Loading posts...
Έξι χρόνια μετά, είμαστε μια αγκαλιά και ένα «μαζί» αχώριστο!

Έξι χρόνια μετά, είμαστε μια αγκαλιά και ένα «μαζί» αχώριστο!

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου  «Η ζωή κυλάει νεράκι , κοιτάξτε να απολαύσετε κάθε σταγόνα της.» Μια από τις ευχές που μας έδωσαν μια μέρα σαν αυτήν έξι χρόνια πριν. Ένας κύριος ήταν γύρω στα ογδόντα, με αγκάλιασε και μου την είπε στο αυτί. Σαν να ήταν το δικό το...
Συγχωρείται ποτέ πραγματικά, η προδοσία;

Συγχωρείται ποτέ πραγματικά, η προδοσία;

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου  Οι άνθρωποι πληγώνουν. Οι άνθρωποι αγνοούν. Οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Οι άνθρωποι σκέφτονται πρώτα το «εγώ» τους και μετά το διπλανό τους. Οι άνθρωποι είναι απλώς «άνθρωποι» με αδυναμίες και ελαττώματα. Σίγουρα και εσύ, όπως και εγώ...
Απ’τη ρουτίνα, θα μας βγάλουν οι πράξεις, όχι οι λέξεις αγάπη μου!

Απ’τη ρουτίνα, θα μας βγάλουν οι πράξεις, όχι οι λέξεις αγάπη μου!

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου  Κάθεσαι απέναντι μου και μιλάς. Μιλάς για μας, μιλάς για μένα, απαριθμείς τα λάθη μου σαν να διαβάζεις την λίστα με τα ψώνια, κρίνεις τις αντιδράσεις μου σαν να είμαι φτιαγμένη από πέτρα, μου δίνεις οδηγίες σαν να είμαι ρομπότ που ...
Χαμένος, είναι μόνο εκείνος που παραιτείται!

Χαμένος, είναι μόνο εκείνος που παραιτείται!

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου  Το ένα λάθος, μετά το άλλο και στο τέλος, η ήττα. Μια ήττα που δεν μπορείς με τίποτα να χωνέψεις. Επαγγελματική, προσωπική, αισθηματική, οικογενειακή δεν έχει σημασία! Η ήττα είναι πάντα βαριά σαν μια πέτρα δεμένη στο λαιμό έτοιμη ...
Στη δική μου τη ζωή, άφησες αποκαΐδια..

Στη δική μου τη ζωή, άφησες αποκαΐδια..

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Ξέρεις τι ήσουν τελικά; Μια πυρκαγιά που πέρασε από την ζωή μου και άφησε πίσω της μόνο αποκαΐδια. Έμεινα όρθια καμένη από το ψέμα σου και έτοιμη να πέσω σαν την στάχτη των δέντρων μετά από την καταστροφή. Πρόλαβα όμως πριν καταρρεύ...
Μην το κρίνεις το κορίτσι με τα ροζ μαλλιά..

Μην το κρίνεις το κορίτσι με τα ροζ μαλλιά..

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου  Μια βόλτα στο παρκάκι της γειτονιάς ήταν η αφορμή για να σε συναντήσω. Καθόσουν πάνω στο γρασίδι και χάζευες τον ουρανό. Τόσο ήρεμη, τόσο χαρούμενη, τόσο ελεύθερη. Φορούσες ένα φαρδύ μαύρο παντελόνι και μια άσπρη μπλούζα. Δίπλα σου...
Ελπίδα, είναι να πιστεύεις στα καλύτερα που θα ξημερώσουν..

Ελπίδα, είναι να πιστεύεις στα καλύτερα που θα ξημερώσουν..

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου  «Να έχετε ελπίδα στη ζωή!» Ο τελευταίος στίχος σε ένα από τα αγαπημένα μας παιδικά τραγούδια! Τι είναι η ελπίδα μαμά; Η ερώτηση ενός 5χρονου και η προσπάθεια να δώσεις μια πιο παραμυθένια έννοια στη λέξη ελπίδα σε κάνει να συνειδητ...
Σ’εκείνο το φούτερ σου το ξεχασμένο, σε νιώθω πια!

Σ’εκείνο το φούτερ σου το ξεχασμένο, σε νιώθω πια!

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου  Ήθελες να φύγεις και έφυγες... Έφυγες από την σχέση μας, αλλά δεν κατάφερες ακόμα να φύγεις από την ζωή μου. “Η επιλογή είναι δική μου” , είπες... “Θέλω να χωρίσουμε για να προχωρήσω επαγγελματικά. Θέλω να φύγω μακριά και να με ξεχ...
Κάποια τραγούδια ακουμπάνε την ψυχή μας, και την ηρεμούν..

Κάποια τραγούδια ακουμπάνε την ψυχή μας, και την ηρεμούν..

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Υπάρχουν κάποια τραγούδια που κάθε νότα, κάθε λέξη, κάθε πενιά μιλάει στην ψυχή μας. Ακουμπάει κάποια κομμάτια μας και τα ηρεμεί. Σαν ένα χάδι που δεν ξες από που έρχεται, σαν μια λύση στο πρόβλημα, μια νηνεμία στα ακατάπαυστα συν...
Πες μου μια συγγνώμη, κοιτώντας με στα μάτια!

Πες μου μια συγγνώμη, κοιτώντας με στα μάτια!

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Με πλήγωσες πολύ. Σε πίστευα βαθιά και ολοκληρωτικά σε ότι και αν μου έλεγες. Ήσουν ο άνθρωπος μου, ο άνθρωπος που με βοήθησε να βγω απο το χαντάκι της μοναξιάς μου και να σηκώσω το κεφάλι προς το φως, το φως του έρωτα μας. Το ...