Loading posts...
Κάτι μεσημέρια, πίσω από την κουρτίνα..

Κάτι μεσημέρια, πίσω από την κουρτίνα..

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα. Κάτι μεσημέρια, πίσω από κουρτίνες μελαγχολικών πολυκατοικιών.Παράθυρα υγρά από την υγρασία των καιρών με δυσκολία σε αφήνουν να κοιτάξεις τον απέναντι τοίχο.Άλλαξε ο καιρός χρόνια τώρα και με επιμονή τη λογική τρομάζει. Οι μουσικέ...
Ποτέ μου δε κατάλαβα πόσα πολλά σημαίνει η σιωπή.

Ποτέ μου δε κατάλαβα πόσα πολλά σημαίνει η σιωπή.

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα. Μια βαθιά ανάσα αφού η απουσία το στόμα κλείνει. Ποτέ μου δε κατάλαβα πόσα πολλά σημαίνει η σιωπή. Τι διαλόγους κάνει! Τι προσπαθεί να μας πει! Γιατί ο άνθρωπος την τρέμει και πόσο βαθιές οι πληγές στο σώμα, δες. Δεν πρέπει να μιλή...
Μην εξηγήσεις , μην αναλύσεις απλά να υπάρχεις.

Μην εξηγήσεις , μην αναλύσεις απλά να υπάρχεις.

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα. Τρόμαξα εκείνη τη νύχτα, έκλεισα με πείσμα τα μάτια μου σαν να ήθελα κάτι να αποφύγω. Τα έκλεισα ξανά και ξανά μα ο φόβος μπρος θεριό. Πόσο αγώνα για να καταλάβω ότι μέσα μου βρίσκονται όλα. Μία γεύση πικρή στα χείλη για το τέλος κ...
Μισεί ο άνθρωπος το χωριστά, μα το μαζί πληγώνει.

Μισεί ο άνθρωπος το χωριστά, μα το μαζί πληγώνει.

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα. Μια βαθιά ανάσα και τα φώτα σβήσανε. Κάθισε απέναντι μου όπως τότε. Λίγο χρόνο ακόμα ζωή. Έχει τόσα πολλά ο άνθρωπος να θυμάται. Ποια εικόνα να επιλέξει το σώμα; Ποιος να καταλάβει και γιατί; Είναι σαν να κλαίει ετούτη η απουσία. Δ...