Loading posts...
Τώρα, ξέρω!

Τώρα, ξέρω!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου  Ξέρω, σε πάτησαν, σε ρήμαξαν μα εσύ συνέχισες να χαμογελάς, να λες πως δεν πονάς και ας πονούσαν τα πάντα σου. Ξέρω, σε άφησαν μονάχο να χτυπιέσαι στα κύματα δίχως έλεος, δίχως ένα σωσίβιο έστω και μακριά να σου δίνει μια ελπίδα...
Δεν μου κάνει η θέση στο σωρό σου!

Δεν μου κάνει η θέση στο σωρό σου!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Δεν θέλω να μοιάζω με κανέναν, δεν θέλω να είμαι ίδιος με το οτιδήποτε υπάρχει, ζει και κινείται πάνω σε ετούτη τη γη.Δεν θέλω τα ίδια και τα όμοια, τα στερεότυπα, τα λόγια, τις πράξεις, τα λουλούδια εκείνα που διάλεξες για όλους...
Εκεί μόνο, να σε χαζεύω!

Εκεί μόνο, να σε χαζεύω!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Πάντα σε χάζευα, πάντα εσένα χάζευα εκείνες τις όλο φασαρία νύχτες σου μα και ακόμα και στην απόλυτη ησυχία σου. Δεν με ένοιαζε τι έκανες, πώς και γιατί παρά μόνο να στέκομαι εκεί και να σε χαζεύω σε κάθε μια σου κίνηση, στην από...
Ένα ήταν σίγουρο πως θα σε κρατούσα για πάντα.

Ένα ήταν σίγουρο πως θα σε κρατούσα για πάντα.

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Σαν ήρθες δεν ήξερα τι να κάνω για να σε κρατήσω. Ήταν σαν τότε που απλά σε κοιτούσα να μιλάς και έμενα αποσβολωμένη, άφωνη, άλαλη για όσο ήσουν δίπλα μου.Λες και ήθελα να ακούω τη φωνή σου μόνο και αν μιλούσα θα τη χαλούσα, θα χ...
Μου χρωστάς μια μακαρονάδα..

Μου χρωστάς μια μακαρονάδα..

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου  Εκεί έχω μείνει, σε εκείνη την μακαρονάδα, σε εκείνο το βράδυ που με πήρες αγκαλιά και κάναμε όνειρα. Όνειρα από αυτά που κάνουν τα παιδιά. Όνειρα ακόμα και για εκείνη την ζεστή κατακόκκινη μακαρονάδα που μου έταξες και περίμενα...
Η ζωή αξίζει, χωρίς ανούσιες υποδείξεις κι εξηγήσεις!

Η ζωή αξίζει, χωρίς ανούσιες υποδείξεις κι εξηγήσεις!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Δεν χρειάζομαι πλέον ανούσιες εξηγήσεις, καταλαβαίνω από πού να φεύγω, τι μου είναι ανυπόφορα βαρετό, τι απόλυτα ερωτεύσιμο, τη διαφορά του ψεύτικου με το αληθινό.Μπορώ να κάνω όνειρα που επιτέλους πραγματοποιώ δίχως να χρειάζετ...
Εκείνο το επαναλαμβανόμενο ψέμα σου, με κρατούσε μακριά.

Εκείνο το επαναλαμβανόμενο ψέμα σου, με κρατούσε μακριά.

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Θέλω πολύ να έρθω κοντά σου μα πάντα κάτι με φοβίζει, πάντα κάτι με κρατάει, πάντα κάτι είναι εκεί για να μου θυμίζει το ψέμα σου, την αναποφασιστικότητά σου, εκείνο το μια μπρος μια πίσω που πάντα έκανες. Μα έλεγες πως μ’ αγαπού...
Έστω κι έτσι, εσύ, πάντα, εσύ!

Έστω κι έτσι, εσύ, πάντα, εσύ!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Ένωσα τα δυο μου δάχτυλα για να δώσω ρυθμό στο τραγούδι που τόσο αγαπώ και ξάφνου βρέθηκα να κάθομαι σε μια κουνιστή πολυθρόνα κοιτώντας τον ουρανό, ψάχνοντας κάτι που να μοιάζει με εσένα.Εσένα, τον μοναδικό που έλεγα που ακόμα λ...
Νόμιζα πως θα μπορούσα να συνηθίσω την απουσία σου.

Νόμιζα πως θα μπορούσα να συνηθίσω την απουσία σου.

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Νόμιζα πως θα μπορούσα να συνηθίσω την απουσία σου, νόμιζα πως όλα θα ήταν καλά και χωρίς εσένα, πως ο ήλιος θα λάμπει το ίδιο, πως οι μέρες θα περνούν το ίδιο όμορφα και χωρίς εσένα.Νόμιζα, δυστυχώς νόμιζα μα τίποτε αγάπη μου δε...
Δεν ξεχνάς ποτέ τον ένα και μοναδικό πρώτο σου έρωτα!

Δεν ξεχνάς ποτέ τον ένα και μοναδικό πρώτο σου έρωτα!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου  Τελικά πώς γίνεται να σε θυμάται ξανά εκείνος εκεί o έρωτας που σου ήρθε κατακέφαλα, που ποτέ σου και ποτέ του δεν ξεχάσατε ο ένας τον άλλο και ας έχουν περάσει χρόνια και ας έχουν μπει άλλοι στις ζωές σας.Είναι γιατί δεν τον ξέ...