Loading posts...
Γράφει ο Γιάννης Βογιακέλης και η Σοφία Παπαηλιάδου  Μία ερώτηση έχω να σου κάνω και θα σε παρακαλέσω να μην με διακόψεις. Άραγε θα νιώσεις ποτέ τη δύναμη που κρύβει ο πόθος; Γιατί οι φραγμοί που σου βάζεις είναι ανεκδιήγητοι και παράλογοι συνάμα. Κάθε φορά π...
Continue reading
Γράφει ο Τριστάνος Όλοι απορούν στις μέρες μας, για ποιο λόγο δεν κρατάνε οι σχέσεις και μετά από λίγο καιρό, ένας από τους δύο αποχωρεί. Αυτό συμβαίνει διότι όλοι μπορούν να ερωτευτούν, όμως είναι λίγοι αυτοί που μπορούν να αγαπήσουν. Οι άνθρωποι θέλουν να π...
Continue reading
Γράφει ο Nickolas M.  Αυτό ήταν λοιπόν, ως εδώ. Δεν μπορώ και δεν θέλω να συνεχίσω άλλο. Μη μου μιλάς για προδοσίες και τέτοια, το ξέρεις πολύ καλά ότι έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες για αυτό! Προσπάθησες φιλότιμα να με απομακρύνεις και τα κατάφερες περίφημα!...
Continue reading
Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου Και όταν μαθαίνεις ότι ο άνθρωπος σου σε απάτησε τι κάνεις;Πώς δέχεσαι αυτήν την προδοσία και απιστία του;Πώς αντέχεις στην ιδέα ότι κάποιος άλλος άνθρωπος άγγιξε το κορμί του και κατάφερε έστω και για λίγο να το νιώσει δικό του;Πώς μ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη Ήρθες στη ζωή μου και την ομόρφυνες ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Ήρθες και με έκανες να πιστέψω στον έρωτα. Κοίτα όμως τι παιχνίδια παίζει η μοίρα, ήσουν και η αιτία να πάψω να πιστεύω σε αυτόν. Νόμιζα πως ήσουν η θάλασσα μου. Μια θάλασ...
Continue reading
Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Μακρύ, ολόλευκο από δαντέλα και μεταξωτό σατέν.Έτσι όπως αρμόζει στις πριγκίπισσες.Αρχοντικό φόρεμα για μια βραδυά βγαλμένη απ' τα παραμύθια. Το ψηλό λεβεντόκορμο παλικάρι που μένει έκθαμβο καθώς βλέπει το κορίτσι του να ανεβαίνει τ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ντρε Κάποτε ζούσα μόνο για σένα. Κάποτε ήσουν τα πάντα για μένα. Κάποτε πίστευα πως δεν υπάρχει ζωή χωρίς εσένα. Κάποτε νόμιζα πως δε θα ήμουν τίποτα χωρίς εσένα.Κάποτε σε αγαπούσα. Κάποτε έδειχνες ότι με αγαπούσες κι εσύ. Κάποτε ήμουν ευτυχισ...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου  Πόσο διαφορετικοί γίνονται οι άνθρωποι όταν δε σε νοιάζει πια γι’ αυτούς. Και έρχεται κάποτε η ώρα που απλά δε σε νοιάζει. Δεν σε νοιάζει για το ψέμα που έφαγες. Δεν σε νοιάζει για τις στιγμές που φύγανε. Δεν σε νοιάζει γι' αυτά που α...
Continue reading
Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα Είναι κάποιες φορές που θέλεις να ξεχάσεις , είναι κάποιες φορές που με πείσμα προσπαθείς να προχωρήσεις. Ένα βήμα μπροστά νομίζεις πόσα άραγε πίσω και όσο το πολεμάς στάσιμη η ψυχή σου μένει. Θέλεις να ξεφύγεις από αυτό που σε πόνε...
Continue reading
Γράφει η Γεώρα Όλοι μας είμαστε πιόνια της μνήμης. Ηθελημένα θύματα του μυαλού μας. Δεν ξέρω πως, αλλά συνήθως κυριαρχούν οι λίγο πιο άσχημες μνήμες. Οι ρημάδες παίζουν σε επανάληψη ακόμα και ξεθωριασμένες. Ακόμα και θολές, αποσπασματικά με πείσμα θα δηλώσουν...
Continue reading