Loading posts...
Στον έρωτα δε χωρά συμβιβασμός. Αν τελείωσε άσε τον να φύγει…

Στον έρωτα δε χωρά συμβιβασμός. Αν τελείωσε άσε τον να φύγει…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Τι γίνεται ο έρωτας όταν τελειώσει; Πού πάει; Πού χάνεται; Τι χρώμα έχουν οι μέρες χωρίς έρωτα; Κρύβεται σε μια κλειστή ντουλάπα και κλαίει; Διαγράφει φωτογραφίες και τα βάφει όλα γύρω του γκρι; Κουκουλώνεται κάτω από το πάπλω...
Όταν το ένα σπάσει, θα γίνει χίλια κομμάτια που θα σε κόψουν

Όταν το ένα σπάσει, θα γίνει χίλια κομμάτια που θα σε κόψουν

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Είναι η ζωή μας αριθμοί; Από την ώρα που θα ακουστεί το κλάμα μας και θα νιώσουμε την μητρική ασφάλεια, αρχίζει η ζωή μας να μετριέται σε αριθμούς. Πόσο ζυγίζει; Πόσο έφαγε; Πόσο ψήλωσε; Είναι ένα «πόσο» η ζωή μας; Πόσο δουλε...
Ο δρόμος της ζωής σου, δεν είναι ποτέ ευθεία!

Ο δρόμος της ζωής σου, δεν είναι ποτέ ευθεία!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Οι ευθείες ήταν πάντοτε βαρετές! Γι’ αυτό και η ζωή είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από μια ευθεία γραμμή. Υπάρχουν παράδρομοι, στενάκια κι αδιέξοδα… Δρόμοι με απαγορευτικά που καμιά φορά τα περνάμε… και τα ονομάζουμε λάθη, πάθη ή παθο...
Εκείνοι που δε συστήθηκαν ποτέ με τη μοναξιά…

Εκείνοι που δε συστήθηκαν ποτέ με τη μοναξιά…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Έρχεται μια στιγμή στην ζωή, που δεν την έχεις προετοιμάσει. Δεν την έχεις προβάρει, όπως και κάθε τι σοβαρό τελικά. Είναι εκείνη η στιγμή, που χωρίς φωνές, χωρίς κραυγές, χωρίς καβγά, αποφασίζεις να καθαρίσεις την ζωή σου. Είναι...
Υπάρχει και η άλλη πλευρά του μαιευτηρίου

Υπάρχει και η άλλη πλευρά του μαιευτηρίου

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Μούδιασμα. Αυτό είναι το πρώτο συναίσθημα την ώρα που ανοίγεις τα μάτια σου στην «άλλη» πτέρυγα μιας μαιευτικής κλινικής. Μιας πτέρυγας που μέχρι πριν λίγες ώρες, δεν ήξερες πως υπάρχει. Κι όμως. Υπάρχει. Δεν έχει ούτε τα χρώμα...
Τα μοναχοπαίδια πέφτουν στα δύσκολα με μετωπική…

Τα μοναχοπαίδια πέφτουν στα δύσκολα με μετωπική…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Κοιτάω τα παιδιά μου να παίζουν στην παραλία. Ο γιος μου χτίζει κάστρα και η κόρη μου περνάει από πάνω και του τα γκρεμίζει. Μαλώνουν, μουτρώνουν και τα ξαναβρίσκουν πάνω από μια γρανίτα φράουλα. Δεν ξέρω πώς είναι αυτή η σχέσ...
Γιατί, μαμά, λένε πως τη Δευτέρα θα αλλάξει η ζωή μας;

Γιατί, μαμά, λένε πως τη Δευτέρα θα αλλάξει η ζωή μας;

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Παράξενο πράγμα ο χρόνος. Πολλές φορές σου φαίνεται σαν μια ανάσα κι άλλες σαν να είναι χρόνια ολόκληρα. Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήμασταν πριν λίγες μέρες και το μόνο που μπορώ να φέρω στο μυαλό μου είναι μια εικόνα. Σε ένα παιδικό...
Μη με ρωτάς γιατί μου αρκεί το λίγο σου…

Μη με ρωτάς γιατί μου αρκεί το λίγο σου…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Έλα να βουτήξουμε μαζί στο κενό. Από κάτω θάλασσα κι εμείς σε ελεύθερη πτώση. Το μόνο κοινό μας ίσως να είναι αυτό. Η λατρεία για τη θάλασσα. Μέσα της θα βουτήξουμε, λοιπόν. Εκεί θα ενωθούμε, εκεί θα χωριστούμε. Εκεί θα δώσουμε ...
Γιατί πάνω από όλα, εμείς οι δυο επιλέξαμε να είμαστε φίλοι…

Γιατί πάνω από όλα, εμείς οι δυο επιλέξαμε να είμαστε φίλοι…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Πέρασε καιρός που δεν μιλήσαμε. Προσπαθώ να θυμηθώ ποιο πείσμα κρατάμε και δεν μπορώ. Κι ούτε και με νοιάζει απόψε. Μετράμε την φιλία μας σε δεκαετίες κι ας ξεκίνησε με μια μπουνιά που μου έδωσες, εκεί κάπου στα 5-6 χρόνια μας πά...
Θα κυνηγήσω το ανεκπλήρωτο κι ας με πονέσει…

Θα κυνηγήσω το ανεκπλήρωτο κι ας με πονέσει…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Το αμάξι καταπίνει τα χιλιόμετρα και η νύχτα βοηθάει την ταχύτητα. Η μουσική στο τέρμα και η μετωπική με το απωθημένο αναπόφευκτη. Προσπαθώντας να ξεφύγεις από το ανεκπλήρωτο, πέφτεις πάνω στο απωθημένο. Κι η διέξοδος που έψαχνες ...