Loading posts...
Πώς σε σκοτείνιασαν τα “πρέπει” σου, ψυχή μου;

Πώς σε σκοτείνιασαν τα “πρέπει” σου, ψυχή μου;

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Γυρίζεις όλη μέρα σαν την άδικη κατάρα. Συχνά σ' ακούω να τα βάζεις με την τύχη σου, τις επιλογές σου, την αιώνια κόντρα του κάνω και θέλω, αλλά συνεχίζεις. Βλέπεις, έτσι είναι το πρέπει σου. Ένα πρέπει βουνό, ένα πρέπει που ...
Θέλω να ζω το κάθε σήμερα μαζί σου

Θέλω να ζω το κάθε σήμερα μαζί σου

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Δεν θέλω να είμαι ο έρωτας που περίμενες μια ζωή να ζήσεις.  Θέλω να είμαι εγώ αυτή που θα 'χεις βάλει δίπλα σου, για να την κάνεις να νιώσει κοριτσάκι ξανά, αλλά συνάμα ασφαλής σε μια μεγάλη αγκαλιά μόνο για αυτήν. Δεν θέ...
Μια ζωή γεμάτη “δεν”, μια ζωή που ξεχνάς να ζήσεις..

Μια ζωή γεμάτη “δεν”, μια ζωή που ξεχνάς να ζήσεις..

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Δεν ζούμε, δεν ζω, δεν ζεις, απλά επιβιώνουμε. Αμφιβάλεις; Δεν περνάμε καλά, όπως ο καθένας από μας εννοεί το δικό του καλά. Καταπίνουμε αμάσητες στιγμές ώρες και μέρες σαν κυνηγημένοι, σαν κουρδισμένοι. Δεν χαμογελάμε και ...
Μην αφήσεις τον Οκτώβρη να σου κρύψει τον ήλιο

Μην αφήσεις τον Οκτώβρη να σου κρύψει τον ήλιο

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Μια λευκή οθόνη και ένας κέρσορας να αναβοσβήνει. Σαν χτύπος καρδιάς. Σαν αναμονή για κάτι απροσδιόριστο. Αυτό βλέπω μπροστά μου εδώ και ώρα πολύ! Σαν υπνωτισμένη, σαν να αντικρίζω με μάτια ακίνητα κάτι έξω του κόσμου τούτου...
Μέσα από το μαύρο, μπορείς να στοχεύεις στο φως..

Μέσα από το μαύρο, μπορείς να στοχεύεις στο φως..

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Μαύρο ισούται με μηδέν. Με ανύπαρκτο. Με το τέλος. Περίεργη μαθήματικη ισότητα του δικού μου επίσης περίεργου μυαλού από παιδί. Ο μεγάλος φόβος μου από μικρή.. Το μαύρο σκοτάδι. Ένα δικό μου ξεκάθαρο, χωρίς την παραμικρή α...
Δικαίωμά μου τα λάθη μου, δικαίωμά μου να τα ζήσω!

Δικαίωμά μου τα λάθη μου, δικαίωμά μου να τα ζήσω!

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Μια μόνιμη συστολή. Μια φωνούλα από μέσα που τελικά επιβάλλεται. Μη φέρεις αντίρρηση. Μην πας κόντρα. Πρόσεχε πως θα πεις ότι δεν συμφωνείς. Πρόσεχε γιατί δεν σε καταλαβαινουν. Γιατί είσαι πολύ χύμα πουλάκι μου εσύ και τόσ...
Το καλοκαίρι που δεν ζήσαμε, μας άλλαξε..

Το καλοκαίρι που δεν ζήσαμε, μας άλλαξε..

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Θα μπορούσε να είναι έκθεση ιδεών. Σαν αυτή που οι μαθητές γράφουν τις πρώτες μέρες επιστροφής τους στα θρανία. Τίτλος Έκθεσης : Πως πέρασες το Καλοκαίρι; Ας παραδεχτούμε και εγώ και εσύ που τώρα με διαβάζεις ότι και εμείς...
Βιάστηκες να φύγεις, βρε μαμά….

Βιάστηκες να φύγεις, βρε μαμά….

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Ήθελα πάντα να πιστεύω ότι κάπου κρύβεσαι. Ότι μου κάνεις πλάκα και ότι ξαφνικά θα μου σκάσεις το φοβερό σου χαμόγελο και θα μου πεις Ζωίτσα μου, εδώ είμαι, σου έφτιαξα σπανακόπιτα που σ'  άρεσει, έλα να φας. Ποτέ μου δεν απο...
Για τον έρωτα, να τολμάς να ζήσεις τα πάντα

Για τον έρωτα, να τολμάς να ζήσεις τα πάντα

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Σήμερα θα γίνω ξινή λιγάκι. Όχι από πρόθεση. Ίσως ήταν η ώρα μου να βγάλω κι αυτό. Και θέλω εδώ στη σελίδα των λέξεων για την αγάπη να το παίξω αντί έρωτας. Ναι, εγώ με το όνομά της. Αναγνώστη συνοδοιπόρε, συγχώρα με που σ...
Ένα “έρχομαι” είναι αρκετό..

Ένα “έρχομαι” είναι αρκετό..

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Ερωτικό γράμμα σ'εκείνον,  τον έναν και μοναδικό. Αυτόν που ήρθε με φόρα από το πουθενά μπροστά σου γρήγορα, σαν κομήτης από μακρινό γαλαξία, τα έκανε όλα άνω κάτω πανεύκολα και σε παρέσυρε σε μια δυνη από ξεχασμένα συναισθήμ...