Loading posts...
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Είναι και αυτές οι νύχτες που δεν έχεις από πού να πιαστείς.  Που μοιάζουν ατελείωτες. Όλα λειτουργούν κατά σου. Ακόμα και ο αέρας… ακόμα και ο ήχος των φύλων… ο ήχος της νύχτας… η ίδια σου η ανάσα… Αλλά είναι πρωί πια, και πρ...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Μην μοιράζεις “έρωτες” δεξιά και αριστερά. Δεν είναι αυτό μωρό μου έρωτας. Μείνε εκεί όταν το νιώσεις! Γιατί δεν μένεις; Πως λέγεται; Φόβος; Μπορεί… ζήσε το! Πιες το! Γεύσου το! Κυνήγησε το! Δύσκολο, ναι, γιατί απλά φοβάσαι. Φ...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Καιρό τώρα θέλω να σε ρωτήσω για εκείνη τη νύχτα. Εκείνη τη νύχτα που  με κοίταξες για τελευταία φορά. Τότε που έφυγες και με άφησες με τα σημάδια σου επάνω στο κορμί μου, τότε που  έκλεισες τον διακόπτη και δεν ξαναείδα το φως. Γι’ αυ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Από μικρός ονειρεύεσαι το αύριο. Βάζεις τον χάρτη του Χουκ στο τραπέζι, παίρνεις το φτερό και σχεδιάζεις. Στάση Πρώτη; Σχολείο! «Θέλω να μεγαλώσω!». Στάση Δεύτερη; Εφηβεία! «Θέλω να γίνω όμορφος και να αρέσω στο πιο όμορφο κορίτσ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Θέλω να σου μιλήσω και να με ακούσεις. Κάθε φορά που μου μιλάς για έναν ακόμα που πέρασε από την ζωή σου και δεν άντεξε να μείνει, κάθε φορά που τον λες «λίγο» ή μαλάκα, εγώ θέλω να σου πω.. Δεν ανήκεις στην κατηγορία εκείνων...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Είναι κάτι μεσημέρια νωχελικά, ζεστά, που η αλμύρα της θάλασσας έχει στεγνώσει πάνω σου και παίζεις με τα λευκά σημάδια που έχουν μείνει στο σώμα που είναι πλεγμένο με το δικό σου. Αρχίζεις να μιλάς για καλοκαίρια του χθες σου. Α...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Ξέρεις ποια εποχή νοστάλγησα; Εκείνη που δάγκωνα τα χείλη να μην κλάψω κάθε που μάτωνα τα γόνατα μου. Που αυθόρμητα αγκάλιαζα γιατί έτσι ένιωθα. Που έλεγα «Σε αγαπάω» και ας μην ήξερα την πραγματική βαρύτητα αυτής της έννοιας....
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Σε αγαπάω. Όχι γιατί σε έχω ανάγκη. Όχι γιατί σε χρειάζομαι για να αναπνέω και να ζω. Σε αγαπάω για κάτι πιο απλό. Γιατί δίπλα σου θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Γιατί δίπλα σου μαθαίνω πως δεν υπάρχει μόνο μαύρο και άσπρ...
Continue reading
Και τώρα τι; Πως φεύγεις και με αφήνεις; Πώς; Που με αφήνεις; Θα πρέπει να μάθω να ζω χωρίς εσένα; Φεύγεις και η καρδιά μου ταξιδεύει μαζί σου! Πλήρωσε το ακριβότερο εισιτήριο για να είναι εκεί δίπλα σου. Το εισιτήριο της Αγάπης. Υπάρχε...
Continue reading
Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου Υπάρχει μια διαφορά από το θα ήθελα ένα άνθρωπο δίπλα μου και από το ψάχνω παντού έστω για λίγη σημασία. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δε κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι έχουν τόσες πολλές ανασφαλειες. Σε κάθε ηλικία σε όποια κατάσταση. ...
Continue reading