Loading posts...
Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης Δεν έχουν όλες οι ιστορίες αρχή και τέλος. Κάποιες έχουν αρχή αλλά δεν έχουν σαφές τέλος ποτέ. Γράφεται ο επίλογος, ξαναγράφεται ο επίλογος και φτου κι από την αρχή. Είναι οι ιστορίες που τις ορίζει ο πόθος, το πάθος και η κα...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Καιρό τώρα, με μια στεναχώρια κοιμάμαι τα βράδια και ξυπνώ το πρωί. Εγώ και η στεναχώρια μου, πολύ καιρό τώρα, συνυπάρχουμε και πορευόμαστε μαζί χέρι χέρι. Δύσκολα μου αφήνει χώρο για να μπει οτιδήποτε άλλο. Μου κλειδώνει παράθ...
Continue reading
Πολλοί καυχιούνται πως είναι ερωτευμένοι, λίγοι όμως τιμούν τον τίτλο, κι ακόμη πιο λίγοι τον ασπάζονται ενδόμυχα. Κάποιοι είναι ερωτευμένοι πιο πολύ με την ιδέα του να είναι ερωτευμένοι και λιγότερο με αυτόν που προκαλεί τη συγκεκριμένη ιδέα. Άλλοι πάλι επιμε...
Continue reading
Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός Κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί καθόταν και ζωγράφιζε στο χαρτί την μορφή του έρωτα. Έφτιαχνε ένα λουλούδι το χρωμάτιζε κόκκινο και του έλεγε εσύ θα είσαι ο έρωτας. Αλλά πάλι ένα λουλούδι μόνο του δίχως άλλο δίπλα πως θα μπορούσε να δη...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Καπνίζει το ένατο τσιγάρο μέσα σε μια ώρα. Και να σκεφτείς ότι έχει πάνω από χρόνο να καπνίσει. Πάνω που έλεγε ότι είχε ξεκόψει με όλες τις κακές συνήθειες του παρελθόντος κάτι συμβαίνει και τη γυρίζει πίσω. Κάτι που παίρνει την μο...
Continue reading
Γράφει η Έλσα Νικολάου Δεκατρία χρόνια. Τόσα είναι. Τα μέτρησα κάνοντας το τελευταίο τσιγάρο μου. Δεκατρία χρόνια με παράλληλη πορεία. Με πρωινά που ξύπνησες στον καναπέ μου και φώναζες «Καφέ!». Με μεσημέρια που βρεθήκαμε για τον καφέ για να πούμε τα ...
Continue reading
Τα χέρια σου στο σώμα μου Να με αγγίζεις… Τα χέρια σου στο σώμα μου να νιώθω. Να τρέχουν τ’ ακροδάχτυλά σου σε κάθε εκατοστό του κορμιού μου. Να νιώθω πάνω μου το χάδι σου, να γαληνεύεις την ψυχή μου και να πυρπολείς το σώμα μου με κάθε άγγιγμά σου. Κι ...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου   Να το πάλι το κόκκινο φανάρι μπροστά μου. Είναι απίστευτο! Ένα «ουφ», ένα «γαμώτο» και το πόδι ξανά στο φρένο! Δευτέρα πρωί. Το πρόγραμμα φορτικό και εγώ να τρέχω σαν την παλαβή μετρώντας ακόμα και τα δευτερόλεπτα. Δε...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου "Κι όμως τον έρωτα που ήθελες, τον είχα να σ'τον δώσω". Θυμάσαι; Μ'αυτόν τον στίχο του Καβάφη, προσπαθούσα να σε καθησυχάσω κάθε φορά που έβλεπα να σε τρομάζει αυτό που ζούσαμε. Κάθε φορά που σ' ένιωθα να απομακρύνεσαι και να...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Πως λέγεται αυτό είπαμε; Άντε και τον είδες. Άντε και σε είδε. Άντε και βρεθήκατε! Τώρα; Πως πάμε; Που πάμε; Τι γίνεται από εδώ και πέρα; Πολλές ερωτήσεις σκοτίζουν το κεφαλάκι σου αγάπη μου. Πολλές ξαφνικές ερωτήσεις που μ...
Continue reading