Loading posts...
Γράφει η Χριστίνα Γαλιάνδρα Σταματάνε τα δάκρυαΠου το γέλιο αντηχεί ως τον Παράδεισο. Ξεκινάει από τα χέρια σουΠου σκούπισαν τον ιδρώταΠου έστρωσαν τραπέζι Από εκεί που σταματάς να τρέχεις.Να φοβάσαι, να χάνεσαι,Η ΕΥΤΥΧΙΑ ξεκινάει από το "Ε" μιας μικρής λέξης...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Σήμερα λέει, είναι η Παγκόσμια Μέρα για την φωνή. Είναι η μέρα που «πρέπει» να θυμόμαστε να προσέχουμε την φωνή μας. Σήμερα θα ήταν τα γενέθλιά σου, και πάνε πια τέσσερα χρόνια που δεν σου είπα "χρόνια πολλά"..  Μπορώ να θυμηθώ μια...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Αγγελίδη. Σε όποιο μέρος και αν βρίσκεσαι, πάντα το μυαλό σου θα ταξιδεύει πίσω στον τόπο που μεγάλωσες.Στις αλάνες που έπαιζες ξέγνοιαστα με τους φίλους σου.Στο πρώτο σου σχολείο.Στο χωριό που χαιρετούσες όλους τους κατοίκους, ακόμα και εκείν...
Continue reading
Γράφει η Κατερίνα Μίσσια Εχω ανάγκη απο ένα ανοιξιάτικο βραδάκι, από εκείνα που μόλις πέσει ο ήλιος, χρειάζεσαι κάποιον να σου περάσει μια ζακέτα στους ώμους.Ε ναι, χρειάζεσαι κάποιον όπως εγώ χρειάζομαι εσένα. Ξέρεις τι ονειρεύομαι;Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, ...
Continue reading
Γράφει η Νεφέλη Την έκανα τη προσπάθεια μου. Σου έδωσα χώρο και χρόνο. Περίμενα με υπομονή, σχεδόν στωικά θα έλεγα την επόμενη κίνηση σου. Μια αντίδραση σου, κάτι που θα με βοηθούσε να καταλάβω για το πώς σκέφτεσαι, πώς νιώθεις. Όμως τίποτα. Απόλυτη σιγή. Είχ...
Continue reading
Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Εσύ χαρτί, εγώ μολύβι. Ενα λευκό χαρτί κι ένα μολύβι φλερτάρουνε μπροστά μου! Πόσο όμορφα συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Γράφει το μολύβι, φανερώνει το χαρτί. Ζωγραφίζει το μολύβι ήλιους, δάση, πολύχρωμα άνθη, λίμνες, ποτάμια. Συνεχίζε...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Έλα να παίξουμε με θέλω, με κούρασαν τα πρέπει. Δεν έχω άλλο χρόνο να δώσω σε κανένα από τα καλοφτιαγμένα πρέπει. Έπαιξα μαζί τους όλα τα παιχνίδια, εκείνα με την παιδική αθωότητα και τα άλλα που κρύβουν ενήλικα εγκλήματα. Κι όταν ...
Continue reading
Γράφει ο Ιάκωβος Καζαντζής Τρέξαμε να κρυφτούμε απ’ τα αδιάκριτα βλέμματα, για να βρεθούμε σ’ ένα άδειο θερινό σινεμά. Τι νύχτα κι αυτή, κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό, ερωτευμένοι. Έγειρα να σε φιλήσω όταν στη μεγάλη οθόνη άρχισε να παίζει η ταινία. Τα φώτα χαμ...
Continue reading
Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα «Μια στιγμή μονάχα στάσου.»Κρύβουν λόγια, τα χρόνια που πέρασαν. Πρέπει να ακούσεις. Κρύβουν λάθη οδηγούς. Μέσα σου παρακαλάς να μην είχες κάνει αλλά! Σε αυτά οφείλεις αυτό που είσαι σήμερα.Σου ‘μάθαν να μη φοβάσαι τις αλλαγές και σ...
Continue reading
Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος  Αυτός είχε φύγει. Δεν άντεχε να την βλέπει να πληγώνεται καθημερινά όλο και περισσότερο από τις πράξεις του. Ήταν μια δύσκολη απόφαση όμως ήταν η σωστή.Και ο καιρός περνούσε.Όλες οι εποχές του χρόνο, κάθε μια με την απέραντη ομορφι...
Continue reading