Loading posts...
Μια γυναίκα είναι εύκολο να την κερδίσεις, αλλά δύσκολο να την κρατήσεις, και μιλάμε για γυναίκα που θέλει δίπλα της έναν άντρα να συμπορευτεί μαζί του, όχι να τον βάλει ασπίδα στους φόβους της, να καλύψει ανασφάλειες ή να χρησιμοποιήσει. Δεν είναι, βέβαια,...
Continue reading
Γράφει η Τάμι Γκεκτσιάν Σταμάτα να διαβάζεις, να συμβουλεύεσαι, να ρωτάς, να ψάχνεις, να βρίσκεις τρόπους, μεθόδους για να σε αγαπήσω, για να μη σου φύγω. Αγάπα με, με τον τρόπο σου, δίχως τακτικές, υπεκφυγές, παιχνίδια. Πλημμυρισμένο το διαδίκτυο με συμβου...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Δέδε.  "Σσσσσς...." Το αγόρι μου αποκοιμήθηκε έχοντας εγκλωβίσει το σώμα μου στην σφιχτή, δυνατή αγκαλιά του. Ήταν λίγο πριν, που τα κορμιά μας είχαν παραδοθεί στην ανάγκη της σύνδεσης, της επαφής, της λύτρωσης, εκεί που ξεγυμνώνονται σώματα ...
Continue reading
Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου. Και όσο προσπαθώ να πείσω τον ευατο μου πως τελειωσες, πως ποτέ σου δε θα μπορέσεις να συμπληρώσεις ούτε χιλιοστό από τα κενά μου κι αλλο τόσο ματώνω που σε ρίχνω τόσο πολυ στα μάτια μου. Τρέμω στο τέλος που φαντάζει τεράστιο μπρο...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Πού πάει αγάπη όταν χάνεται; Κρύβεται σε μια γωνιά και κλαίει; Μπαίνει μέσα σε ένα σκοτεινό ντουλάπι και κουλουριάζεται; Όχι. Στην δική μου ιστορία, όταν η αγάπη χάνεται, τελειώνει, πάει σε ένα μέρος ηλιόλουστο και λαμπερό και κ...
Continue reading
Γράφει η Αγάπη Μποστανίτη. Το φως από το παράθυρο γκρι και μουντό. Κάτω από το σεντόνι ακόμα και καμία τάση για κάτι παραπάνω από το να πιώ τον καφέ μου στην υγρή βεράντα. Δεν θέλω να δω κανένα σήμερα, δε θέλω να βγάλω τις πιτζάμες, νιώθω τόσο ασφαλείς μαζί...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Εξημερώνω την γύμνια μου. Περιφέρομαι στο δωμάτιο δίχως κάτι να καλύπτει το σώμα μου. Είμαι μόνη μου και νιώθω ελεύθερη από ντροπές. Και όμως, όταν κάθομαι στην γνωστή πολυθρόνα για να πιω τον καφέ μου, βλέπω τον εαυτό μου στ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. “Οι άνθρωποι με απογοητεύουν καθημερινά”, λέω και ξαναλέω από μέσα μου και ασυναίσθητα τρέχουν δάκρυα από το δεξί μου μάτι. Το αριστερό σαν να έχει μπουκώσει. Σαν να έχει στερέψει. Ίσως δεν έχει άλλα δάκρυα η καρδιά και τρέχο...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Όσο και να το θέλαμε δεν θα ήμασταν ποτέ μαζί εμείς  οι δύο. Θα ήταν τόσα πολλά εκείνα που θα  μας χώριζαν, που δυστυχώς όσο κι αν θα θέλαμε να τα προσπεράσουμε δεν θα μπορούσαμε. Δεν θα μας το επέτρεπαν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις. ...
Continue reading
Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου. Ήθελες ή όχι να με αδειάσεις και το πέτυχες.. Ένα "δεν ξέρω", σε εσωσε! 'Ενα "δεν ξέρω", με επνιξε. Με κοιτάς που σε κοιτάω; Σε κοιτάω μα δε σε βλέπω! Δε μπορώ.. Το βλέμμα μου κενό.. Αποκοσμο και ξένο! Κλείνοντας την...
Continue reading