Loading posts...
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Ήταν δυνατή, φαινόταν, φώναζε από μακριά. Φορούσε πάντα το πιο λαμπερό της χαμόγελο και προχωρούσε με το κεφάλι ψηλά, σα να ήταν έτοιμη να υποδεχτεί καθετί που θα ερχόταν. Φερόταν ντόμπρα και σταράτα, αντρίκια, περισσότερο από ό,τ...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Κοιτάζομαι στον καθρέφτη, τα μάτια μου εστιάζουν απευθείας σε ό, τι δεν μου αρέσει πάνω μου. Η μύτη μου είναι παχιά και πλατιά, τα χείλη μου είναι ελαφρώς στραβά. Κοιτάζω παρακάτω, η πλάτη μου είναι πολύ μεγάλη για γυναίκα και τα μ...
Continue reading
Γράφει η Λιάνα Έρχεται αθόρυβα. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να το περιμένεις. Πρώτα ξυπνάς ένα πρωί και σα να έχει γίνει ο αέρας πιο καθαρός, σα να μοιάζει ο ήλιος να έχει αποκτήσει ξανά την πραγματική του λάμψη. Ανοίγεις την πόρτα, βγαίνεις μια βόλτα κι άξα...
Continue reading
Γράφει η Πράξια Αρέστη Ήταν ένα κορίτσι του σήμερα, βγαλμένο, όμως, από μια άλλα εποχή. Από μια άλλη ζωή, έτσι όπως την είχε ονειρευτεί.  Ήταν χαμένη στα βιβλία και τα παραμύθια που διάβαζε μικρή, ήταν υπνωτισμένη από τους μεγάλους έρωτες του Ρωμαίου και τη...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου Αγαπημένη μου γυναίκα, ποτέ θα καταλάβεις ότι την πραγματική σου ομορφιά την κρύβεις μέσα σου; Στην ψυχή σου, στην καρδιά σου. Είσαι πραγματικά όμορφη, όταν έχεις αγνή καρδιά που χωράει τον κάθε πονεμένο, όταν έχεις μια ψυχή αντρίκια...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Τα κεριά είναι στη θέση τους, με τα λευκά τούλια να τα περικυκλώνουν, μοιράζοντας αγάπη και γαλήνη στους καλεσμένους τους. Η μέρα αυτή ξημέρωσε και κείνος περιμένει. Περιμένει να την καμαρώσει να έρχεται. Δεν έχει αγωνία, γιατί ξέ...
Continue reading
Γράφει η Κέλλυ Σεφέρου Γεια σου, αναγνώστη μου. Θα ήθελα πολύ αυτό το κείμενο να μετατρέψει τα κοινά μας «άγνωστα» σημεία σε λίγο πιο «γνώριμα». Θα ήθελα πολύ να σου μιλήσω για κάτι που εδώ και μέρες, μήνες, ίσως και χρόνια προβληματίζει στα σιωπηλά την ύπα...
Continue reading
Γράφει η Λιάνα Και προχώρησα. Ασθμαίνοντας, παραπατώντας, έκλεισα ερμητικά πόρτες και παράθυρα και άρχισα να κάνω τα πρώτα δειλά μου βήματα. Σαν το παιδί που μαθαίνει να περπατάει, χωρίς στήριγμα. Φαντάζει τρομαχτικός ο κόσμος γύρω μου. Λες και ξέχασα πως ε...
Continue reading
Καθώς μεγαλώνω, εκτιμώ τις γυναίκες που είναι πάνω από 40 πιο πολύ από όλα. Να μερικοί λόγοι γιατί: Μια γυναίκα πάνω από τα σαράντα δεν θα σε ξυπνήσει στη μέση της νύχτας για να σε ρωτήσει ‘Τι σκέφτεσαι;’ Δεν την νοιάζει τι σκέφτεσαι. Εάν μια γυναίκα ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Μην προσπαθείς να την εξημερώσεις, δεν μπορείς. Ούτε και να την καταλάβεις μην προσπαθείς, μάταιος ο κόπος σου. Είστε δυο κόσμοι διαφορετικοί, που δεν συναντιούνται πουθενά. Εσύ αγαπάς το γκρι, το μπεζ, την ζεστασιά της βολής σ...
Continue reading