Loading posts...
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Κάπως σαν αστείο, είπαμε αντίο, πήρα το πικάπ σου και μου πήρες το ψυγείο.. πήρες τα σεντόνια, πήρα την μπιγκόνια κι απ’το χωρισμό μας έχουν κλείσει τρία χρόνια… Τραγουδάει η Αρλέτα στην Σερενάτα της, κι εγώ σκέφτομαι πως το πιο ε...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Είναι η ζωή μας αριθμοί; Από την ώρα που θα ακουστεί το κλάμα μας και θα νιώσουμε την μητρική ασφάλεια, αρχίζει η ζωή μας να μετριέται σε αριθμούς. Πόσο ζυγίζει; Πόσο έφαγε; Πόσο ψήλωσε; Είναι ένα «πόσο» η ζωή μας; Πόσο δουλε...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. «Έλα να παίξουμε πάλι το παιχνίδι μας. Θα ανακατευτούμε μέσα στον κόσμο για ώρα και θα σε βρω μόνο ακολουθώντας το άρωμά σου.« «Κι αν δεν με βρεις;» «Αν δεν σε βρω, απλά θα σε έχω χάσει.» Χρόνια μετά, οι ίδιοι πρωταγωνιστές, έξω...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Παρασκευή απόγευμα και η εβδομάδα έχει κάπως τελειώσει. Βήματα κουρασμένα μέχρι το αμάξι και μια αδιάφορη συνάντηση με κάποιον. Κάποιον από εκείνους που δε θα σε ρωτήσουν ποτέ «τι κάνεις» για να ακούσουν την απάντηση. Την απάντη...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Είναι εκείνη η στιγμή που την έχεις παίξει στο μυαλό σου χίλιες φορές. Βράδια ολόκληρα έχεις περάσει να σκηνοθετείς την κάθε λεπτομέρεια, την κάθε λέξη. Μόνο που τώρα δεν είσαι εσύ ο σκηνοθέτης, ούτε καν ο πρωταγωνιστής. Κομπάρσ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Μια βαλίτσα πάντα κάτω από το κρεβάτι, έτοιμη να ταξιδέψει μαζί σου σε έναν προορισμό που δεν καθορίστηκε ποτέ από την αρχή. Την αποφασίζει μόνη της η στιγμή όταν φτάνεις άλλοτε σε κάποιο γκισέ αεροδρομίου κι άλλοτε βάζοντας μπροσ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Μια μέρα, μια μέρα σαν όλες τις άλλες, ανύποπτη και συνηθισμένη, μια μέρα που δεν θα προμηνύει τίποτα την συνέχεια, θα βρεις ένα σημείωμα στο γραφείο σου πάνω. Μην περιμένεις να λέει πολλά. Δυο λέξεις μόνο, «ήρθε η ώρα». Και τότ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Είναι μέρες που τα βήματά σου σε πάνε από μόνα τους σε κάποια ραντεβού που ποτέ δεν δόθηκαν. Είναι εκείνα τα ραντεβού με την αιώνια παρέα, με εκείνες που μπορεί να βρίσκεσαι μια στο τόσο όμως είναι αυτό το “από πάντα” που σας κρατά...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Σ’αγαπάω θα πει σου παραδίδω τις αδυναμίες μου. Τις αφήνω μπροστά σου και δεν τις καλύπτω. Δεν τους φοράω καμία μάσκα. Δεν τις ομορφαίνω. Τις αφήνω έτσι εκτεθειμένες μπροστά σου. Κι εσύ, αποφασίζει τις θα κάνεις με αυτές. Αν τις...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Παιχνίδια μνήμης και λήθης, με μονομάχους το «μαζί» και το «για πάντα» σε φόντο μπλε, σχεδόν μαύρο, για να μην φαίνονται εκείνα που έγραψε ο χρόνος όταν είχε κέφια λίγο πιο ροζ, λίγο πιο λιλά. Παιχνίδια ενήλικης φαντασίωσης ή αυτό...
Continue reading