Loading posts...
Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη. Χαμήλωσα τα στάνταρ μου ενώ θα έπρεπε εσύ να έχεις χαμηλώσει το κεφάλι από ντροπή για τον τρόπο που μου φέρθηκες. Χαράμισα τα συναισθήματα μου σε κάποιον ο οποίος δεν έμαθε να σέβεται. Σου έδωσα απλόχερα τον εαυτό μου και εσύ τον ποδ...
Continue reading
Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου. Μόνο οι ανδρείες ψυχές μπορούν και ανασταίνονται!Μόνο όσοι τολμούν να κάνουν μακροβούτια στα βάθη της ψυχής τους, ανασαίνουνε Ζωή!Μόνο αυτοί που καταφέρνουν να δουν βαθιά στα μάτια τον εαυτό τους. Τι να την κάνεις μια ζωή συνέχεια δ...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Μόνο ένας δειλός κλείνει τα μάτια του. Μόνο ένα δειλός κλείνει την ψυχή του. Μόνο ένας δειλός κλείνει την καρδιά του. Κλείνοντας τα μάτια δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Δεν πρόκειται να διαφοροποιηθεί κάτι. Γιατί όταν τα κλείνεις, κλ...
Continue reading
Γράφει η Χριστίνα Γαλιάνδρα. Εγώ σε ονόμασα "ελπίδα".Και συ μόνο ελπίδα δεν ήσουν.Καταστροφή.Χαλάσματα.Ρημαγμένη ψυχή και ισοπέδωμα ήσουν. Με το χαμόγελο ήρθες και με το χαμόγελο έφυγες.Χίλιους πόνους και χίλιους θανάτους έζησα. Ξημέρωνε νύχτωνε και βαριανάσα...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα. Και τελικά, ξέρεις κάτι; Δεν σου άξιζε ούτε το “αντίο”. Δεν σου άξιζε ούτε μία λέξη μου. Ξέρεις γιατί; Γιατί είπες μεγάλα λόγια. Γιατί με κοίταζες στα μάτια, μα έλεγες ψέματα.Γι’αυτό. Δεν ξέρω αν έχεις κοιτάξει ποτέ τον εαυτό σου κατάματ...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου. Πες με αφελή, πες με αλαφροΐσκιωτη, κρέμασέ μου όσες ταμπέλες θες. Είμαι άλλωστε τόσο συνηθισμένη σ'αυτή την ιστορία των τίτλων τιμής ενός εν δυνάμει ξωτικού.. Πολλά χρόνια τώρα εκπαιδεύομαι να ακούω τι είμαι από τους γύρω μου...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ντρε. Σε γνώρισα τυχαία. Σε ερωτεύτηκα παράφορα. Ήθελα να σου δοθώ ολοκληρωτικά. Να ξεδιπλώσω το νήμα της ζωής μου στα πόδια σου για να μάθεις ποια είμαι, τι είμαι και τι θέλω στη ζωή μου. Όμως δε το έκανα. Δίσταζα. Φοβόμουν. Δεν ήθελα να ξεγυ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου. Ο χρόνος περνάει, συνεχώς και ασταμάτητα και μας κλείνει το μάτι σε κάθε στιγμή. Εμείς απλωνόμαστε, χανόμαστε στο χρόνο. Χανόμαστε στο σήμερα, μπερδευόμαστε με τους μήνες και τα χρόνια, χάνουμε τον εαυτό μας και τον ξαναβρίσκουμε. Στη...
Continue reading
Γράφει η Δώρα Βλαχοπούλου. Όταν με θυμάσαι, θέλω να χαμογελάς. Για όλα εκείνα που ζήσαμε μαζί. Να χαμογελάς, ακόμη και αν όλοι γύρω σου προσπαθούν να σου το στερήσουν. Γιατί τίποτα από όσα φοράς δεν είναι πιο όμορφο από το χαμόγελό σου. Γιατί κάθε φορά που βρ...
Continue reading
Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη. Ανοίγω τα μάτια μου σιγά σιγά. Μία χαραμάδα φωτός περνάει ανάμεσά τους.Όχι, δεν είναι το φως του ήλιου, είναι ο τρόπος που με κοιτάς καθώς κοιμάμαι. Είσαι δίπλα μου αμίλητος, σχεδόν δεν αναπνέεις, να μην με ξυπνήσεις. Μόνο με κοιτάς ...
Continue reading