Loading posts...
Νιώσε, έστω για μια φορά και ας είναι η πρώτη και η τελευταία.

Νιώσε, έστω για μια φορά και ας είναι η πρώτη και η τελευταία.

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου  Μην μπερδεύεσαι, σ’ αγάπησε άρα σε εμπιστεύτηκε.Έμεινε κοντά σου ανεχόμενος τα πάντα σου και εκείνα που μαύριζαν στο φως και εκείνα που γυάλιζαν στο σκοτάδι, δεν χρειαζόταν άλλο ένα παραμύθι για να τον κρατήσεις κοντά σου παρά μ...
Αξίζει να χάνεις τη ζωή σου περιμένοντας ένα χαμόγελο, μια απάντηση, ένα μήνυμα;

Αξίζει να χάνεις τη ζωή σου περιμένοντας ένα χαμόγελο, μια απάντηση, ένα μήνυμα;

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Και τώρα τι θα κάνεις;Θα κάθεσαι ξαπλωμένη στο πάτωμα κοιτώντας το ταβάνι και θα περιμένεις;Πάλι τα ίδια, πάλι στο περίμενε, πάλι στην αγωνία και στη έννοια του.Πάλι σαν να μην πέρασε μια ημέρα, σαν να έμεινες εκεί για χρόνια στο...
Μη φοβάσαι για μένα, θα είμαι καλά!

Μη φοβάσαι για μένα, θα είμαι καλά!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Εντάξει θα είμαι μακριά σου. Θα σκέφτομαι, θα θυμάμαι, γιατί μόνο η θύμησή σου μου απέμεινε πια. Εντάξει θα είμαι μακριά σου. Μην φοβάσαι για εμένα, κοίταξε εσένα και τα σκοτεινά υπόγεια του μυαλού σου, εκείνα που κρύβουν το φως...
Ό,τι κι αν κάνω, όπου κι αν πάω, σου ανήκω!

Ό,τι κι αν κάνω, όπου κι αν πάω, σου ανήκω!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Σου ανήκω, ό,τι και αν κάνω, όπου και αν πάω, όσο και αν προσπαθήσω να φύγω από εσένα, όσο και αν προσπαθήσεις να με διώξεις. Πάντα σε εσένα θα γυρνάω και μην με ρωτήσεις το γιατί, το γνωρίζεις πολύ καλά, το γνωρίζουμε και οι δυ...
Από μια μικρή, γκρίζα και ασήμαντη, χαραμάδα, τρυπώνει η ζωή..

Από μια μικρή, γκρίζα και ασήμαντη, χαραμάδα, τρυπώνει η ζωή..

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Καθόσουν εκεί, στην άκρη του δρόμου, στην άκρη του πεζοδρομίου. Κοιτούσες. Κοιτούσες τους περαστικούς, αγνώστους να περνούν από μπροστά σου δίχως να σε βλέπουν καν, άλλοι χαμογελαστοί, άλλοι σκυθρωποί. Τι σημασία έχει.. Ήταν σαν...
Τώρα, ξέρω!

Τώρα, ξέρω!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου  Ξέρω, σε πάτησαν, σε ρήμαξαν μα εσύ συνέχισες να χαμογελάς, να λες πως δεν πονάς και ας πονούσαν τα πάντα σου. Ξέρω, σε άφησαν μονάχο να χτυπιέσαι στα κύματα δίχως έλεος, δίχως ένα σωσίβιο έστω και μακριά να σου δίνει μια ελπίδα...
Και αν με ρωτάς πως είμαι και τι κάνω, έχω να σου πω μόνο, πως μπορώ.

Και αν με ρωτάς πως είμαι και τι κάνω, έχω να σου πω μόνο, πως μπορώ.

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Και αν με ρωτάς πως είμαι και τι κάνω, έχω να σου πω πως μπορώ.Πως είμαι καλά, πως ξύπνησα το πρωί και μπορώ να κοιτάξω τον ουρανό, ο ήλιος μπορεί να χαϊδέψει το πρόσωπο μου και μπορώ να πάρω τόσο βαθιά ανάσα που να φτάσει μέχρι ...
Δεν μου κάνει η θέση στο σωρό σου!

Δεν μου κάνει η θέση στο σωρό σου!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Δεν θέλω να μοιάζω με κανέναν, δεν θέλω να είμαι ίδιος με το οτιδήποτε υπάρχει, ζει και κινείται πάνω σε ετούτη τη γη.Δεν θέλω τα ίδια και τα όμοια, τα στερεότυπα, τα λόγια, τις πράξεις, τα λουλούδια εκείνα που διάλεξες για όλους...
Εκεί μόνο, να σε χαζεύω!

Εκεί μόνο, να σε χαζεύω!

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Πάντα σε χάζευα, πάντα εσένα χάζευα εκείνες τις όλο φασαρία νύχτες σου μα και ακόμα και στην απόλυτη ησυχία σου. Δεν με ένοιαζε τι έκανες, πώς και γιατί παρά μόνο να στέκομαι εκεί και να σε χαζεύω σε κάθε μια σου κίνηση, στην από...
Ένα ήταν σίγουρο πως θα σε κρατούσα για πάντα.

Ένα ήταν σίγουρο πως θα σε κρατούσα για πάντα.

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Σαν ήρθες δεν ήξερα τι να κάνω για να σε κρατήσω. Ήταν σαν τότε που απλά σε κοιτούσα να μιλάς και έμενα αποσβολωμένη, άφωνη, άλαλη για όσο ήσουν δίπλα μου.Λες και ήθελα να ακούω τη φωνή σου μόνο και αν μιλούσα θα τη χαλούσα, θα χ...