Loading posts...
Στις πόσες ευκαιρίες καίγεται η υπομονή;

Στις πόσες ευκαιρίες καίγεται η υπομονή;

Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός Στις πόσες ευκαιρίες καίγεται η υπομονή σου; Η μία ευκαιρία έφερνε την άλλη,με την ελπίδα ότι θα γινόταν εκείνο που ήθελα. Στην ουσία όμως ήταν μονόπλευρες ευκαιρίες που έδινα σε μένα, διχάζοντας ότι δεν έπρεπε. Κι όμως κυλούσα...
H υπομονή κι ο έρωτας, δεν συστήθηκαν ποτέ.

H υπομονή κι ο έρωτας, δεν συστήθηκαν ποτέ.

Υπομονή. Άγνωστη λέξη για μένα. Ποτέ δεν κατάφερα να τη διατηρήσω πάνω από 60 λεπτά, ποτέ δεν την άγγιξα παραπάνω. Δε φταίει καμία κατάσταση, αντιθέτως, εγώ είμαι αυτή που την απωθώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ίσως να τη μισώ, ίσως να με μισεί κι αυτή....
H αγάπη, στα ζόρια έμαθε να μένει

H αγάπη, στα ζόρια έμαθε να μένει

Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Για έλα τώρα να σου πω ένα μυστικό. Ναι, ένα μυστικό για μένα. Για τις στιγμές που χάνομαι. Για τις στιγμές που πονάω. Εγώ, που λες, τον πόνο μου έμαθα να τον ζω μονάχη. Ναι, ακριβώς όπως το ακούς, μάτια μου, μονάχη. Ανθρώπους έχω γ...
Εκεί που τελειώνει η υπομονή, αρχίζει η ζωή σου!

Εκεί που τελειώνει η υπομονή, αρχίζει η ζωή σου!

Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη. Ήταν εκείνο το χαμογελαστό πρόσωπο που δεν άφηνε την θλίψη να ξεμακραίνει. Ήξερε τόσο καλά να την κρύβει βλέπεις… Χρόνια ολόκληρα, είχε εκπαιδευτεί γι’ αυτό. Έμαθε να κάνει υπομονή ,έμαθε να κρύβει την λύπη… Να την χωνεύει , να τ...
Ο άνθρωπός σου, γίνεται δύναμη, αντοχή κι επιμονή!

Ο άνθρωπός σου, γίνεται δύναμη, αντοχή κι επιμονή!

Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου Εγώ εσένα θέλω, εγώ τον βρήκα τον άνθρωπο μου, είναι αυτός που με ηρεμεί αλλά ταυτόχρονα με κάνει και φονιά. Είναι κρύα πόδια μπερδεμένα κάτω από παπλώματα. Είναι φωνές και χτυπήματα στις πόρτες. Είναι χαμόγελα αληθινά. Είναι ...
Πόσα ανέχομαι  χωράνε σ’ ένα αντέχω;

Πόσα ανέχομαι χωράνε σ’ ένα αντέχω;

Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη Ποια η είναι η ειδοποιός  διαφορά άραγε ανάμεσα στην ανοχή και την αντοχή; Ένα τόσο δα γραμματάκι είναι ικανό να κάνει την αντοχή υπερδύναμη! Όμως στ’ αλήθεια πόσα πρέπει ν’ ανεχτείς για να μάθεις ν ’αντέχεις; Ανοχή: «το να αντιμετ...
Οι γεννημένοι πολεμιστές, έμαθαν να μένουν, να επιμένουν και να υπομένουν

Οι γεννημένοι πολεμιστές, έμαθαν να μένουν, να επιμένουν και να υπομένουν

Είναι και κάποιοι άνθρωποι, γεννημένοι πολεμιστές. Πολεμούν και παλεύουν να κερδίσουν ανθρώπους πληγωμένους, ανθρώπους χαμένους σε δρόμους όπου κανένα συναίσθημα δεν κυριαρχεί. Ανθρώπους που στην αρχή βλέπουν μια σκληρότητα, μια ψυχρότητα στο βλέμμα τους...
Να μείνω δίπλα σου, μέχρι να γιάνεις

Να μείνω δίπλα σου, μέχρι να γιάνεις

Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη. Όταν τα όνειρα πάγωσαν και η ανάσα έβγαινε πλέον με το ζόρι. Όταν οι νύχτες έμοιαζαν ατέλειωτες  και το δωμάτιο ούρλιαζε από μοναξιά και απόγνωση. Όταν οι σκέψεις γυρνούσαν σαν ανεμοστρόβιλος στο μουδιασμένο μου μυαλό και το τασάκι...
Μου λείπω σου λέω, θα γυρίσω!

Μου λείπω σου λέω, θα γυρίσω!

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Δεν περιμένω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα. Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται ελευθερία ή αδράνεια. Με ένα σώμα πιο κουρασμένο από ποτέ. Με καινούργιες ουλές στο σώμα μου που ολοένα τις πειράζω. Κάποιες φορές από αμηχανία και κάποιες ά...
Ή δώστης λόγο να γυρίσει ή ελευθέρωσέ την

Ή δώστης λόγο να γυρίσει ή ελευθέρωσέ την

Γράφει η Σοφία Δέδε. Βγήκε έξω με τις πυτζάμες. Ήταν αργά και όλα μέσα της είχαν σπάσει. Είχε θυμώσει. Είχε πληγωθεί. Ήθελε να φύγει, να ξεφύγει. Ποιός την κυνηγούσε; Τι φοβόταν; Τι ήταν αυτό που την πλήγωσε και την οδήγησε να ανοίξει την πόρτα του σπιτιο...