Loading posts...
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Εγώ ήθελα απλά έναν άνθρωπο με ψυχή. Να με αγκαλιάζει σφιχτά. Έτσι, χωρίς λόγο. Να με αγγίζει τυχαία όταν γελάμε με αστεία δικά μας, χαζά. Να με κοιτάζει στα μάτια όταν μου μιλάει. Εγώ ήθελα απλά έναν άνθρωπο με καρδιά. Να συ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Θέλω ν’ ακούσω για τις βραδιές που ξενύχτισες πάνω απ’ το κινητό σου περιμένοντας για ένα μήνυμα που δεν ήρθε ποτέ. Ένα μήνυμα θαμπό, όπως το τζάμι που τρέμει στην επαφή με την ανάσα σου και στο άκουσμα της φωνής σου. Θέλω ν’ ακού...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Κάποτε με ρώτησες γιατί σε θέλω. Πόσο εύκολη ερώτηση! Εύκολο για μένα, δύσκολο να στο εξηγήσω. Γιατί τα συναισθήματα αποτυπώνονται μέσα μου, αλλά δεν βγαίνουν έξω μου με την ίδια ευκολία. Δύσκολες οι λέξεις, αλλά θα προσπαθή...
Continue reading
Γράφει η LunaPunk. Είναι κι αυτές οι περιπλανώμενες ψυχές που δεν τις πιάνεις εύκολα. Ακροβατούν μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν είναι ανθρώπινα όντα σαν και’σένα ή πλάσματα βγαλμένα μέσα από κάποιο παραμύθι. Απ’την μία θαυ...
Continue reading
Γράφει η Κλεψύδρα. Μια στιγμή, ένα σφίξιμο στο στομάχι. Έσπρωξε την πόρτα και μπήκε. Κάτι έφτιαχνε και δε γύρισε, μίλησε πρώτα στη φίλη της γέλασε και σαχλαμάρισαν. Γιατι δε γυρίζει το βλέμμα; Γιατι απ' την ώρα που ήρθε δε τη κοίταξε; Τόσες μέρες δεν είχ...
Continue reading
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής. Καθώς η νύχτα προχωράει, η μοναξιά βαθαίνει. Ανοίγει τις πληγές σου όλες. Νιώθεις τη ψυχή σου να παραδίνεται στη θαλπωρή της. Καρφώνεις το βλέμμα στα νυσταγμένα φώτα της πόλης και, κάθε φορά που καθένα από δαύτα τρεμοπαίζει, σε παρα...
Continue reading
Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου. Ποιος νομίζεις πως είσαι; Από που αντλείς όλη αυτή τη σιγουριά και φέρεσαι αλόγιστα; Πατάς και χοροπηδάς πάνω στα συναισθήματα μου, οι ανάσες μου λιγοστεύουν, εσύ μου παίρνεις τον αέρα για τα δικά σου παιχνίδια και εγώ τον μοιράζ...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου. Η μεγάλη μέρα έφτασε! Ένα κορίτσι με ξανθά σγουρά μαλλιά, καστανά μεγάλα μάτια, ένα άσπρο μπλουζάκι, τζινάκι και έναν μικρό σάκο στον ώμο έτοιμο να ξεκινήσει επιτέλους το ταξίδι. Ένα κορίτσι με ένα τόσο φωτεινό χαμόγελο που σίγου...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Έρχομαι και φεύγω. Και ώρες ώρες χάνομαι. Έμαθα να μιλάω λίγο και να ακούω περισσότερο. Προσπαθώ να μάθω να δέχομαι και όχι μόνο να δίνω. Δεν νιώθω τώρα τελευταία και έτσι έχω αφήσει πολλές σελίδες της ζωής μου λευκές. Κανέν...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Αγάπη! Τι εύκολο πράγμα. Η αγάπη λέει πνίγει. Παπαριές! Η μόνη και καλύτερη λέξη να περιγράψει αυτό. Όλο αυτό. Αν θέλεις, θέλεις. Τίποτα δεν σε σταματά. Τίποτα δεν σε αγγίζει. Εξοργίζομαι! Το καταλαβαίνεις; Αλλά που να καταλάβεις...
Continue reading