Loading posts...
Έρωτας, σαν αεράκι που ξεσηκώνει..

Έρωτας, σαν αεράκι που ξεσηκώνει..

Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Μου είναι πολύ δύσκολο να μείνω στο έδαφος αυτές τις μέρες. Νιώθω σαν ένα φύλλο που προσπαθεί με όση μάζα έχει να αγκαλιαστεί από την βαρύτητα για να ακουμπήσει το έδαφος, αλλά μάταια. Είναι ωραία η ασφάλεια που μου παρέχει η έλξη ...
Η πολλή ανάλυση, χαλάει τον έρωτα!

Η πολλή ανάλυση, χαλάει τον έρωτα!

Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Ένα σου χάδι, ένα απλό σου χάδι στο πρόσωπο, είναι για μένα ένας γρίφος. Είναι ένα όμορφο βάσανο, μια διαρκής σκέψη που με κάνει να χάνω τον ύπνο μου. Ένα “γιατί” και ένα “τί σημαίνει” που δεν μπορώ φυσικά να απαντήσω μόνος αλλά ού...
Η επώδυνη πραγματικότητα του βιασμού, δεν σηκώνει πλάκες..

Η επώδυνη πραγματικότητα του βιασμού, δεν σηκώνει πλάκες..

Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Είσαι μόνη και γυρνάς από μια πολύ όμορφη έξοδο. Τι όμορφα που πέρασες; Ήσουν ντυμένη πολύ όμορφα αν και ομολογουμένως, λίγο προκλητικότερα από ό,τι συνήθιζες. Μια αρκετά κοντή φούστα κι ένα μπουστάκι, έτσι για να τονώσεις την αυτο...
Εμείς οι ίδιοι, γίναμε η φυλακή μας!

Εμείς οι ίδιοι, γίναμε η φυλακή μας!

Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Ζούμε σε μια πολύ περίεργη περίοδο. Έχουμε τόσο μεγάλη ευκολία επικοινωνίας που, για να φαινόμαστε παρόντες και δραστήριοι, προβάλουμε τον εαυτό μας χωρίς πραγματικό λόγο, χωρίς κάποιο επίτευγμα ή έστω ουσιώδες νέο. Έγινε το “εγώ” ...
Πήρες μαζί σου, ο,τι πιο όμορφο είχα από εσένα. Το χαμόγελό σου..

Πήρες μαζί σου, ο,τι πιο όμορφο είχα από εσένα. Το χαμόγελό σου..

Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Το αγαπώ το χαμόγελό σου. Αυτό το χαμόγελο που μου άφησες στην μνήμη όταν έφυγες. Παγωμένο, όπως μιας φωτογραφίας στημένης. Μιας φωτογραφίας που ξεθωριάζουν σιγά σιγά τα πιο άσχημα σημεία της. Έτσι σε χρειάζομαι, ως ανάμνηση. Αποθη...
Δεν αξίζει η ζωή σου, να παραμείνει μια άδεια βαλίτσα!

Δεν αξίζει η ζωή σου, να παραμείνει μια άδεια βαλίτσα!

Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Ξυπνάς το πρωί και δεν έχεις δύναμη να ανοίξεις τα μάτια σου, ούτε θέληση.Μετά από πολλή ώρα εσωτερικής διαμάχης, σηκώνεσαι. Κέρδισε ο φόβος της απερίγραπτης βαρεμάρας που θα σε περίμενε αν απλά δεν έκανες τίποτα. Κάνεις όλα τα καθ...
Δεν είσαι τρόπαιο, δεν είσαι κτήμα, δεν είσαι αντικείμενο.. είσαι άνθρωπος!

Δεν είσαι τρόπαιο, δεν είσαι κτήμα, δεν είσαι αντικείμενο.. είσαι άνθρωπος!

Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Πόσοι από εμάς ξεκινήσαμε αυτή τη ζωή έχοντας ως όνειρο να γίνουμε αντικείμενα; Κάποιοι άνθρωποι γινόμαστε γλάστρες. Έχουμε ως υποχρέωση στον ιδιοκτήτη μας να του ομορφαίνουμε τον χώρο ως διακοσμητικά, να του γεμίζουμε το κενό του ...
Κι όμως, δεν ήσουν εσύ ο τελικός προορισμός μου.

Κι όμως, δεν ήσουν εσύ ο τελικός προορισμός μου.

Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Κι όμως, δεν ήσουν εσύ ο τελικός προορισμός μου. Όσο αδιανόητη μου φαινόταν κάποτε η ζωή χωρίς εσένα, όσο σκληρή η μεγάλη απόσταση που είχαμε δημιουργήσει μεταξύ μας, χωρίς ιδιαίτερο λόγο και αιτία… τόσο φυσιολογική μου φαίνεται τώ...
Έγινες η φίλη που δεν περίμενα ποτέ.

Έγινες η φίλη που δεν περίμενα ποτέ.

Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Μία μελαγχολία στα μάτια σου, μία χαρά στον λόγο σου και μία σπινθηρίζουσα λογική πίσω από όλα αυτά. Έτσι μου παρουσιάστηκες κι έκλεψες την προσοχή μου από την περιβάλλουσα πνευματική “φασαρία”. Πώς θα μπορούσα να κάνω κι αλλιώς; Η...
Ήσουν το μάθημα, το πιο πικρό μου..

Ήσουν το μάθημα, το πιο πικρό μου..

Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης Ήσουν η πρώτη μου σχέση.Το πρώτο μου μάθημα του τι σημαίνει να είσαι κοντά με έναν άνθρωπο. Δεν ήξερα τι να περιμένω κι έτσι έκανα αυτό που μπορούσα με τον πρωτόγνωρο ενθουσιασμό που γέμιζε το, γεμάτο ορμόνες, εφηβικό μυαλουδάκι μο...