Loading posts...
Μετά τον πόνο, δεν θα είσαι ποτέ πια ίδιος

Μετά τον πόνο, δεν θα είσαι ποτέ πια ίδιος

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Υπάρχει μια αλήθεια πίσω από κάθε στιγμή που ραγίζει η καρδιά σου. Μια αλήθεια που όσο κι αν προσπαθήσεις να αποφύγεις, θα χρειαστεί να την αντιμετωπίσεις. Θα έρθεις σε μετωπική μαζί της και δεν θα γλυτώσεις. Όλοι θα σου ...
Η καρδιά αντέχει τον ολοκληρωτικό πόνο, μόνο μια φορά..

Η καρδιά αντέχει τον ολοκληρωτικό πόνο, μόνο μια φορά..

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Μια φορά θα πονέσει η καρδιά. Πόνος βαρύς, δε μπορείς να τον αγγίξεις, με τις βελόνες του χώνεται βαθιά μες στο πετσί σου και σ’ αφήνει σημάδια. Σημάδια που καίνε, σου δηλητηριάζουν φλέβα- φλέβα όλο σου το κορμί. Πολλές φορές αν ε...
Και ρώτησαν εμένα, τι σε είχα!

Και ρώτησαν εμένα, τι σε είχα!

Και τώρα πρέπει να βρώ δυο λόγια να σου πώ... Τις βρήκα έτοιμες τις λέξεις. Δεν έφτιαξα καμία μόνη μου... Αυτό είναι άδικο για σένα. Θέλω να βρω κάτι που να είναι ΜΟΝΟ για σένα. Να μην χωράνε μέσα τόσοι και τόσοι. Δεν ήσουνα σαν τόσους και τόσους». ΔΕ...
Το μόνο που σου κράτησα, είναι που με άφησες να φύγω

Το μόνο που σου κράτησα, είναι που με άφησες να φύγω

Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου. Ήθελες ή όχι να με αδειάσεις και το πέτυχες.. Ένα "δεν ξέρω", σε εσωσε! 'Ενα "δεν ξέρω", με επνιξε. Με κοιτάς που σε κοιτάω; Σε κοιτάω μα δε σε βλέπω! Δε μπορώ.. Το βλέμμα μου κενό.. Αποκοσμο και ξένο! Κλείνοντας την...
Φύγε από το μυαλό μου, μήπως και λυτρωθώ

Φύγε από το μυαλό μου, μήπως και λυτρωθώ

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Το πρόσωπό σου καθρεφτίζεται στη θάλασσα. Ο ήλιος πέφτει. Μαζί του κι’ εσύ. Δεν θέλω να σε θυμάμαι πια. Δεν γίνεται αλλά θα το κάνω. Θα προσπαθήσω. Έστω… Έφτασα εκεί και πάλι έφυγα. Η θάλασσα φταίει. Έχει το πρόσωπό σου. Άφησε με...
Χορεύω τον έρωτά μας στο παρκέ

Χορεύω τον έρωτά μας στο παρκέ

Γράφει η Κλειώ Παλτόγλου Όταν συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να λιώσω τις σκέψεις μου στο παρκέ, για να καταλάβω αλλά και να παραδεχθώ ό,τι νιώθω, δεν γνώριζα ότι θα ανάγκαζα το σώμα μου να κινηθεί και να χορέψει ανέμελα τις ακόμα υπάρχουσες σκέψεις μου για εσένα...
Ο αληθινός πόνος, είναι ο βουβός

Ο αληθινός πόνος, είναι ο βουβός

Γράφει η Θεοδώρα Μαρία Βένου. Η θλίψη που φωνάζει είναι ανώριμη. Σαν τα μωρά παιδιά, κλαίει γοερά μέχρι να της κάνεις τα χατίρια μήπως κι ησυχάσει λιγάκι. Τρέφεται απ' την υπερβολή κι απ' τη δική μας τάση να την προβάλουμε μπροστά στα μάτια των τρίτων για να ...
Τώρα παίζω με τη μοναξιά, όχι με την απουσία σου

Τώρα παίζω με τη μοναξιά, όχι με την απουσία σου

Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός Σήμερα το δωμάτιο έχει πλημμυρίσει από την απουσία σου. Μια απουσία που μου κατασπαράζει ότι ανασαίνει μέσα μου. Μετά από τόσες ημέρες κατάφερα να γυρίσω στα γνώριμα μονοπάτια της μοναξιάς μου,έτσι για να μην ξεχνάμε από που ξεκιν...
Εκείνοι που πάλεψαν με τον πόνο και τον έκαναν φίλο τους

Εκείνοι που πάλεψαν με τον πόνο και τον έκαναν φίλο τους

Γράφει η Βάλια Κ. Είναι κάποιες συζητήσεις που ξεκινάνε από το πουθενά και γίνονται τα πάντα. Χωρίς να τον ξέρεις τον άλλον χρόνια ή να έχεις πιει μαζί του τον υποτιθέμενο καφέ, που από πάνω του θα μοιραστείς όσα σε προβληματίζουν ή όσα ο φίλος σου θέλει να ...
Δεν είναι η πρώτη φορά που πονάς, είναι η πρώτη που καταλαβαίνεις

Δεν είναι η πρώτη φορά που πονάς, είναι η πρώτη που καταλαβαίνεις

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Εσύ που ήσουν; Στα εύκολα. Όχι εκεί. Εκεί είναι όλοι. Έγινες και εσύ οι όλοι… Δεν είναι έτσι η Αγάπη. Η ανάγκη μου νόμιζα ήταν και δική σου. Μάλλον λάθος μου τα έμαθαν. Δεν πρέπει τελικά να περιμένεις τίποτα και από κανέν...