα στα δύο φύλλα - Γιατί είσαι λυπημένη;- Γιατί δεν με καταλαβαίνεις.- Σε καταλαβαίνω!- Όχι, δεν με καταλαβαίνεις! Δεν ακούς τι σου λέω.- Ακούω! Δεν είμαι κουφός!- Είσαι! Δεν εννοώ να με ακούς με τα α...
Έχουν κι οι γιορτές τη μελαγχολία τους

Έχουν κι οι γιορτές τη μελαγχολία τους

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Κάτι σαν επιδημία έχει καταντήσει. Κάτι σαν γρίπη που την κολλάει κάποιος τις γιορτινές ημέρες. Πόσοι άνθρωποι νιώθουν μοναξιά; Πόσοι άνθρωποι αυτές τις μέρες νιώθουν θλίψη; Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να φορέσεις ένα προσωπεί...
Σ’ευχαριστώ που υπάρχεις..

Σ’ευχαριστώ που υπάρχεις..

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Το γλυκό μέσα στο βάζο.Οι σοκολάτες στο συρτάρι.Τα μελομακάρονα κι οι κουραμπιέδες πάνω στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Το σπίτι ζεστό. Το τζάκι αναμμένο.Το μωρό κοιμάται στην κούνια.Ο σκύλος ξαπλωμένος στο χαλάκι. Μια ζεστή σοκολάτα...
Ένα δώρο να θυμάμαι..

Ένα δώρο να θυμάμαι..

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Περπατούσα τον καθιερωμένο μου περίπατο.Καθαρός βουνίσιος αέρας.Ήχοι ολοζώντανοι, νυχτερινοί της φύσης.Η λατρεμένη μου μυρωδιά στον αέρα, αυτή του καμένου ξύλου στο τζάκι.Ησυχία! Ελάχιστοι περιπατητές, καμιά βουή της πόλης.Τα χέρια ...
Όσο θέλει να σε “σώσει” το μυαλό, τόσο εσύ να ακούς την καρδιά.

Όσο θέλει να σε “σώσει” το μυαλό, τόσο εσύ να ακούς την καρδιά.

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Με το χέρι στην καρδιά.Βάλε το χέρι σου στην καρδιά σου.Και μείνε εκεί.Εκεί, μαζί της.Ακούς κάτι;Σου μιλάει.Εκείνη πάντα σου μιλάει.Εσύ δεν ακούς.Δεν έμαθες να "ακούς" εσένα, αλλά τους άλλους. Ο,τι και να σου λένε, το ακούς και συνήθ...
Οι υγιείς σχέσεις, έχουν δυο ανθρώπους “μαζί” στον κοινό στόχο

Οι υγιείς σχέσεις, έχουν δυο ανθρώπους “μαζί” στον κοινό στόχο

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Είναι τόσο απλό και τόσο ξεκάθαρο ότι οι σχέσεις είναι υγιείς όταν και οι δύο σύντροφοι έχουν κοινό στόχο να εξελιχθούν μαζί και να βλέπουν τον ίδιο ορίζοντα. Είναι τόσο απλό, όμως δε βιώνεται ως επί το πλείστων έτσι. Μέχρι να φτάσε...