Loading posts...
Γράφει η Έφη Νερούτσου Γενικά δεν στεναχωριέμαι για πολύ και για πολλά πράγματα στην ζωή. Ωστόσο υπάρχουν στιγμές που προβληματίζομαι και αναρωτιέμαι το πως πρέπει να αντιδρώ σε μερικές καταστάσεις.  Είναι όμορφο να σε νοιάζεται κάποιος. Το να μην σε νοιάζε...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου. Βράδυ ήταν ναι, άλλωστε εμείς μόνο βράδια βρισκόμαστε τα πρωινά δεν μας πάνε. Είχαμε την ευκαιρία να πούμε τόσα πολλά εκείνο το βράδυ, να πούμε όσα μέχρι τώρα δεν τολμήσαμε να παραδεχτούμε και παρόλα αυτά αρκεστήκαμε στις ματιές. Μα...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Τα χέρια σου αγγίζουν απαλά το κορμί μου, προσπαθώντας να το εξερευνήσουν αργά και διστακτικά, σαν να φοβούνται κάτι.. Τα χείλη σου προσπαθούν να γλυκάνουν τα δικά μου, σφραγίζοντας τα προτού προλάβουν να ξεστομίσουν εκείνα που φοβάσαι...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου. Ευτυχώς γύρισες! Ευτυχώς είπα, και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα! Ήσουν όντως εσύ, άνοιξες την πόρτα και μπήκες! Όπως το είχα ονειρευτεί ακριβώς… Άνοιξες ένα κρασί, έβαλες το αγαπημένο μας τραγούδι και με πήρες αγκαλιά! Δεν μίλη...
Continue reading
Γράφει ο Αστέριος Αστερίου Γυναικοπαρέα κοντά στα τριάντα κάθεται για το μεσημεριανό καφεδάκι της στη Μητροπόλεως. Οι δυο παρήγγειλαν ελληνικό, η τρίτη καπουτσίνο παγωμένο. Καμιά τους δε φαίνεται κουρασμένη, είναι και οι τρεις γεμάτες ενέργεια και φρέσκες. Οι ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Μας κοιτάω να καθόμαστε αντικριστά, με κινήσεις συγχρονισμένες σαν καλοκουρδισμένης μηχανής. Εσύ πας να ακουμπήσεις τον καφέ στο τραπεζάκι και κάνεις μια παύση τόσο σύντομη που μόνο εγώ μπορώ να την αντιληφθώ, για να βάλω το σ...
Continue reading