Loading posts...
Δεν έχω πια δικαίωμα να ελπίζω στο όνειρο…

Δεν έχω πια δικαίωμα να ελπίζω στο όνειρο…

Γράφει η Nubes Ήτανε κάποτε λατρεία σ' ένα σπίτι εσύ κι εγώ. Δυο φεγγάρια στην αυλή του, δύο ζευγάρια αθώα, παιδικά χαμόγελα και τ' αστέρια στη σκεπή του, ένα όνειρο να ζω. Για θυμήσου στην αρχή πόσο σε ήθελα, πόσο με ήθελες. Όνειρα κάναμε σπίτι να βρούμε, ...
Μπορεί να χωρίσαμε, μα θα με βρίσκεις πάντα στην καρδιά σου, σαν σημάδι ανεξίτηλο.

Μπορεί να χωρίσαμε, μα θα με βρίσκεις πάντα στην καρδιά σου, σαν σημάδι ανεξίτηλο.

Γράφει η Nubes Πάντα με ρωτούσες, γιατί επιλέγω να εκφράζω τα συναισθήματα μου με τραγούδια. Έτσι νιώθω, σου είπα, έτσι εκφράζομαι. Τραγουδιστά. Εσύ πάλι ήσουν πολύ καλός στη μνήμη. Θυμάμαι τα πάντα, μου είχες πει. Με κάθε λεπτομέρεια. Αλήθεια όμως, τι έχει...