Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Όσο κι αν περνάει ο καιρός όσο κι αν το παίζω υπεράνω πάντα θα σε κατηγορώ. θα σε κατηγορώ για όλα όσα δεν ζήσαμε. Θα σε κατηγορώ γιατί μας χρωστάς.
Μας χρωστάς έναν έρωτα. Ένα αμοιβαίο συναίσθημα. Μας χρωστάς ένα ευτυχισμένο τέλος. Μας χρωστάς μία ιστορία, με δύο ανθρώπους που προσπάθησαν εξίσου. Για δυο ανθρώπους που δε φοβήθηκαν, που πάλεψαν, που τόλμησαν να παραδεχτούν όσα νιώθουν.
Μας χρωστάς μια ευτυχία. Μας χρωστάς όνειρα, βόλτες, ξέγνοιαστες στιγμές. Πάντα θα σε κατηγορώ που δεν προσπάθησες αρκετά. Που την μία μέρα έλεγες πως με νοιάζεσαι και μ’ αγαπάς και την άλλη οι πράξεις σου φώναζαν το αντίθετο.
Μας χρωστάς ακούς; Μας χρωστάς τόσα πολλά. Και δεν ξέρω αν μπορώ να σε συγχωρήσω ποτέ γι’ αυτό. Δεν ξέρω αν μπορώ να συγχωρήσω τον εγωισμό σου. Δεν ξέρω αν μπορώ να συγχωρήσω όταν μου φώναζες «φύγε» και ύστερα στεκόσουν σαν μικρό παιδί στην γωνία για να δεις αν θα φύγω και θα σ’ αφήσω. Δεν ξέρω αν μπορώ να συγχωρήσω τον υπέρμετρο εγωισμό σου. Το μόνο που ξέρω μετά από τόσα χρόνια είναι πως σ’ αγαπάω περισσότερο από τον ίδιο μου τον εαυτό. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο λάθος μου. Μας χρωστάς μάτια μου. Μας χρωστάς ένα «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».
