Loading posts...
Μ’έμαθες να ζω με την απουσία σου, και δεν μου λείπεις πια.

Μ’έμαθες να ζω με την απουσία σου, και δεν μου λείπεις πια.

Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου Και τώρα που μας άφησες να σκορπιζόμαστε από δω κι από κει, πώς νιώθεις; Πώς είναι ο εγωισμός σου; Ικανοποιήθηκε που κοιμόμαστε κι οι δυο σε ξένα μαξιλάρια; Χώρια απ΄ό,τι μας έδινε ζωή. Μακριά απ'ό,τι μας γέμιζε με πάθος.  Πώς νιώθε...