Loading posts...
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Είναι παράξενο, σε ξέρω τόσο λίγο, όμως κυριαρχείς στη σκέψη μου από την πρώτη στιγμή. Είναι αυτό το κλικ που έγινε όταν σε πρωτογνώρισα και κουμπώσαμε εμείς οι δυο. Είναι η χημεία που υπάρχει ανάμεσά μας. Είναι destiny, βρε παιδάκι ...
Continue reading
Γράφει η Κέλλυ Μπόζα. Εσυ! Εσύ που στέκεσαι απέναντι μου. Εσύ που με κοιτάς και προσπαθείς να με ανιχνεύσεις. Είναι εύκολο το να κρίνεις. Το έχεις μάθει καλά. Δεν χρωστάς καλή κουβέντα. Εν αντίθεση με ευκολία κατακρίνεις τα παντα. Ναι αν το καλοσκεφτείς ε...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Σε σκέφτομαι συνέχεια, το ξέρεις; Ούτε κατάλαβα πώς έγινε αυτό. Μα ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι κυριαρχείς στο μυαλό μου. Κι εγώ που είχα υψώσει άμυνες και είχα κλείσει πόρτες, ξαφνιάζομαι! Από πού τρύπωσες εσύ; Πώς έγινες γλυκός...
Continue reading
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής. Βρέχει! Καμιά βροχή όμως, δεν σ’έφερε ποτέ πίσω σ’εμένα. Τι κι αν σε περίμενα, τι κι αν η βροχή ήρθε σαν λύτρωση από τον ουρανό για να ξεπλύνει όλες τις βέβηλες εικόνες του πρόσφατου παρελθόντος; Βλέπεις.. παλεύουν ακόμη μέσα μου, ...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου. Έτσι ξαφνικά, ξυπνάς ένα πρωί και έρχονται μπροστά σου όλα όσα δεν ήθελες να δεις, όλα όσα χρόνια έκρυβες μέσα σου για να μην αντιμετωπίσεις τις συνέπειες. Είναι εκείνα τα λάθη που ποτέ δεν αναγνώρισες, οι άνθρωποι που πλήγωσε...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Τι παράξενη, αλήθεια, που είναι η ζωή! Τα πάντα ανατρέπονται μέσα σε μια στιγμή. Όλα όσα πάλευες για χρόνια να δημιουργήσεις, γκρεμίζονται μπροστά στα μάτια σου σαν ένας πύργος από τραπουλόχαρτα. Κι εκεί που νόμιζες πως έχεις τα...
Continue reading
Γράφει η Θένια Ανδικοπούλου. Ξέρεις... θα μπορούσα αυτή τη στιγμή να γράψω πολλά πράγματα για το ποσό απαίσια νιώθω. Αλλά ίσως είναι της στιγμής. Πως μπορώ όμως να συνεχίζω να νιώθω όλα αυτά τα υπέροχα συναισθήματα για σενα που εξαφανίζεσαι έτσι απλά χωρίς κ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Να σιωπώ. Να κλαίω αθόρυβα. Στα κρυφά. Να κρατάω μέσα μου όσα δεν τολμώ να πω γιατί δεν “πρέπει”. Γιατί πρέπει να είμαι ευγενική. Γιατί πρέπει να συμβιβαστώ σε μια σκατοκοινωνία που με έκανε σαν τα μούτρα της. Να υπομένω. Δί...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου. Η ζωή μας  είναι όπως  το ακατάστατο δωμάτιο ενός εφήβου. Πεταγμένα πράγματα δεξιά και αριστερά, άλλα εξέχουσας σημασίας και άλλα τελείως αδιάφορα. Τη στιγμή που πας να βάλεις μια τάξη και να συμμαζέψεις το χάος ξεπετάγεται από κάπο...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου. Ένα μήνυμα στο κινητό, ένα τηλεφώνημα διαφορετικό από τα άλλα, μια ξαφνική επίσκεψη γεμάτη σύννεφα ή ακόμα και μια εξαφάνιση για μέρες! Θα μου πεις τι είναι όλα αυτά; Είναι εκείνες οι καταστάσεις που οδηγούν στο τέλος, στο τέλος τη...
Continue reading