Loading posts...
Γράφει η Εύα Αξιώτου Ξέρεις πως ποτέ δεν είχα ιδιαίτερα καλή σχέση με τον προφορικό λόγο, σε αντίθεση με το γραπτό που πάντα με έβγαζε από τη δύσκολη θέση και με βοηθούσε να εκφραστώ πολύ πιο εύκολα. Απόδειξη, τα χιλιάδες μηνύματα και email που έχεις λάβει απ...
Continue reading
Γράφει η Σπυριδούλα Γεωργοκίτσου «Απαθανατίζω. Φυλακίζω στιγμές. Γραπώνω σε εικόνες το παρελθόν. Τα συλλέγω κι αναπολώ. » Αυτό θα μου πεις αν σε ρωτήσω γιατί βγάζεις φωτογραφίες. Το σκέφτηκες όμως καλύτερα; Γιατί επιλέγεις να θυμάσαι τα ευχάριστα; Γιατί γίν...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Για τα τσιγάρα που απόψε ανάβω το ένα μετά το άλλο. Για τα τραγούδια που απόψε παίζει το ραδιόφωνο και οι μελαγχολικές νότες τρυπάνε το μυαλό μου σαν σουβλιές. Για τις σκέψεις που προσπαθώ να δαμάσω τον ανεξέλεγκτο καλπασμό ...
Continue reading
Γράφει η Εύα Αξιώτου. Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να πάει κάποιος παρακάτω; Να απεγκλωβιστεί από το παρελθόν και να κάνει μια νέα αρχή; Πόσο πάτο πρέπει να πιάσει για να βάλει μια τελεία σε ότι τον κρατάει πίσω; Υπάρχει κάποιος που να μπορεί να το ορίσε...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Γραμματόπουλος. Οι άνδρες γενικώς δεν ερωτευόμαστε. Αλλά, όταν το πιάνουμε το σπορ, πρωταθλητεύουμε. Υπάρχουν βέβαια κι αυτές οι μετενσαρκώσεις του Μάνθου του Φουστάνου, που δηλώνουν ερωτευμένες ανά οκτάωρο, σαν αντιβίωση. Αισθάνομαι όμως π...
Continue reading
Γράφει ο Αστέριος Αστερίου. Γυναικοπαρέα κοντά στα τριάντα κάθεται για το μεσημεριανό καφεδάκι της στη Μητροπόλεως. Οι δυο παρήγγειλαν ελληνικό, η τρίτη καπουτσίνο παγωμένο. Καμιά τους δε φαίνεται κουρασμένη, είναι και οι τρεις γεμάτες ενέργεια και φρέσκες. ...
Continue reading
Γράφει η  Αναστασία Θεοφανίδου. Γιατί γίναμε έτσι; Αυτό με ρωτάω συνέχεια τόσο καιρό που λείπεις. Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε. Ίσως μια μικρή μελαγχολία. Ο καιρός είναι μουντός κι εγώ δε θέλω να πάω για δουλειά. Κι αν απαντούσες στα τηλεφωνήματά μου, θα ήταν καιρό ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Καίω το τώρα μου. Το καίω. Με εξαρτήσεις που μου μπλοκάρουν το μυαλό. Λειτουργώ θολωμένα. Χωρίς γιατί. Χωρίς πολλά λόγια. Τώρα τελευταία έχω ξεχάσει. Σαν να μην έμαθα ποτέ να μιλάω. Σιωπώ. Πού και πού παρατηρώ. Αλλά είναι για...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Σουργιά. Μάθαμε από μικροί να κατηγορούμε την κοινωνία, τις κυβερνήσεις, τους συνανθρώπους μας, τους άλλους γενικότερα, γι' αυτά που ζούμε. Σαν φυσικά όρια δεχόμαστε εκείνα που πιστεύουμε ότι μας έχουν επιβληθεί από τρίτους, από εξωγενείς παράγ...
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. "Μαμά μου, πόσο σ’αγαπώ!" Τι φάρμακο μοναδικό για την καρδιά μου! Τώρα κατάλαβα την απόλυτη αξία αυτών των λέξεων, τώρα!.. Όταν άκουσα τον γιο μου να το λέει σε εμένα. Έτσι αυθόρμητα, έτσι απλά, εντελώς ειλικρινά, μέσα από την ψ...
Continue reading