Loading posts...
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Και για πες μας τώρα, πόσο γαμάτη νιώθεις που του ξέσκισες την ψυχή;Πόσο σπουδαία νιώθεις, που έπαιξες τόσο πρόστυχα μαζί του;Πόσο ήσυχη πέφτεις και κοιμάσαι, που τον τσάκισες, που τον έριξες στο πάτωμα, που τον έκανες ένα ράκος;Π...
Continue reading
Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου Να κάνεις ό,τι σε κάνει ευτυχισμένο. Να μην αφήνεις τους άλλους να σε κριτικάρουν και να σου αφήνουν μέσα σου τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες που οι ίδιοι έχουν για τον εαυτό τους. Εσύ είσαι διαφορετικός από αυτούς και αυτό δεν είναι ο...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου  Ξανά σε εκείνο το σταθμό. Ο χρόνος άγνωστος και οι σκέψεις πάλι χαμένες. Χαμένος και ο χρόνος που χαλάσαμε. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που βρέθηκα σε εκείνο το σταθμό.Να ήταν άνοιξη ή να έριχνε καρέκλες; Δεν έχει σημασία.Τ...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη «Πυραμίδα ο άνθρωπος, στη βάση του το κτήνος, στην κορφή ο Θεός! Χρέος μας… η ανηφόρα…» (Καζαντζάκης) Έτσι είμαστε όλοι μας, θηρία, ατελείς, ανθρώπινοι. Θηρίο μέσα μας η απληστία, το ανικανοποίητο. Ποτέ δεν φτάνουν όσα έχουμε, όσα κατακτάμε, ...
Continue reading
Γράφει η Νεφέλη Κάθε φορά που έρχεται το δειλινό και η μέρα ετοιμάζεται να σβήσει και να παρδωθεί στο σκοτάδι της νύχτας σε θυμάμαι. Κάθε δειλινό, κάθε νύχτα. Άλλοτε για λίγες στιγμές κι άλλοτε για πιο πολύ. Έρχεται η θύμηση σου ό,τι κι αν κάνω, όσο κι αν προ...
Continue reading
Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη Λένε, ότι όταν δύο άνθρωποι που έχουν αγαπηθεί πολύ, συναντηθούν ύστερα από καιρό και κοιταχτουν στα μάτια, τότε ο χρόνος παγώνει εκεί.Ο χρόνος κολλάει σε εκείνο το δευτερόλεπτο, που η ματιά του ενός, θα ενωθεί με την ματιά του άλλου....
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Παράξενες μέρες. Μια άνοιξη που παίζει κρυφτό με τον ίδιο της το εαυτό κι αυτή η σκόνη να τα κάνει όλα λίγο πιο θολά. Και μέσα στη θολούρα, είναι κι εκείνοι. Εκείνοι οι "πολύ". Εκείνοι που γελάνε πολύ και κλαίνε βουβά. Εκείνοι που ο...
Continue reading
Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη Καιρός να ξεπεράσεις τον φόβο της αγάπης! Τουλάχιστον προσπάθησε. Φοβάσαι μην απορριφθείς; Δε θέλεις να πονέσεις; Όμως ζωή χωρίς αγάπη, γίνεται; Αυτό να φοβάσαι. Την απουσία του έρωτα, της αγάπης και της αγκαλιάς από τη ζωή σου.Δεν τ...
Continue reading
Γράφει η Δώρα Βλαχοπούλου Και κάπως έτσι τελείωσε, πριν καλά καλά ξεκινήσει.Με ένα μήνυμα. Με ένα «θα τα πούμε, να περνάς καλά».Αλλά τι να πούμε. Τι να πω με έναν άνθρωπο που με κοστολογεί όσο ένα μήνυμα.Τίποτα δεν έχω να πω με ανθρώπους δειλούς και ευθυνόφοβ...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Με ρώτησες γιατί έφυγα, γιατί ξαφνικά κι άνευ αιτίας εξαφανίστηκα... Αλήθεια αναρωτιέσαι; Θες άραγε να μάθεις πραγματικά ή θα σου ήταν καλύτερα να μείνεις με την απορία ή μάλλον με τη δική σου όποια εξήγηση στο τελεσίδικο και φ...
Continue reading