Loading posts...
Μπερδεμένες, χαμένες ψυχές είμαστε όλοι..

Μπερδεμένες, χαμένες ψυχές είμαστε όλοι..

Γράφει η Μαρία Κυπραίου. Ο χρόνος περνάει, συνεχώς και ασταμάτητα και μας κλείνει το μάτι σε κάθε στιγμή. Εμείς απλωνόμαστε, χανόμαστε στο χρόνο. Χανόμαστε στο σήμερα, μπερδευόμαστε με τους μήνες και τα χρόνια, χάνουμε τον εαυτό μας και τον ξαναβρίσκουμε. Στη...
Κραυγή γίνεται η φωνή που για καιρό αδιαφορείς ν’ακούσεις!

Κραυγή γίνεται η φωνή που για καιρό αδιαφορείς ν’ακούσεις!

Γράφει η Μαρία Κυπραίου  Δεν ακούς, ποτέ σου δεν άκουσες.Η φωνή εκείνη που έβγαινε από μέσα μου, σου πέρναγε πάντα αδιάφορη.Ήσουν από εκείνους που η μοναδική φωνή που άκουγαν ήταν ο εαυτός τους.Εκείνος ο εαυτός, ο παρτάκιας που δεν έμαθε ποτέ κάτι για κάποιον...
Είμαστε αυτό που μένει, από τους περαστικούς ανθρώπους της ζωής μας.

Είμαστε αυτό που μένει, από τους περαστικούς ανθρώπους της ζωής μας.

Γράφει η Μαρία Κυπραίου. Περνάνε και ξαναπερνάνε οι άνθρωποι από τη ζωή σου. Φεύγουν και μένουν. Ένα αεροδρόμιο ο κάθε άνθρωπος γεμάτο με αεροπλάνα που έρχονται και φεύγουν. Κάποια μένουν λίγο παραπάνω και κάποια άλλα όπου φύγει φύγει. Άνθρωποι που αφήνουν απ...
Δύσκολη μέρα η σημερινή για να παλέψεις για τα όνειρα σου.

Δύσκολη μέρα η σημερινή για να παλέψεις για τα όνειρα σου.

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Δύσκολη μέρα η σημερινή. Από το πρωί μια ένταση.Όλοι κάτι θέλουν να πουν να κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Οι λέξεις γίνονται φωνές και η ατμόσφαιρα έγινε πια αποπνικτική."Κουράστηκα" θες να φωνάξεις αλλά κανείς δεν μπορεί να σε ακούσει.Κα...
Στον δικό μου κόσμο, δεν χωράνε τα καλούπια σου!

Στον δικό μου κόσμο, δεν χωράνε τα καλούπια σου!

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Με έβαλες σε ένα καλούπι κοινότυπο, ίδιο με όλα τα άλλα. Είπες ότι υπήρχε διαφορά με μένα, αλλά το ξέχασες. Με έβαλες ξανά σε εκείνο το καλούπι που τόσο μισούσα γιατί με έκανε να δείχνω σαν όλες τις άλλες. Δεν ήμουν έτσι. Έγινε ο φόβος...
Για κάποιους γίναμε ολόκληρος ο έρωτας.

Για κάποιους γίναμε ολόκληρος ο έρωτας.

Γράφει η Μαρία Κυπραίου  Ξανά σε εκείνο το σταθμό. Ο χρόνος άγνωστος και οι σκέψεις πάλι χαμένες. Χαμένος και ο χρόνος που χαλάσαμε. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που βρέθηκα σε εκείνο το σταθμό.Να ήταν άνοιξη ή να έριχνε καρέκλες; Δεν έχει σημασία.Τ...
Εσύ απών κι εγώ στο πουθενά..

Εσύ απών κι εγώ στο πουθενά..

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Προσπαθώ καιρό να σε κάνω να καταλάβεις ότι δεν τσουλάει. Μια είσαι εδώ και μια απών. Ζεις εδώκαι δεν ζεις. Το μυαλό σου είναι ένα ατελείωτο ταξίδι με συνοδοιπόρο σίγουρα όχι εμένα. Προσπαθώ να σε βοηθήσω και δεν με αφήνεις. Να αλλάξω ...
Όταν βρω τη δύναμη να λυθώ, όλα θα είναι αλλιώς.

Όταν βρω τη δύναμη να λυθώ, όλα θα είναι αλλιώς.

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Η ελπίδα λένε πεθαίνει πάντα τελευταία. Έτσι ήλπιζα και εγώ για εμάς. Ήταν αυτό το ανεκπλήρωτο που τελικά εκπληρώθηκε και δέθηκα. Δέθηκα τόσο πολύ σε ένα άγγιγμα και σε μια αναπνοή που δεν μπορούσα να λυθώ. Δέθηκα πάνω σου, στην προσμο...
Φταις που δεν σε ζηλεύω πια!

Φταις που δεν σε ζηλεύω πια!

Γράφει η Μαρία Κυπραίου. Αλλάξαμε. Όλοι αλλάζουν. Όσο τα χρόνια μπορούν και περνάνε από πάνω μας, εμείς γινόμαστε άλλοι. Κάποιοι άλλοι στα σώματά μας, όχι ότι δεν αλλάζουν και αυτά. Άλλες σκέψεις, άλλα όνειρα, άλλες αντιλήψεις, άλλες στάσεις ζωής. Έτσι αλλάξα...
Ζωή μακριά σου δεν έχει.

Ζωή μακριά σου δεν έχει.

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ την ώρα που θα σε αποχωριστώ. Πάλευα με το μυαλό μου συνεχώς να βρω την άκρη του νήματος μα μάταια. Έβαλα στη ζυγαριά όλα εκείνα που μας ενώνουν και όλα εκείνα που μας χωρίζουν και κατέληξα πως σε θέλω στη...